သခၤ်ာနဲ႔ ေလာ့ဂ်စ္

တစ္ခါက သခၤ်ာလို႔ေခၚတဲ့ မယ္သီလရွင္နဲ႔ ေလာဂ်စ္ (Logic) လို႔ေခၚတဲ့
မယ္သီလရွင္တို႔ရွိၾကတယ္။ မယ္သီလရွင္ႏွစ္ဦးဟာ ညႀကီးမိုးခ်ဳပ္ညတစ္ညမွာ
အေဝးတစ္ေနရာကေန ေက်ာင္းကိုျပန္ခဲ့ၾကတယ္။

သခ်ၤာ း နင့္သတိထားမိလား? ငါတို႔ေနာက္မွာ လူတစ္ေယာက္လိုက္ေနတာ ၃၈မိနစ္နဲ႔
စကၠန္႔ ၃ဝရွိၿပီ။ သူဘာလုပ္ခ်င္တာလဲ မသိဘူး?

ေလာဂ်စ္ း ဒါယုတၱိတန္တယ္။ ငါတို႔ကို ေစာ္ကားခ်င္လို႔ျဖစ္မယ္။

သခၤ်ာ း ဘုရားသခင္ေရ! ဒီလိုေျခလွမ္းမ်ဳိးနဲ႔ဆို (၁၅)မိနစ္အတြင္း
ငါတို႔ကို သူမီလိမ့္မယ္။ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ?

ေလာဂ်စ္ း ယုတၱိတန္ေအာင္ ငါတို႔ျမန္ျမန္ေလွ်ာက္ရေအာင္..

သခၤ်ာ း မရေတာ့ဘူးထင္တယ္။

ေလာဂ်စ္ း အင္း.. မရေတာ့ဘူး။ အဲဒီလူက ယုတၱိရွိရွိ ျမန္သထက္ျမန္လာခဲ့ၿပီ။

သခၤ်ာ း ငါတို႔ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ? ဒီလိုေျခလွမ္းမ်ဳိးနဲ႔ဆို တစ္မိနစ္အတြင္း
ငါတို႔ကုိ သူမီႏိုင္တယ္။

ေလာဂ်စ္ း တစ္ခုတည္းေသာ ယုတၱိတန္တဲ့နည္းက ငါတို႔လမ္းခဲြၿပီး
ေျပးၾကဖို႔ပဲ။ နင္ဟိုဖက္ကသြား၊ ငါဒီဖက္ကသြားမယ္။ ႏွစ္ေယာက္လံုးကို
သူဖမ္းမွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။

ဒီလိုနဲ႔ မသၤကာစရာေယာက္်ားက ေလာဂ်စ္ေနာက္ ဆက္လိုက္သြားခဲ့တယ္။
သခၤ်ာကေက်ာင္းကို ေခ်ာေခ်ာေမာေမာ ေရာက္သြားခဲ့ေပမယ့္ ေလာဂ်စ္ကို
စိတ္ပူေနခဲ့တယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ေက်ာင္းေပါက္ဝကို ေလာဂ်စ္ေရာက္လာခဲ့တယ္။

သခၤ်ာ း အိုး.. ဘုရားသခင္ ေက်းဇူးတင္လိုက္တာ နင္ျပန္လာၿပီ!
ဘာေတြျဖစ္ခဲ့လဲ ငါ့ကို ျမန္ျမန္ေျပာပါဦး!

ေလာဂ်စ္ း အင္း... ႏွစ္ေယာက္လံုးေနာက္ သူမလိုက္ႏိုင္ေတာ့ ငါ့ေနာက္ကို
ယုတၱိရွိရွိ သူလိုက္ခဲ့တယ္။

သခၤ်ာ း အဲဒီေနာက္ ဘာျဖစ္လဲ!

ေလာဂ်စ္ း ယုတိၱရွိတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္။ ငါ အားကုန္ေျပးတယ္။
သူအားကုန္လုိက္တယ္။

သခၤ်ာ း ၿပီးေတာ့ေရာ?

ေလာဂ်စ္ း ယုတိၱရွိတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုျဖစ္ခဲ့တယ္။ ငါ့ကို သူဖမ္းမိသြားတယ္။

သခၤ်ာ း ဘုရားသခင္! နင့္ကို သူဘာလုပ္လိုက္လဲ?

ေလာဂ်စ္ း ယုတၱိရွိတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုက ငါ ဂါဝန္ မ,လိုက္တယ္။

သခၤ်ာ း ဘုရား.. ဘုရား.. အဲဒီလူေရာ!

ေလာဂ်စ္ း သူလဲ ယုတၱိရွိတဲ့ လုပ္ရပ္တစ္ခုလုပ္လိုက္တယ္။ သူ သူ႔ေဘာင္းဘီကိုဆဲြခ်တယ္။

သခၤ်ာ း ဘုရား.. ဘုရား.. အဲဒီေနာက္?

ေလာဂ်စ္ း အဲဒီေနာက္.... ဂါဝန္မ,ထားတဲ့ သီလရွင္တစ္ေယာက္က
ေဘာင္းဘီဆဲြခ်ထားတဲ့ ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ထက္ ပိုအေျပးျမန္ခဲ့တယ္ေလ။ ကဲ
ယုတၱိမတန္ဘူးလား! ခုနားက နင္ ေလွ်ာက္ေတြးေနတယ္ မဟုတ္လား! "အာမင္" လို႔
ျမန္ျမန္ရြတ္လိုက္...

credit to ႏုိင္းႏုိင္းစေန

အဘ၏ ဂ်ီေတာက ္ႏွင့္ ရာဟု မစိန္ၾကာ

ကၽြႏု္သည္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္း ၿမိဳ႕နယ္တစ္ခု၏
ဆင္ေျခဖုန္းရပ္ကြက္တစ္ခုတြင္ေနပါသည္။ ဆင္ေျခဖုန္းရပ္ကြက္ ဆိုသည့္
အတြက္ေၾကာင့္ အိမ္ေျခက ႃပြတ္သိပ္ခဲလွ်က္၊ ၾကပ္ညပ္လို႔ေနသည္။
ေခါင္းရင္းအိမ္က ၾကံ့ဖြတ္ အတြင္းေရးမွဴး အိမ္ျဖစ္သည္။ ထို႔အျပင္ အဆိုပါ
အတြင္းေရမွဴးဆိုသူ ေနအိမ္သည္္ ရပ္ကြက္ထဲမွ ေရဖိုး၊ မီးဖိုး၊ ဘာေၾကး၊
ညာေၾကးမ်ား ေကာက္ခံသူတို႔ျဖင့္ အၿမဲေျခခ်င္းလိမ္ရာ ေနရာလည္း ျဖစ္သည္။
ဒါတင္မကေသး ရပ္ကြက္ထဲရွိ ငမူး၊ င႐ူးမ်ား မၾကာခဏဆိုသလို ၀ိုင္းဖြဲ႔အရက္
ေသာက္ရာ စားေသာက္႐ံုဟုဆိုလည္း မမွား။
က်ေနာ့္ႏွင့္ လမ္းထဲ႐ွိတကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား အုပ္စုမွာမူ
ထိုၾကံ့ဖြတ္အတြင္းေရးမွဴးဆိုသူကို အေသသတ္ခ်င္ ေလာက္ေအာင္ကို မုန္းသည္။
အႏွီ အတြင္းေရးမွဴးဆိုသူမွာ က်ေနာ္တို႔ တကၠသိုလ္ေက်ာင္းမ်ား စာေမးပြဲၿပီး
အားလပ္ရက္ ပိတ္ၿပီး၍ ေက်ာင္းျပန္ဖြင့္ သည့္အခါတိုင္းတြင္ ရပ္ကြက္ထဲရွိ
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသားမ်ား ရွိရာအိမ္မ်ားသို႔ ေက်ာင္းသားနာမည္မ်ား
လိုက္မွတ္ၿပီး၊ ေက်ာင္းတက္စဥ္အတြင္း ေက်ာင္းတြင္ဆူပူ မႈမလုပ္ရန္၊
ေက်ာင္းတြင္ ႏုိင္ငံေရးႏွင့္ ပက္သက္ေသာ စာရြက္စာတမ္းမ်ား
ကိုင္ေဆာင္ျခင္း၊ နံရံတြင္ ကပ္ျခင္း၊ ေ၀ျခင္းမ်ား မျပဳလုပ္ပါ
ဆိုေသာအခ်က္ႏွင့္ ထိုကဲ့သို႔ ျပဳလုပ္ပါက သက္ဆိုင္ရာက
အေရးယူမည္ဆိုသည့္အခ်က္ကို သိပါေၾကာင္း စသည့္အေၾကာင္းအရာမ်ား ေရးထားသည့္
စာရြက္ေပၚတြင္ လက္မွတ္ထိုးခိုင္းသည္။ ထိုႃကံ့ဖြတ္ အတြင္းေရးမွဴးဆိုသူသည္
စစ္တပ္အသိုင္းအ၀ိုင္းမွ အထက္ပိုင္းအရာရွိ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ႏွင့္ေပါင္းကာ
လုပ္စားေနသူလည္းျဖစ္ေသာေၾကာင့္ ရပ္ကြက္ထဲမွ လူဆိုး၊ သူခိုးမ်ားမွ လြဲ၍
လူအေတာ္မ်ားမ်ားက သူ႔ကို ခ်ဥ္ၾက သည္။ ကြယ္ရာတြင္ သူ႔နာမည္ကို မေခၚ။
“ဖြတ္” ဟုသာ အျမင္ကတ္ကတ္ျဖင့္ ေခၚၾကသည္။
တစ္ေန႔သ၌ က်ေနာ္ ေက်ာင္းမွ ျပန္လာေသာအခါ ထိုဖြတ္က က်ေနာ့္အိမ္သို႔လာကာ
ေအာက္ပါစကားမ်ားကို အျပန္လွန္ ေျပာျဖစ္ၾကပါသည္။
ဖြတ္။ ။ “မင္းက ကြန္ျပဴတာ တကၠသိုလ္တက္ေနတာဆိုေတာ့ ကြန္ျပဴတာေတာ့
ေတာ္ေတာ္ကၽြမ္းမွာေပါ့ေနာ္”
က်ေနာ္။ ။ “ရေတာ့ ရပါတယ္။ မဆိုးပါဘူး။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ”
ဖြတ္။ ။ “ငါ့ အဘကို ငါ့အိမ္နားမွာ ကြန္ျပဴတာ တကၠသိုလ္
တက္ေနတဲ့ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ရွိတယ္လုိ႔ ေျပာလိုက္တာ၊ အဲဒါနဲ႔ အဘက မင္းကို
ေတြ႔ခ်င္တယ္လို႔ေျပာလို႔ မနက္ျဖန္ မင္း ေက်ာင္းကျပန္လာရင္
လိုက္ေတြ႔လိုက္ပါဦး”
က်ေနာ္။ ။ “အစ္ကို႔ အဘက ဘယ္ကလဲ၊ ရန္ကုန္မွာဘဲေနတာလား”
ဖြတ္။ ။ ။ “ေအး….အလံုမွာေနတာေလ။ မင္းမနက္ျဖန္ ေက်ာင္းကေန
ဘယ္အခ်ိန္ေလာက္ျပန္ေရာက္မလဲ”
က်ေနာ္။ ။ “အင္း….ညေန ေျခာက္နာရီေလာက္ဆိုရင္ အိမ္ေရာက္ပါၿပီ။
ရတယ္ေလ…..က်ေနာ္ အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္ လွမ္းေအာ္ လိုက္မယ္”
က်ေနာ္လည္း စိတ္၀င္စားသြားသည္။ အေၾကာင္းမွာ အခ်ိဳ႕က်ေနာ့္အသိ အိမ္မ်ားက
က်ေနာ့္အားတစ္ခါတစ္ရံ ကြန္ျပဴတာ ၀ယ္ခ်င္လွ်င္ ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကြန္ျပဴတာ
တစ္ခုခုျဖစ္လွ်င္ေသာ္လည္းေကာင္း၊ ကြန္ျပဴတာႏွင့္ ပက္သက္၍ တစ္ခုခု
ေမးခ်င္လွ်င္ေသာ္ လည္းေကာင္း က်ေနာ့္အားေခၚပါသည္။ ထို႔အတြက္ က်ေနာ္
ေက်ာင္းအသံုးစရိတ္ေလးဘာေလး ေတာ့ရသည္။ ယခုလည္း ကြန္ျပဴတာ တစ္ခုခုျဖစ္၍
ျပခ်င္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သို႔တည္းမဟုတ္ ကြန္ျပဴတာ ၀ယ္ခ်င္သည့္အတြက္
အေရာင္းဆိုင္သို႔ ေခၚသြားခ်င္တာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။
သို႔ႏွင့္ ေနာက္တစ္ေန႔ ေက်ာင္းမွ ျပန္ေရာက္ေသာအခါ က်ေနာ္
ေခါင္းရင္းအိမ္ဘက္သို႔ က်ေနာ္ ျပန္ေရာက္ေၾကာင္း အသံျပဳလိုက္သည္။
တစ္ခဏၾကာေသာအခါ ေခါင္းရင္းအိမ္မွ “ဖြတ္” က က်ေနာ့္ကို လာေခၚသည္။ တကၠစီ
စီးသြားၾကသည္။ ကားေပၚတြင္ ဖြတ္က “မင္း ဟိုေရာက္ရင္ အဘကို
ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ဆက္ဆံေနာ္”။ သူ႔စကားက လူကိုေစာ္ကား လုိက္သလို။
သို႔ႏွင့္ က်ေနာ္က “ေဟ့လူ…ခင္ဗ်ား စကားေျပာတာၾကည့္ေျပာ၊ က်ဳပ္
တကၠသိုလ္ေက်ာင္းသား တစ္ေယာက္ဆိုတာ သိထား၊ လမ္းေဘးက ကေလက၀
တစ္ေယာက္မဟုတ္ဘူး”။ ကိုယ့္ရေပါက္ရလမ္း မို႔လို႔သာ လိုက္သြားသည္။ ၿပီးေတာ့
ေက်ာင္းအသံုးစရိတ္က ဒီလဆိုလွ်င္ အျပင္စာအုပ္ေတြပါ
၀ယ္ဖတ္လိုက္ရသည့္အတြက္ေၾကာင့္ မေလာက္ငွခ်င္။ ဒင္း ကိုေတာ့ သိပ္မၾကည္။
မ်က္စိထဲ ကန္႔လန္႔ကန္႔လန္႔ ျဖစ္ေနတာၾကာၿပီ။
ေလးဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔ စီးၿပီးေသာအခါ အလံု ဆင္မင္းေစ်းအနီးရွိ
လမ္းသြယ္တစ္ခု၏ထိပ္တြင္ ဆင္းသည္။ ႏွစ္ေယာက္သား ထိုလမ္းသြယ္ထဲသို႔
လမ္းေလွ်ာက္လာၿပီး ၿခံ၀င္းက်ယ္တစ္ခုေရွ႕တြင္ ရပ္လိုက္ၾကသည္။ ဖြတ္ က
အထဲရွိလူတစ္ဦး၏ အမည္ကို လွမ္းေခၚလိုက္ရာ လူတစ္ေယာက္မွ လာ၍
တံခါးဖြင့္ေပးသည္။ သို႔ႏွင့္ အခန္းတစ္ခန္းဆီသို႔ေရာက္သြားသည္။ ဖြတ္က
ထုိအခန္းတြင္ က်ေနာ့္ကို ထားခဲ့ၿပီး အခန္းျပင္ထြက္သြားသည္။ ခဏၾကာေသာအခါ
က်ေနာ့္ကို သူ႔ေနာက္လိုက္ခဲ့ရန္ေခၚၿပီး အျခားအခန္းတစ္ခန္းဆီသို႔
၀င္သြားသည္။ က်ေနာ္လည္း ေနာက္မွ လိုက္သြားသည္။ အခန္းထဲတြင္ အသက္ ၄၅
ႏွစ္အရြယ္ခန႔္ရွိ အမ်ိဳးသားတစ္ဦးကို ေတြ႔ရသည္။ ဖြတ္ က ထိုအမ်ိဳးသားအား
“အဘ… က်ေနာ္ေျပာထားတဲ့ ေကာင္ေလးကို ေခၚလာပါၿပီ”၊ ထိုအခါ အသက္ ၄၅
ႏွစ္အရြယ္ခန္႔ရွိ အဘ ဆိုသူက “ေအးေအး…မင္းသြားႏုိင္ပါၿပီ၊ သူ႔ကိုေတာ့
ထားခဲ့” ဟုဆိုကာ က်ေနာ့္အား သူ႔ေရွ႕ရွိ ဆိုဖာစတီ ေပၚတြင္ ထုိင္ခိုင္းသည္။
ဖြတ္က ေတာ့ အခန္းထဲက ထြက္သြားၿပီ။
ထိုအဘ ဆိုသူကို က်ေနာ္ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြားသည္။ တစ္ခ်ိဳ႕ဦးေလးအရြယ္၊
အေဒၚအရြယ္မ်ားဆို သူမ်ားေတြက ကိုယ့္ကို အစ္ကို၊ အစ္မ ဟုေခၚက
သိပ္ၿပီးသေဘာေခြ႔ သည္။
အခ်ိဳ႕အေဒၚအရြယ္အမ်ိဳးသမီးႀကီးမ်ားဆို ၄င္းတို႔အား “မမ” ဟုေခၚက လြန္စြာမွ
သေဘာက်ၾကသည္။ ဦးေလးအရြယ္ရွိ သူတို႔က ဦးေလးဟု အေခၚခံရျခင္းထက္ “အစ္ကို”
ဟုေခၚခံရပါက ပိုၿပီးသေဘာက်ၾကသည္။ ထိုသို႔အေခၚခံရပါက မိမိတို႔၏ ရုပ္ရည္သည္
မရင့္ေသး၊ ႏုနယ္ပ်ိဳျမစ္ေသာ အရြယ္ကို ေဆာင္ၾကသည္ ဟုသတ္မွတ္ၾကသည္။
သေဘာ့ေခြ႔သည္။ ၿပံဳးၾကသည္။ ပီတိျဖစ္ၾကသည္။ ယခုမူ က်ေနာ့္ေရွ႕၌
ထိုင္ေနေသာသူသည္ကား က်ေနာ့္ အစ္ကိုအႀကီးဆံုးအရြယ္ေလာက္ပင္မရွိေသး။ ဖြတ္က
၄င္း အား “အဘ” ဟုေခၚ လိုက္ျခင္းမွာ သူမသိ၍ေခၚလိုက္ျခင္းပင္ျဖစ္မည္။
နာမည္ကိုက “ဖြတ္” ျဖစ္သည္ မဟုတ္ပါလား။ အေခၚခံရသည့္ သူကလည္း “အဘ”
ဟုအေခၚခံလိုက္ရတာေတာင္ မ်က္ႏွာအနည္းငယ္ပင္ ပ်က္သြားျခင္း မ႐ွိ။ မ်က္ႏွာက
အရယ္အၿပံဳးမ႐ွိ။ ေၾသာ္….တစ္ကယ္တည္ ၿငိမ္သည့္ ပုဂၢိဳလ္ ေပပဲ။ တရားသမားလည္း
ျဖစ္ႏုိင္သည္။ သို႔မဟုတ္ အခ်ိဳ႕သူမ်ားက ေဗဒင္ ေဟာစားသူမ်ား၊ ဗိေႏၶာ ဆရာ
မ်ားကိုလည္း အဘဟု ေခၚၾကသည့္အတြက္ ေၾကာင့္ ထိုပုဂၢိဳလ္မွာ ေဗဒင္ဆရာ
သို႔မဟုတ္ ဗိေႏၶာ ဆရာလည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။
ဘာဘဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ကေတာ့ အသက္အရြယ္ကိုလိုက္ၿပီး
ခြဲျခားေခၚတတ္ေၾကာင္းကိုေတာ့ ျပမွျဖစ္မည္။ ၿပီးေတာ့ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသား
တစ္ေယာက္ျဖစ္ၿပီး အထင္ေသးမခံခ်င္။ ဖြတ္ ကိုေတာ့ ထိုကိစၥမွာ အနည္းငယ္
ခြင့္လႊတ္မိပါသည္။ သူက လမ္းေဘးဒုကၡသည္ ဘ၀ကေန ဖြတ္ဘ၀ ေရာက္လာသည္မို႔လို႔
ရွိေစေတာ့။ ဘ၀င္စိတ္ကေလးႏွင့္ ေတြးေနခိုက္ အဘဆိုေသာ ပုဂၢိဳလ္က က်ဳပ္ကို
စၿပီး ……..
အဘ။ ။ “ကဲ…မင္း နာမည္ေျပာစမ္းပါဦး”
က်ေနာ္။ ။ “ဟုတ္ကဲ့… က်ေနာ့္နာမည္ xxxxx ပါ။ အစ္ကို႔နာမည္ေရာ သိပါရေစခင္ဗ်ာ။”
အဘ။ ။ “အစ္ကိုလို႔မေခၚနဲ႔။ အဘ လို႔ေခၚဟုတ္ၿပီလား။ ငါက ဗိုလ္မွဴးႀကီး xxxx
ကြ။ အားလံုးေခၚသလို အဘ လို႔ပဲေခၚ။”
က်ေနာ္။ ။ “ဟုတ္ကဲ့၊ အစ္ကို….အဲ….အ….အဘ” (စိတ္ထဲမွာေတာ့ က်ေနာ့္ကို
မေကာင္းဆိုး၀ါးလက္ထဲသို႔ အပ္ခဲ့သည့္ ဖြတ္ကို ႀကိမ္ဆဲေနမိသည္။) “အဘ
က်ေနာ့္ကို ေခၚတဲ့အေၾကာင္းကို သိပါရေစခင္ဗ်”
ထိုအခါ ၄င္း အဘ ဆိုသူက က်ေနာ့္အား အီးေမးလိပ္စာ တစ္ခုေရးထားေသာ
စာရြက္အပိုင္း အစတိုေလးတစ္ခု ကို ေပးၿပီး ေအာက္ပါအတုိင္း စကားဆိုပါသည္။
အဘ။ ။ “ေရာ့…မင္း ဒီလိပ္စာကိုဖြင့္ေပး”
က်ေနာ္။ ။ “အဘ အီးေမးလ္ပတ္စ္၀က္ဒ္ ေမ့ေနလို႔ ဖြင့္မရတာလား ခင္ဗ်”
အဘ။ ။ “ပတ္စ္၀က္ဒ္ ဆိုတာဘာလဲ”
ဘုရားေရ….Laptop တစ္လံုးလံုးေဘးမွာထားၿပီး ပတ္စ္၀က္ဆိုတာ မသိဘူးတဲ့။
ဟုတ္ေရာဟုတ္ရဲ႕လား။ သို႔တည္းမဟုတ္ က်ေနာ္ အဂၤလိပ္လို “Password”
ဟုသံုးလိုက္မိသည့္အတြက္ နားမလည္သြားတာမ်ားလား။ ထို႔ေၾကာင့္ ……
က်ေနာ္။ ။ “အဘ..ပတ္စ္၀က္ဒ္ ဆိုတာ လွ်ိဳ႕၀ွက္ကုဒ္ ကိုေျပာတာပါ ခင္ဗ်ာ၊
အီးေမးလ္းလိပ္စာက စာတိုက္ေသတၱာ နံပါတ္ နဲ႔ တူၿပီး လွ်ိဳ႕၀ွက္ကုဒ္ ကေတာ့
အဲဒီ ေသတၱာ ကိုဖြင့္တဲ့ေသာ့နဲ႔ တူပါတယ္”
အဘ။ ။ “ေအး…ဟုတ္ၿပီ။ ငါ ရွင္းသြားၿပီ။ အခုဟာက ငါ့လိပ္စာမဟုတ္ဘူးကြ။ ငါ
စံုစမ္းေနတဲ့ ေကာင္တစ္ေယာက္ရဲ႕ အီးေမးလ္ လိပ္စာဘဲ။ သူ႔လိပ္စာကို
ဖြင့္လို႔ရရင္ သူဘာလုပ္ေနတယ္ဆိုတာကို သိမယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔လိပ္စာကို
ငါဖြင့္ခ်င္တာ”
ဟူး…ခက္ပါေရာလား။ လူအခြင့္အေရး အပိုဒ္ ၁၂ က ဆိုထားရာ၀ယ္ “မည္သူမွ်
မိမိသေဘာအတုိင္း ေအးခ်မ္းလြတ္လပ္စြာ ေနထိုင္ျခင္းကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊
မိမိ၏ မိသားစုကို ေသာ္လည္းေကာင္း၊ မိမိေနအိမ္ အသိုက္အ၀န္းကို
ေသာ္လည္းေကာင္း၊ စာေပးစာယူကို ေသာ္လည္းေကာင္း ဥပေဒအရ မဟုတ္ေသာ
၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ျခင္း မခံေစရ။” ဟူ၏။ ဒီ အဘ ဆိုသူ နဲ႔ေတာ့ ခက္ေနပါၿပီ။
က်ေနာ္။ ။ “အီးေမးလ္လိပ္စာတစ္ခုအထဲက စာေတြကို ဖတ္ဖို႔ိဆိုရင္ ခုနကေျပာတဲ့
လိပ္စာရယ္၊ လွ်ိဳ႕၀ွက္ကုဒ္ ရယ္ ႏွစ္ခုလံုးသိမွ ဖြင့္လို႔ရတာပါ အဘ”
အဘ။ ။ “ေအး…ေအး။ ဒါဆိုလည္း မင္းျပန္ႏုိင္ပါၿပီ။ ေရာ…ေရာ့” ဟုဆိုကာ
က်ေနာ့္အား တစ္ေထာင္တန္ အေခါက္တစ္ထပ္ကို ေပးပါသည္။ က်ေနာ့္တြင္
ပိုက္ဆံပါသည္ဟု ေျပာၿပီး က်ေနာ္မယူခဲ့ပါ။
ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္ အိပ္ယာထၿပီး အိမ္ေရွ႕တြင္ မ်က္ႏွာသစ္ေနခိုက္၊
ဟိုဘက္အိမ္က ဖြတ္က ရုတ္တရက္လွမ္း၍ “ေဟ့ေကာင္… မင္းမေန႔က အဆင္ေျပရဲ႕လား။
အဘက မုန္႔ဖို႔ဘယ္ေလာက္ေပးလိုက္လဲ။” က်ေနာ္လည္း မနက္ေစာေစာစီးစီး ဖြတ္
မ်က္ႏွာကို ျမင္ၿပီး အကုသိုလ္ ပြားရေတာ့သည္။ “ဘယ္ေလာက္ေပးေပး
ခင္ဗ်ားအပူလား။” အခုလို ပိတ္ေျပာပစ္တာေတာင္ ဒင္းက မရပ္ေသး။ ဆက္ၿပီး
“ေအာင္မာ….မင္းက ငါလိုက္ ပို႔လို႔ အဘဆီကို တစ္ေခါက္ပဲေယာက္ဖူးေသးတာ။
မင္းက အဘအားကိုးနဲ႔ ငါ့ကို မိုက္ေတာ့မယ္ေပါ့ဟုတ္လား။”
က်ေနာ္လည္း မနက္ေစာေစာစီးစီးမို႔ ပါးစပ္က အယုတ္တ၊ အနတၱ
မထြက္ခ်င္သည့္အတြက္ေၾကာင့္ မ်က္ႏွာသစ္လက္စျဖင့္ ေရခြက္ကို တိုင္ကီထဲသို႔
ဗြမ္းကနဲ ပစ္ခ်ပစ္လိုက္ၿပီး အိမ္ထဲသုိ႔ ၀င္ခဲ့ေတာ့သည္။
သို႔ႏွင့္ တစ္ပတ္ေလာက္ၾကာေသာ္ ဖြတ္ မိန္းမ (ဖြတ္မ) က က်ေနာ့္အေမအား ဖြတ္က
အဘ ဆိုသူထံမွ က်ေနာ္သည္ အင္တာနက္အေၾကာင္း ကိုေကာင္းစြာသိရွိထားေၾကာင္း၊
သူ (အဘဆိုသူ) မရွင္းလင္းသည့္ အေၾကာင္းမ်ားကိုလည္း စိတ္ရွည္လက္ရွည္
ရွင္းျပႏုိင္ေၾကာင္း က်ေနာ့္အေမ ျပန္ေျပာျပ၍ သိရသည္။ သို႔ေသာ္ က်ေနာ္
စိတ္မ၀င္စားပါ။ Password ဆိုသည့္စကားလံုးကို ဂိမ္းဆိုင္မွာ ဂိမ္းေဆာ့ေနၾက
သည့္ မူလတန္း၊ အလယ္တန္း အဆင့္ ကေလးေတြပင္ ေကာင္းေကာင္း သိပါသည္။
တစ္ေန႔တြင္ ဖြတ္ က က်ေနာ္ ေက်ာင္းသြားေနခိုက္ ညေနက်ေနာ္
ေက်ာင္းကျပန္လာလွ်င္ အဘ ဆိုသည့္ ပုဂၢိဳလ္အိမ္သို႔ သြားရဦးမည္ျဖစ္
ေၾကာင္း က်ေနာ့္အေမအား မွာထားခဲ့၍ က်ေနာ္ေက်ာင္းကျပန္ေရာက္ ေသာအခါ
သိရသည္။ က်ေနာ္ သူငယ္ခ်င္းအိမ္တြင္ စာသြားလုပ္စရာရွိ သည္ဟု
အေၾကာင္းျပသည္။ သို႔ေသာ္ အေမမ်က္ႏွာမေကာင္း၍ က်ေနာ္ ဖြတ္ႏွင့္အတူ ဒုတိယ
အႀကိမ္ အဘ ဆိုသူ အိမ္သို႔ လိုက္သြားရျပန္သည္။ အေမက ဘယ္သူႏွင့္ မွ
ျပႆနာတက္မည္ကို မလိုလား။ စကားမ်ားမ်ားမေျပာခ်င္။
ဖြတ္က အရင္တစ္ေခါက္တုန္းကလိုပင္ က်ေနာ့္အား အခန္းထဲတြင္ထားခဲ့ၿပီး
ျပန္သြားသည္။ က်ေနာ့္မွာမူ အဘႏွင့္ ႏွစ္ပါးသြားရေတာ့သည္။ “ေအး…ေမာင္XXXX၊
ထိုင္ကြာ၊ မင္းကို အဘေမးစရာေတြရွိလို႔။ ဂ်ီေတာက္ ဆိုတာဘာလဲသိလား”။ က်ေနာ္
႐ုတ္တရက္ေၾကာင္သြားသည္။ ထို႔ေနာက္ အတန္ငယ္စဥ္းစားၿပီးမွ …..
က်ေနာ္။ ။ “ဟုတ္ကဲ့အဘ။ က်ေနာ္အဲဒီ ဗဟုသုတေတာ့ သိပ္မရွိပါဘူး။
မုဆိုးေတြေျပာတာေတာ့ က်ားတို႔၊ ျခေသၤ့တို႔ဆိုရင္ ဟိန္းတယ္။ ေမ်ာက္တို႔၊
ဆင္တို႔ဆိုရင္ ေအာ္တယ္။ ဂ်ီ ဆိုရင္ ေတာက္တယ္။ ၾကက္တို႔၊ ေဒါင္းတို႔
ဆိုရင္ တြန္…”
အဘ။ ။ “ဟာ….၊ မဟုတ္ဘူးေလကြာ၊ ကြန္ျပဴတာမွာေလ.. တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္
စကားေျပာၾကတာ။ ဂ်ီေတာက္ေလ…ဂ်ီေတာက္။”
က်ေနာ္။ ။ “ေၾသာ္…ဟုတ္ကဲ့၊ အဲဒါ ဂ်ီေတာ့ခ္ လို႔ေခၚပါတယ္ အဘ။
တစ္ျခားတစ္ေနရာမွာ ရွိတဲ့သူတစ္ေယာက္ ေယာက္နဲ႔ ကိုယ္နဲ႔ အင္တာနက္ေပၚက
ဂူဂဲလ္ စကားေျပာစနစ္ကို သံုးၿပီးေတာ့ ေတြ႔ၾက၊ စာေရးၿပီး စကားေျပာၾက၊
နားၾကပ္ တပ္ၿပီး စကားေျပာၾကတာကို ဂ်ီေတာ့ခ္လို႔ေခၚပါတယ္”
သို႔ႏွင့္ က်ေနာ့္အား ဂ်ီေတာ့ခ္ေပၚတြင္ စမ္းၿပီးစကားေျပာခ်င္သည္ဟု
ေျပာသည့္အတြက္ေၾကာင့္ ဂ်ီေမးလ္ အေကာင့္တစ္ခုကို သူ႔အတြက္ ဖြင့္ေပးၿပီး၊
က်ေနာ့္အတြက္လည္း သူႏွင့္ စကားေျပာရန္ ေနာက္ထပ္ ဂ်ီေမးလ္အေကာင့္တစ္ခု
ထပ္ဖြင့္ပါသည္။ အစမ္းေလ့က်င့္ရန္ ကြန္ျပဴတာ ႏွစ္လံုးရွိရမည္
ျဖစ္ေၾကာင္းေျပာရာ ၄င္းအိမ္အေပၚထပ္မွ ကြန္ျပဴတာေနာက္ထပ္တစ္လံုးကို
အမ်ိဳးသား တစ္ဦးက ေရႊ႕လာပါသည္။ သို႔ႏွင့္ အခန္း ေထာင့္ႏွစ္ေထာင့္တြင္
ကြန္ျပဴတာ တစ္လံုးစီကို ထားၿပီး ဂ်ီေတာ့ခ္ေပၚတြင္ စကား ေျပာၾကပါသည္။
က်ေနာ္တို႔ ဂ်ီေတာ့ခ္ေပၚတြင္ ေျပာခဲ့ၾကေသာ စကားမ်ားမွာ
ေအာက္ပါအတုိင္းျဖစ္ပါသည္။
အဘ။ ။ “ဟဲလို…ဟဲလို။ ၾကားရလား….ၾကားရလား။ ၾကားရင္ အေၾကာင္းျပန္”
က်ေနာ္။ ။ “ဟုတ္ကဲ့ၾကားရပါတယ္။” (ၾကားရမွာေပါ့။ တစ္ခန္းထဲမွာ ဒီေလာက္
အာသံၿဗဲႀကီးနဲ႔ နားမခံသာေအာင္ ေအာ္ေနတာ)
အဘ။ ။ “ေဟး….မင္းေနေကာင္းလား”
က်ေနာ္။ ။ “ဟုတ္ကဲ့ေကာင္းပါတယ္။” (စိတ္ပ်က္ဖို႔)
အဘ။ ။ “ေကာင္းပါတယ္ အဘလို႔ေျပာ” (အေရးထဲ ထ ထ ေဖာက္ေနၿပန္ၿပီ။ တစ္ကယ္….ပါ။
စိတ္ပိန္တယ္)
က်ေနာ္။ ။ “ေကာင္းပါတယ္ အဘ”
အဘ။ ။ “ေအး…ေအး။ မင္းဘာလုပ္ေနလဲ” (သိသိႀကီးနဲ႔ ေမးျပန္ၿပီ…။ စိတ္ေရာ၊ လူေရာ ညစ္တယ္)
က်ေနာ္။ ။ “အဘ နဲ႔ စကားေျပာေနတယ္ေလ” (အမွန္ကို ဆိုတာပါ၊ မလိမ္ပါ)
အဘ။ ။ “ေအာ္..ေအး၊ ဟုတ္သားပဲ” (ဒီလုိဘဲ ၿဖီးေနက်)
သည္လိုႏွင့္ စကားေျပာၾကရာ တစ္နာရီခန္႔ၾကာသြားသည္။
ပါးစပ္ေတြလဲေညာင္းလွၿပီ၊ နားေတြလည္း အူလွၿပီ။ တစ္နည္းအားျဖင့္ (ယခုေခတ္
စကားႏွင့္ ဆိုရပါမူ) နားမုဒိန္းက်င့္ခံေနရသည့္ ဒုကၡ။ သို႔ႏွင့္…….
က်ေနာ္။ ။ “အဘ….ဂ်ီေတာ့ခ္က တစ္ခါတစ္ခါ ဗိုင္းရပ္စ္ေတြ ပါတတ္တယ္။ ေက်ာင္းက
သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေတာင္ သူ႔သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ဂ်ီေတာ့ခ္ေျပာရင္း
ကြန္ျပဴတာထဲကို ဗိုင္းရပ္စ္၀င္လာၿပီး ပ်က္သြားေရာ”
(အိမ္လည္းျပန္ခ်င္လွၿပီ - အျဖဴေရာင္ မုသားသံုးလုိက္ရသည္)
အဘ။ ။ “ဟာ…ဒီအတြက္ေတာ့မပူနဲ႔။ ငါ့မွာ ေနာက္တစ္လံုးရွိေသးတယ္” (ဒီကေလးနဲ႔
ခက္ပါၿပီေကာ)။
က်ေနာ္။ ။ “မဟုတ္ဘူး အဘ။ ဗိုင္းရပ္က ကြန္ျပဴတာထဲ ကေန တစ္ဆင့္ နားႀကပ္
ထဲကိုေရာက္ႏုိင္ၿပီး ဦးေႏွာက္ထဲအထိ ေရာက္တယ္။ ၿပီးေတာ့
ဦးေႏွာက္ထိခိုက္ၿပီး အသက္ပါဆံုးတယ္လို႔ ေျပာတယ္အဘရဲ႕။ မေန႔ကတင္ က်ေနာ္
အင္တာနက္ သတင္းတစ္ပုဒ္မွာ ဖတ္လိုက္ရတယ္။ အဲဒီအထဲမွာ အေနာက္ႏုိင္ငံတစ္ခုက
ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ ဂ်ီေတာ့ခ္ေျပာရင္း နားႀကပ္တန္းလန္းနဲ႔ ေသေနတာကို
ေတြ႔ရတယ္တဲဲ့။ ဆရာ၀န္က စစ္ေဆးၾကည့္ေတာ့ ကြန္ျပဴတာ ထဲက ဗိုင္းရပ္စ္ပိုးက
ဂ်ီေတာ့ခ္ကေန နားႀကပ္ထဲ၊ နားၾကပ္ထဲကေန တစ္ဆင့္ ဦးေႏွာက္ထဲကို ၀င္ၿပီး
ဦးေႏွာက္ကို ဒုကၡေပးတာတဲ့။ ေနာက္ၿပီး ကြန္ျပဴတာ ဗိုင္းရပ္ပိုးက
ဦးေႏွာက္ထဲကို ၀င္သြားၿပီးရင္ အဲဒီလူကို နာရီပိုင္းအတြင္း
ေသေစႏုိင္တယ္တဲ့။ အဲဒါ က်ေနာ္ အဘအတြက္ စုိးရိမ္လို႔ပါ အဘ။ ”
အဘ။ ။ “ေဟ…ဟုတ္လား။ ဒါဆိုရင္ ဂ်ီေတာ့ခ္ ေျပာတာ အသက္အႏၱရာယ္နဲ႔ နီးစပ္တယ္။
ေတာ္ၿပီ ေနာက္ဆိုရင္ ဂ်ီေတာ့ခ္ မေျပာေတာ့ဘူး။ ရာဟု မစိန္ၾကာ နဲ႔ဘဲ
စကားေျပာေတာ့မယ္။ ညက ငါ့ ရဲေဘာ္ေတြနဲ႔ ဘီယာေသာက္ရင္း သူတို႔ေျပာျပတာ။
ဂ်ီေတာက္..အဲ..ဂ်ီေတာ့ခ္ နဲ႔ စကားေျပာရတာ အဆင္မေျပရင္ ရာဟု မစိန္ၾကာ နဲ႔
စကားေျပာလို႔ရတယ္တဲ့။ အဲဒါ မင္းလုပ္ေပး”
ဘုရား….ဘုရား။ ဒုကၡေတြေတာ့ ျဖစ္ကုန္ၿပီနဲ႔တူတယ္။ ဘယ္က ရာဟု မစိန္ၾကာ လဲ။
အေရးထဲ ေအာင္သြယ္လုပ္ခိုင္းေနျပန္ၿပီ နဲ႔တူတယ္။
က်ေနာ္။ ။ “အဘ….က်ေနာ့္ အသိထဲမွာ ရာဟု မစိန္ၾကာဆိုတာ မ႐ွိဘူးခင္ဗ်။
ဟို…ဟို။ ဒါမွ မဟုတ္ မစိန္ၾကာဆိုတာ…”
အဘ။ ။ “မစိန္ၾကာ မဟုတ္ဘူးေလကြာ။ ရာဟု ပါေသးတယ္။ ရာဟု မစိန္ၾကာ”
စေနေန႔မွာေမြးတဲ့သူေတြဆို စေနေမာင္ေမာင္တို႔၊ စေနမ တို႔ဆိုၿပီး နာမည္
ေပးၾကေတာ့ ဧကႏၱ မစိန္ၾကာကို ရာဟု ေန႔မွာေမြးလို႔ ရာဟု မစိန္ၾကာလို႔
ေပးထားတာဘဲေနမွာ။
အဘ။ ။ “ေဟ့ေကာင္…ဘာေငးၾကည့္ေနတာလဲ…။ ငါ ရာဟု မစိန္ၾကာ နဲ႔
စကားေျပာခ်င္တယ္ဆို။ အင္တာနက္ထဲမွာ ရာဟု မစိန္ၾကာ ႐ွိတယ္”
က်ေနာ္။ ။ “ဟို…ဟုိ..အဘ။ က်ေနာ္ အင္တာနက္ သံုးလာတာ ၾကာပါၿပီ။ က်ေနာ္ ရာဟု
မစိန္ၾကာဆိုတာ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးပါဘူး”
ထိုအခါက်မွ အဘ က သူ႔ အိပ္ကပ္ထဲမွ စာရြက္အပိုင္းအစေလးကို ထုတ္ကာ… “ဒီမွာ
ေတြ႔လား၊ မေန႔က ငါ့ရဲေဘာ္ေတြ ေရးေပးလိုက္တာ… ဘာတဲ့ Y-A-H-O-O…ရာဟု၊
M-E-S-S-E-N-G-E-R…မစိန္ၾကာ တဲ့။ အဲဒီမွာ စကားေျပာလို႔ ရတယ္လို႔ေျပာတယ္”။
က်ေနာ္။ ။ “ဟာ…အဘ အဲဒါ ရာဟူး မတ္စင္ဂ်ာ လို႔ေခၚတယ္။ ဗိုင္းရပ္ပိုး
အမ်ားဆံုး၀င္တာ အဲဒီကေပါ့။ အင္တာနက္ေပၚမွာ
စကားေျပာတဲ့လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ဒုကၡေပးတာ။ ရာဟူး မတ္စင္ဂ်ာ မွာ
စကားေျပာရင္း ေသတဲ့သူ အေရအတြက္က၊ ဂ်ီေတာ့ခ္ မွာစကားေျပာရင္
ေသဆံုးသူအေရအတြက္ထက္ပိုမ်ားတယ္။
အဘ။ ။ “မင္းကြာ….အဲဒီလို ျဖစ္တတ္တယ္ဆိုတာ ေစာေစာက ငါ့ကို ဘာလို႔ႀကိဳမေျပာ
တာတုန္း။ အခုလိုၾကားရ တာေတာင္ နိမိတ္မေကာင္းဘူး။ မင္းလည္း
ေနာက္ဆိုငါ့အိမ္ကို မလာေတာ့နဲ႔။ ဒါ…ဟိုေကာင္ေတြ ငါ့ကို သက္သက္
ေသေၾကာင္းႀကံတာ….ေတာက္၊ ေတြ႔ၾကေသးတာေပါ့ကြာ၊ ဟင္း…ဟင္း”။

Credit to original writer

မ်က္မၿမင္၅ေယာက္ႏွင့္ ကြန္ပ်ဴတာ

တခါက ေပါ႕ကြယ္ …မ်က္မျမင္ ၅ ေယာက္ရွိၾကပါသတဲ႕ …
သူတုိ႕ဟာ တစ္ဦးနဲ႕ တစ္ဦး အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုခုကုိ ေန႕စဥ္ ေျပာဆုိေဆြးေႏြးျငင္းခုန္ၾကပါသတဲ႕ …

တစ္ေန႕ေတာ႕ ..သူတုိ႕ဟာ …အင္တာနက္ ဆုိတဲ႕ အေၾကာင္းအရာကစျပီး ေဆြးေႏြးလာလုိက္ၾကတာ ေနာက္ဆုံးေတာ႕ ကြန္ပ်ဴတာ ဆုိတာ ဘယ္လုိဟာလဲ ဆုိတဲ႕ ေမးခြန္း ကုိ ေရာက္သြားၾကပါသတဲ႕ …
ေလသန္သန္နဲ႕ ..အင္တာနက္ အေၾကာင္းကုိသာ ရႊီးေနၾကတာ …ကြန္ပ်ဴတာ ဆုိတာ ျဖဴ သလား မဲသလား ..မသိၾကဘူး ကြဲ႕ ..အဲေလ ..ဘယ္သိမွာလဲ သူတုိ႕က မ်က္မျမင္ေတြကုိး ..

တစ္ေန႕ေတာ႕ ..သူတုိ႕ ၅ ဦး ဆုံျပီး ..ကြန္ပ်ဴတာ ဆုိတာ ဘယ္လုိ ဟာလဲ သိဘုိ႕ …အတြက္ ..ကိုၾကီးေက်ာ္ ရဲ႕ ရုံးခန္းကုိ ေရာက္လာၾကပါသတဲ႕ … ေရာက္လာတယ္ဆုိရင္ဘဲ ကုိၾကီးေက်ာ္ ကုိ အက်ိဳးအေၾကာင္း ေျပာျပေတာ႕ ..ကုိၾကီးေက်ာ္လဲ အေတာ္ သေဘာေတြ က်သြားပါသတဲ႕ …
" အမယ္ တယ္ဟုတ္ပါလား ..ကုိ႕ ညီတုိ႕ ကုိေတာ႕ ေလးစာသြား ပဟ …အစ္ကုိ ကူညီမယ္ "
ဆုိျပီး ..သူ႕ရဲ႕ ဧည္႕ခန္းထဲကုိ ထုိင္ခုိင္း ပါသတဲ႕ …
ျပီးေတာ႕ ..သူ႕ရုံးခန္းမွာလဲ ဧည္႕သည္ေတြ မရွိေတာ႕ အုိေကဘဲေပါ႕
သူဖတ္ဖူးတဲ႕ ဟုိပုံျပင္ထဲက မ်က္မျမင္ေတြ ဆင္ၾကီးကုိ စမ္းသလုိမ်ိဳး စမ္းျပီး ကြန္ပ်ဴတာကုိ ဘယ္လုိ ဥပမာေပးၾကမလဲ ဆုိတာ သိပ္သိခ်င္ေနတာေပါ႕

ဒီလုိနဲ႕ဘဲ ပထမ ဦးဆုံးတစ္ေယာက္ကုိ ..အခန္းထဲကုိ ၀င္ခုိင္းျပီး စမ္းေစပါသတဲ႕
ခဏေနေတာ႕ ..သူ ျပန္ထြက္လာျပီး ကုိၾကီးေက်ာ္ကုိ ေျပာသတဲ႕ ..
" ကုိၾကီးရာ ..တကယ္ေတာ႕ ကြန္ပ်ဴတာဆုိတာ …အပ်ိဳမေလး ရဲ႕ ဗုိက္သား လုိပါဘဲလား ဗ်ာ ..မ်က္ႏွာျပင္ကေလးက ေခ်ာေမြ႕ ေနတာကုိ း " တဲ႕
ကုိၾကီးေက်ာ္ သေဘာက် သြားသေပါ႕ …
ဥပမာ ကေလးက ေကာင္းေတာ႕ သေဘာေတြ က်သေပါ႕
" အင္း …ဒီေကာင္ ေမာ္နီတာ မ်က္ႏွာျပင္ကုိ စမ္းမိ သြားျပီဘဲ "

ေနာက္တစ္ေယာက္ ၀င္သြားပါသတဲ႕ …
သူလဲ ..ျပန္ထြက္လာျပီး …
" ေအာ္ ကြန္ပ်ဴတာ ဆုိတာ ..အပ်ိဳမ ကေလးရဲ႕ ေျခေထာက္ ကေလးေတြ လုိပါဘဲ " တဲ႕
" အမ္ …မင္းက ဘယ္လုိ စမ္းတာလဲ " ဆုိေတာ႕
" က်ေနာ္ ထုိင္ျပီး စမ္းတာပါ" …တဲ႕ "
" ေအာ္…ဒီေကာင္ …ကြန္ပ်ဴတာ တင္ထားတဲ႕ ..စားပြဲေျခေထာက္ကုိ စမ္းမိတာပါလား ….ဟားဟား …"

ေနာက္ထပ္ တစ္ေယာက္ ၀င္ပါသတဲ႕ကြယ္ ..
သူလဲ ျပန္ထြက္လာေတာ႕ ျပံဳးေစ႕ေစ႕နဲ႕ ..
" ကြန္ပ်ဴတာဆုိတာ ..အပ်ိဳ မ ကေလးရဲ႕ …အသားလုိပါဘဲ ..ႏွိပ္လုိက္ရင္ ခြက္၀င္သြားတယ္ေနာ္ …" တဲ႕
" ေအာ္ ဒီေကာင္ ကီးဘုတ္ကုိ စမ္းမိတာကုိး "
ကုိၾကီးေက်ာ္ လန္႕ေတာင္ေနပါတယ္တဲ႕ ..
ဒီေကာင္ေတြရဲ႕ ဥပမာက အပ်ိဳ မ ထဲကကုိ မထြက္ လုိ႕ ေလ

ေနာက္တစ္ေယာက္လဲ ထြက္လာျပီး ..
" အပ်ိဳမကေလးရဲ႕ ေက်ာျပင္ ကေလးလုိပါဘဲ ညီညာျပန္႕ျပဴး လုိ႕ "
" ေအာ္ ဒီေကာင္က မာသာဘုတ္ ကုိ စမ္းမိတာကုိ း "

ေနာက္ဆုံးတစ္ေယာက္ အထဲကုိ ၀င္သြားေတာ႕ ကုိၾကီးေက်ာ္ …စိတ္၀င္တစား ေစာင္႕ေနမိတယ္ …
သူတုိ႕ ဥပမာေပးေတြက ေကာင္းလြန္းေနတာကုိး ကြယ္

ေနာက္ဆုံး၀င္သြားတဲ႕ တစ္ေယာက္ကေတာ႕ ..အတင္း ၀ုန္းဒုိင္း က်ဲျပီး ေျပးထြက္ရင္း ေျပာသတဲ႕
" ဟာ ….ကြန္ပ်ဴတာ ဆုိတာ ပါးကုိ ရုိက္တတ္ သဟ " လုိ႕ ဆိုျပီး ရဲတြတ္ေနတဲ႕ ပါးကုိ လက္နဲ႕ ပြတ္ရင္း ေျပာသတဲ႕ ..
ကုိၾကီးေက်ာ္ ပါးစပ္ေဟာင္းသား ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာဘဲ အခန္းထဲက …မိန္းကေလးတစ္ဦးထြက္လာျပီ း
" ဒီမယ္ ကုိၾကီးေက်ာ္ ..ရွင္႕ ကုမၸဏီမွာ အတြင္းေရးမွဴးလုပ္လာတာ ၾကာျပီ ..ဒီေန႕ ဘာအခ်ိဳး ခ်ိဳးတာလဲ ပါးက်ိဳးသြားခ်င္လုိ႕လား ..ေတာ္ျပီ ရွင္႕ အလုပ္က ထြက္တယ္ …" ဆုိျပီး ထြက္သြားပါသတဲ႕ ..သည္ေတာ႕မွ ကုိၾကီးေက်ာ္လဲ..

" ဟုိက္ …ငါ႕ ..အတြင္းေရးမွဴးမ ကုိ အခန္းထဲက ထြက္္ခုိင္းဖို႕ ေမ႕သြားပါလား …ေတာက္ ..ဟုိေကာင္ေတြ ဥပမာေတြက ေကာင္းလွပါတယ္ ေအာက္ေမ႕ေနတာ …" တဲ့ေလ။

Jokes of the mail (2)

ကူညီပါ့မယ္

ဟင္းသီးဟင္းရြက္သည္ကို အဘြားႀကီးကေျပာသည္

"အားလူးငါးပိႆာ၀ယ္မလို႔ သမီးရယ္။ ဒါေပမယ့္ မသယ္ႏုိင္မွာ စိုးတယ္ကြယ္။"

"မပူပါနဲ႔ အဘြား။ အဘြား သယ္ႏိုင္ေအာင္ ကၽြန္မခ်ိန္ေပးလုိက္ပါ့မယ္"



မတိုင္နဲ႔ေလ

အိမ္ေထာင္ပရိေဘာဂဆိုင္သို႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္ ၀င္လာၿပီး ဆိုင္ရွင္ကို
မေက်မနပ္ ေျပာသည္။

"မေန႔က ခင္ဗ်ားဆိုင္က ကၽြန္ေတာ္ ကုလာထိုင္၀ယ္သြားတယ္။ ဒီေန႔ က်ိဳးသြားပါပေကာ။"

"မဟုတ္မွလြဲေရာ၊ တစ္ေယာက္ေယာက္ တက္ထိုင္လိုက္ၿပီ ထင္တယ္။"



ေနာက္ဆံုးေပၚအိမ္သားသံုးစကၠဴ

ကမၻာ့အေကာင္းဆံုး အိမ္သားသံုးစကၠဴ ၿပိဳင္ပြဲက်င္းပသည္။ အေမရိကန္
ကိုယ္စားလွယ္က ခလုတ္ကို ႏိွပ္လိုက္သည္။ စကၠဴလိပ္ အလိုအေလ်ာက္ လည္လာၿပီး
လိုသေလာက္ ျဖတ္ေပးသည္။ ပရိသတ္အားလံုး အံ့ၾသတႀကီး လက္ခုပ္တီး
ၾသဘာေပးၾကသည္။

ျပင္သစ္ကိုယ္စားလွယ္ မိမိႏိုင္ငံထုတ္စကၠဴကို ျပသည္။ စကၠဴသည္ Channel No.5
ေရေမႊးကဲ့သို႔ သင္းပ်ံ႕ထံုႀကိဳင္ေနသည္။ ပရိသတ္မ်ား အလုအယက္ နမူနာ
ေတာင္းၾကသည္။

ဂ်ပန္ႏိုင္ငံမွ ကိုယ္စားလွယ္ စင္ျမင့္ေပၚမွ ဆင္းလာၿပီး အကဲျဖတ္
ဒိုင္လူႀကီးမ်ားကို ေဆးျပားတစ္ျပားစီ ေပးသည္။ ဒိုင္လူႀကီးမ်ား ေနရာမွ
ထသြားၾကသည္။

"ဘယ္လိုလဲ၊ ဘယ္ႏွယ့္လဲဟင္"

"ထုပ္ပိုးၿပီးသား အိတ္ကေလးနဲ႔ ျပန္ထြက္လာတယ္။ အံ့ေရာ"



လူစကား

လူစကားေျပာတတ္ေသာ ၾကက္တူေရြးကို မိန္းမႀကီး ၀ယ္လာသည္။
အိမ္သို႔ေရာက္ေရာက္ခ်င္း ၾကက္တူေရြးကို ေျပာသည္။

"ငါေျပာတဲ့အတိုင္း လိုက္ေျပာစမ္း၊ ကၽြႏု္ပ္သည္ လူျဖစ္သည္။ လူစကားကို
ေျပာတတ္သည္လို႔"

ၾကက္တူေရြးက အံ့ၾသတႀကီး ျပန္ေမးသည္။

"ဘာ ဘာ. ခင္ဗ်ားလည္း လူစကား ေျပာတတ္တယ္ ဟုတ္လား"



ႀကိဳးစားၾကည့္ေလ

ဆရာက ေမးသည္

"ငါးေတြ ဘာျဖစ္လို႔ စကားမေျပာသလဲ"

ပီတာက ခ်က္ခ်င္းျပန္ေျဖသည္။

"ေရထဲမွာ ဆရာ စကားေျပာၾကည့္ပါလား"



ေနာင္တ

"လက္မထပ္ခင္တုန္းက ငါ့မိန္းမကို ငါဘယ္ေလာက္ ခ်စ္သလဲဆိုရင္ တစ္ခါတေလ
သူ႔ကို ကိုက္စားခ်င္စိတ္ ေပၚမိတယ္"

"အခုေကာ"

"မစားလိုက္မိတာ မွားေလျခင္းလို႔ ေနာင္တရတယ္"



ဘယ္အခ်ိန္လာရမလဲ

ေစ်းမ၀ယ္ဖူးေသာ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ ေစ်း၀ယ္ထြက္လာသည္။

အမ်ိဳးသား - အမႀကီး ခရမ္းသီး တစ္လံုး ဘယ္ေလာက္လဲ

ေစ်းသည္ - ေမာင္ေလး ခရမ္းသီးက အခ်ိန္နဲ႔ ေရာင္းတာကြဲ႕

အမ်ိဳးသား - အဲ့ဒါဆို ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္အခ်ိန္ လာ၀ယ္ရမလဲ?



ဘာမွမရိွဘူး

လူတစ္ေယာက္ စားေသာက္ဆိုင္သို႔ ၀င္လာၿပီး စားပြဲထိုးကို ေမးသည္

"ခင္ဗ်ားတို႔ဆီမွာ ငါးဟင္းရလား"

"မရပါဘူး"

"အမဲႏွပ္ေရာ"

ႊ"မရိွပါဘူး"

"ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေၾကာ္ေကာ"

"အဲဒါလည္း မရိွပါဘူး"

ေယာက်္ားႀကီး စိတ္ပ်က္ၿပီး ဆိုင္ထဲမွထြက္လာသည္။ ေနာက္မွ စားပြဲထိုး
ေျပးလိုက္လာၿပီး ေအာ္ေျပာသည္။

"ကၽြန္ေတာ္တစ္ခု ေျပာဖို႔ ေမ့သြားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ဆိုင္မွာ
၀က္သားဟင္းလဲ မရပါဘူး"



အႀကံေကာင္း

အရက္ဆိုင္ပိုင္ရွင္ကို ဧည့္သည္က ေျပာသည္

"ခင္ဗ်ားတို႔ဆိုင္က တစ္ေန႔တစ္ေန႔မွာ စည္ဘီယာ ဘယ္ႏွစ္လီတာ ေရာင္းရသလဲ"

"လီတာ ၂၀၀ ေလာက္ပါ"

"တစ္ေန႔ကို လီတာ ၃၀၀ ေလာက္ မေရာင္းရခ်င္ဘူးလား"

"ေရာင္းခ်င္တာေပါ့ဗ်ာ. နည္းရိွရင္ မစပါလား"

"ဖန္ခြက္ထဲကို ဘီယာ အျပည့္ထည့္"



မည္သူမျပဳ မိမိမႈ

"အန္ကယ့္သမီး ကၽြန္ေတာ့္ကို လက္ထပ္ဖို႔ သေဘာတူလိုက္ၿပီ ခင္ဗ်။"

ထိုအခါ အဖိုးႀကီးက

"အဲဒါကေတာ့ မည္သူမျပဳ မိမိမႈပဲ၊ ေမာင္ရင္သာ အန္ကယ္တို႔အိမ္ကို ညေနတိုင္း
မလာခဲ့ဘူးဆိုရင္ ဒီလုိျဖစ္လာစရာ အေၾကာင္းမရိွဘူး"



ေပးစားခ်င္တာၾကာၿပီ

သမီးရည္စားႏွစ္ေယာက္ ခိုးေျပးၾကသည္။ ခရီးတြင္ေစရန္ တက္စီတစ္စီငွားကာ
ေကာင္ေလး သူငယ္ခ်င္းအိမ္သို႔ သြားၾကသည္။ အိမ္ေရာက္ေသာအခါ ေကာင္ေလးက
တက္စီသမားအား ပိုက္ဆံထုတ္ေပးမည္ အလုပ္တြင္ တက္စီသမားက

"မေပးပါနဲ႔ေတာ့။ သတို႔သမီးအေဖက ကၽြန္ေတာ့္ကို ေပးၿပီးပါၿပီ။"



က်ဥ္းေျမာင္းေသာ ကမၻာ

"ဒါလင္ေရ။ ကမၻာႀကီးက က်ဥ္းက်ဥ္းေလးဆိုတာ အမွန္ဘဲေနာ္။ ဒါလင္ရဲ႕
တတိယဇနီးနဲ႔ ကၽြန္မရဲ႕ ဒုတိယ ေယာက်္ားတို႔ဟာ ဒါလင္ ဒုတိယဇနီးနဲ႔ ကၽြန္မ
ပထမေယာက်္ားပိုင္ ပင္လယ္ကမ္းစပ္က တိုက္အိမ္မွာ သူတို႔ရဲ႕
ပ်ားရည္ဆမ္းခရီးကို ကုန္လြန္ခဲ့တယ္ဆိုဘဲ"



ခင္ဗ်ားတို႔ကိုး

ေဆးရံုမွ လင္မယာႏွစ္ဦး ထြက္လာသည္။ လမ္းတြင္ တက္စီငွားသည္။ မိန္းမက တက္စီသမားအား

"ေက်းဇူးျပဳၿပီး ေျဖးေျဖးေမာင္းေပးပါေနာ္.ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ မေန႔က
အေမာင္းၾကမ္းတဲ့ ဒရိုင္ဘာန႔ဲေတြ႔တာ ေဆးရံုတက္လိုက္ရတယ္။"

တက္စီသမား။ ။"ဪ....ခင္ဗ်ားတို႔ကိုး။ ၾကည့္စမ္း၊ ရုတ္တရက္ မမွတ္မိဘူး"



ရပါတယ္

အဆိုသင္တန္းတြင္ သင္တန္းသူတစ္ဦးက နည္းျပအားေမးသည္။

"ဆရာ။ ကၽြန္မကို ရွင္းရွင္းပဲ ေျပာပါဆရာ။ ကၽြန္မအသံက ဘယ္ေနရာမွာမွ
သံုးစားလို႔ မရေတာ့ဘူးလား"

"ဟာ...ဒီလိုလဲ မဟုတ္ပါဘူး။ ဥပမာ - မီးေလာင္တာတို႔၊ ေရနစ္တာတို႔၊
ဓျပတိုက္ခံရတာတို႔ဆိုရင္ ခင္ဗ်ားအသံဟာ အစားထိုးလို႔ကို မရဘူး။
တကယ္ေျပာတာ"


ဉာဏ္ၾကီးရွင္

ေလးနွစ္သားကိုတိုး ႏွင္႔ ေျခာက္ႏွစ္သားကိုျဖိဳးတို႔ ေမ်ာက္ညီေနာင္
သူတို႔အဘြားအိမ္သို႔ အလည္ေရာက္ေနသည္။ ညအိပ္ခ်ိန္တြင္ ေမ်ာက္ညီေနာင္အား
အဘြားမွ ဘုရားရွိခိုး ခိုင္းဧ။္၊ ဘုရားရွိခိုးျပီးေသာအခါ

ကိုတိုး ။ ။ စက္ဘီးတစ္စီးနဲ႔ ဂိမ္းစက္ တစ္လံုး ရ ရိုရပါလိုဧ။္ ဘုရား
(က်ယ္ေလာင္စြာဆုေတာင္းေလသည္ )။

ကိုျဖိဳး။ ။ ေဟ႔ေကာင္ ဘာလို႔ အက်ယ္ၾကီးဆုေတာင္းေနတာတုန္းကြ ၊ ဘုရား က နားမေလးပါဘူး။

ကိုတိုး။ ။ အင္း ဘုရား က ေတာ႔ နားမေလးပါဘူး ၊ ဒါေပမယ္႔ အဘြားကေတာ႔ နားေလးတယ္ဟ။



မွားပါတယ္

ကိုအူ တစ္ေယာက္ ရုပ္ရွင္ၾကည္႔ရန္ လက္မွတ္ရံုတြင္ လက္မွတ္ျဖတ္ေနသည္။ တခဏာ
အၾကာတြင္ ကိုအူ တစ္ေယာက္ လက္မွတ္လာ ျဖတ္ျပန္သည္။ သိပ္မၾကာလိုက္
လက္မွတ္ရံုသို႔ ကိုအူ ျပန္ေရာက္လာကာ လက္မွတ္ ျဖတ္ျပန္သည္။

လက္မွတ္ေရာင္းသူ- (အံျသ စြာျဖင္႔) ေစာေစာတုန္းက လက္မွတ္ႏွစ္ခါ လာဝယ္တာ
ေနာင္ျကီးပဲ မဟုတ္လား၊ ဒါေကာဆို သံုး ခါရွိသြားျပီေနာ္။ ဘာလို႔လဲဗ်။

ကိုအူ- ဘာျဖစ္ရမွာလဲဗ်။ ရံုေပါက္က လူေပါ႔၊ ေတာ္ေတာ္ဆိုးတယ္ဗ်ာ
က်ဳပ္လက္မွတ္ကို ေတာင္းျပီး စုတ္ျဖဲပစ္လိုက္တယ္။



လြဲ ခ်က္ကနာ

ေတာစပ္တစ္ေနရာတြင္ ကိုျဖဴ၊ ကို ျကူ ႏွင္႔ ကိုအူ တို႔သံုးဦးအား
ရာဇဝတ္မွဳျဖင္႔ ေသဒဏ္ေပးရန္ ျပင္ဆင္ေနသည္။ အေစာင္႔ျဖစ္သူက ကိုျဖဴအား
အခ်ဳပ္ကားတြင္းမွ ပထမဆံုး ေခၚထုတ္လာသည္။ ထို႔ ေနာက္ အရာရွိျဖစ္သူက
ေသနတ္သမားအား ပစ္မိန္႔ေပးသည္။(အဂၤလိပ္လို အမိန္႔ေပး)

အရာရွိ- "Ready",'Aim".

ကိုျဖဴ-(အရာရွိ ဧ။္ စကားမဆံုးခင္ ရုတ္တရတ္ထေအာ္သည္) ,' Earthquake!'

လူအမ်ား အလန္႔တျကား ႏွင္႔ ရုတ္ရုတ္သဲသဲ ျဖစ္သြားခ်ိန္တြင္ ကိုျဖဴထြက္ေျပး
လြတ္ေျမာက္သြားသည္။

ေနာက္ ကိုၾကဴအလွည္႔

အရာရွိ-- 'Ready', 'Aim'

ကိုၾကဴ- 'Tornado!'

ရုတ္တရတ္ လူမ်ား အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားျပန္သည္၊ ကိုၾကဴလည္း ထြက္ေျပး
လြတ္ေျမာက္သြားျပန္သည္။

ေနာက္ဆံုး ကိုအူ႔အလွည္႔

အရာရွိ-' Ready', 'Aim'

ကိုအူလည္း က်န္လူမ်ားကို အတုယူ၍ ေအာ္လိုက္ ပံု က "Fire!"

အတတ္ႏုိင္ဆံုး ျကိုးစား၍ ဘာသာျပန္ပါေသာ္လည္း မိမိကိုယ္ကို
ေက်ပ္မွဳမရွိပါ။ ထို႔ေျကာင္႔ သီးခံေပးပါရန္ ေတာင္းပန္အပ္ပါသည္။

(မွတ္ခ်က္။ ။ Fire ဆိုတာ ပစ္လို႔ အမိန္႔ေပးတာပါ၊ စကားလံုးေတြကို
သူ႔ေနရာႏွင္႔ သူသံုးနိုင္ျကပါေစ)



ဒီလိုလားးးး

အေမရိကရိွ ဂၽြန္၊ ေဂ်ာ႔၊ မိုက္ ဟူေသာ ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ သံုးဦးစကား လက္ဆံုက်ေနသည္။

ဂၽြန္ - အေမရိကမွာ ငါက အေတာ္ဆံုး ခြဲစိတ္ဆရာဝန္ကြ။

ေဂ်ာ႔ႏွင္႔မိုက္ - မင္းက ဘာေတြစြမ္း ေဆာင္ခဲ႔လို႔လဲ ၊ လင္း စမ္းပါအံုး။

ဂၽြန္- လက္ေခ်ာင္း (၇)ေခ်ာင္း ျပတ္သြားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို ငါလက္ေခ်ာင္းေတြ
ျပန္ဆက္ေပးဘူးတယ္၊ ငါဆက္တာ ေကာင္းမေကာင္းေတာ႔မသိဘူး အခုသူ ကမာၻေက်ာ္
စႏၵယား ပညာရွင္ျဖစ္ေနျပီ။

ေဂ်ာ႔-မင္းဟာက ဘာဟုတ္ေသးလဲကြာ ။ ငါေျခႏွစ္ဘက္ ျပတ္သြားတဲ႔ လူတစ္ေယာက္ကို
ေျခေထာက္ ျပန္ဆက္ေပးခဲ႔တယ္၊ ၂နွစ္ေလာက္လဲျကာေရာ အဲ႔ဒီ႔လူက ဧဝရတ္ေတာင္ကို
တတ္ႏိုင္သြားျပီကြ။

မိုက ္- (အားငယ္စိတ္ပ်က္သည္႔ေလသံျဖင္႔)၊ အင္း မင္းတို႔ေတြ
ေတာ္ျကပါတယ္ကြာ။ လြန္ခဲ႔တဲ႔ (၃) ႏွစ္ ေလာက္က ျမင္းစီးလာတဲ႔
ေဂ်ာ္ကီတစ္ေယာက္ အရွန္ျပင္းတဲ႔ကားနဲ႔ တိုက္မိတာ လူေကာ ျမင္းေကာ ေခါင္းေတြ
ပြင္႔ကုန္တယ္၊ ဦးေႏွာက္ေတြကို ေဖြးလို႔ ။ အဲ႔ဒီ႔လူရဲ႔ ေခါင္းကို ငါ
ျပန္ဆက္ေပးနိုင္ခဲ႔တယ္၊ ဒါေပမယ္႔ --

ေဂ်ာ႔နဲ႔ဂၽြန္- ဟာေတာ္လွခ်ီလား၊ ဒါေပမယ္႔ ဘာျဖစ္လို႔လဲဟ။

မိုက္- အေရးတျကီး နဲ႔ဆိုေတာ႔ ျမင္းဦးေနွာက္ နဲ႔ သူ႔ဦးေနွာက္ လြဲျပီး
ထည္႔ေပးလိုက္မိတယ္။

ေဂ်ာ႔နဲ႔ဂၽြန္ - အမယ္ေလး ဒုကၡပဲ ဒီလူ အခု အေျခအေန ေကာင္းရဲ ႔လား။ သူဘယ္မွာလဲ။

မို္က္ - ေကာင္းမေကာင္းေတာ႔ မသိဘူးကြာ ။ အခုေတာ႔ အေမရိကန္ သမၼတ ျဖစ္ေနေလရဲ႔။

အင္တာနက္မွ ေဂ်ာ႔ဒဘလူဘုခ်္ကို က်ီစယ္ေသာ ဟာသမ်ားကို ဆီေလ်ာ္ေအာင္
ဘာသာျပန္ပါသည္။ ျဗဳန္းခနဲ ဝလံုးကြဲေအာင္ ရယ္ရမည္ မဟုတ္ပါ၊
စိမ္႔စိမ္႔ေတြး၍ ေျဖးေျဖးေလး ရယ္ပါ။



လာမေၾကာနဲ႔ နာ ဘာမွ တိဘူး

ေကာင္းကင္ဘံုတခါးဝတြင္ ေရာက္လာသူမ်ားကို ေကာင္းကင္တမန္မွ စစ္ေဆးေနသည္။

ပထမလ ူ- ကၽြန္ေတာ္အိုင္စတိုင္းပါ ဝင္ခြင္႔ျပဳပါ၊

တမန္ - အိုင္စတိုင္းျဖစ္ေျကာင္း သက္ေသျပပါ၊

ထိုအခါ ပထမလူသည္ အိုင္စတိုင္းဧ။္ သီအိုရီမ်ားကို ရွင္းျပေလသည္။ ထို႔ေျကာင္႔

တမန္-ေကာင္းျပီ ငါလက္ခံပါျပီ ၊ ဝင္ပါေလ။

ဒုတိယလူ - ကၽြန္ေတာ္ ပီကာဆိုပါ

တမန္ - ေကာင္းျပီ ၊သက္သျပပါ၊

ဒုတိယလူသည္ လွပေသာပန္းခ်ီကား တစ္ခ်ပ္ကို လွ်င္ျမန္စြာေရးဆြဲျပေလသည္။

တမန္-ဟုတ္ပါျပီ ငါယံုျကည္ပါသည္၊ ဝင္ပါေလ။

တတိယလူ - ကၽြန္ေတာ္ ေဂ်ာ႔ဒဘလူဘုခ်္ပါ

တမန္ - အင္း အိုင္စတုိင္းနဲ႔ ပီကာဆို ကေတာ႔ သက္ေသ
ေကာင္းေကာင္းျပနိုင္ခဲ႔တယ္၊ သင္လည္းျပပါ၊

တတိယလူ - (အတန္ငယ္ စိတ္ရွဳပ္ေထြးဟန္ျဖင္႔ စဥ္းစားျပီးေနာက္) ၊သူတို႔က
ဘယ္သူေတြလည္းဗ်ာ၊

တမန္ - ဟာ--ေကာင္းျပီ ေဂ်ာ႔ ငါယံုျကည္ပါျပီ၊ သူတို႔အထဲမွာရွိတယ္၊ ဝင္ပါေလ။

အင္တာနက္မွ ဟာသမ်ားကို သင္႔ေလ်ွာ္ေအာင္ ျပန္ဆိုပါသည္။
ဘာသာျပန္ညံ့ဖ်င္းမွဳနွင္႔ တင္ျပပံုည႔ံဖ်င္းမွဳကို နားလည္
ခြင္႔လြတ္ေပးပါရန္။



ဘ၀မွာ စိတ္ညစ္မႈေတြမ်ားေနတဲ့သူေတြအတြက္ ကၽြန္ေတာ္ဖတ္ခဲ့တဲ့
ဘ၀အေမာေျပေလးမ်ားကို ဖတ္ေစခ်င္ေသာေစနာေလးမ်ားျဖင့္
စုစည္းတင္ျပလိုက္ပါတယ္.

စာရင္းကိုင္ဆိုတာ...........
စာရင္ကိုင္တစ္ဦး ဆရာ၀န္ထံေရာက္လာၿပီး သူခံစားေနရေသာ ေ၀ဒနာေလးအား ေျပာျပေလသည္။
စာရင္းကိုင္။ ။ ေဒါက္တာ......၊ ကၽြန္ေတာ္ ညဘက္မွာအိပ္လို႔မရဘူး။
ဆရာ၀န္။ ။ ဒါဆိုရင္......ကိန္းဂဏာန္းေတြ တစ္ကေနၿပီး ၅၀၀ အထိ ေရတြက္ပါ၊
အိပ္ေပ်ာ္သြားပါလိမ့္မယ္။
စာရင္းကိုင္။ ။ လုပ္ၿပီးပါၿပီ......အိပ္မေပ်ာ္မပါဘူး ေဒါက္တာ။
ဆရာ၀န္။ ။ ခင္ဗ်ားက ကိန္းရဏာန္း ဘယ္လိုေရတြက္လို႔လဲ။
စာရင္းကိုင္။ ။ အစဥ္လိုက္ခ်ေရးပါတယ္.။ ေရးရင္းမွားလို႔ျပင္ပါတယ္...။
ျပင္ရင္းမွားရင္းနဲ႔ မိုးလင္းသြားလို႔ပါ.။
ဆရာ၀န္။ ။ ဗ်ာ...........။

ေစ်းႀကီးလိုက္တဲ့ ၾကက္တူေရြး................
အိမ္ေမြးတိရစာၦန္မ်ားေရာင္းေသာ ဆုင္တစ္ဆိုင္အတြင္း ၀ယ္သူတစ္ဦး ေရာက္ရွိလာေလသည္။
၀ယ္သူ။ ။ ၾကက္တူးေရြးတစ္ေကာင္ေလာက္ လိုခ်င္တယ္။
ဆိုင္ရွင္။ ။ ရပါတယ္။ ဒီၾကက္တူေရြးက ေဒၞလာ ၅၀၀၊ ကြန္ပ်ဴတာ
ေကာင္းေကာင္းအသုံးျပဳတတ္တယ္။
၀ယ္သူ။ ။ တယ္ဟုတ္ပါလား။
ဆိုင္ရွင္။ ။ ဒီၾကက္တူေရြးက ႐ုပ္ျမင္သံၾကား ဖြင့္တတ္၊ ပိတ္တတ္ၿပီး
သီခ်င္းလည္းဆိုႏိုင္ပါတယ္။ ေဒၞလာ ၁၀၀၀။
၀ယ္သူ။ ။ မဆိုးပါဘူး
ဆိုင္ရွင္။ ။ ဒီၾကက္တူေရြးကေတာ့ ေဒၞလာ ၃၀၀၀ ပါ။
၀ယ္သူ။ ။ ေစ်းႀကီးလိုက္တာ ...။ သူကေကာဘာတတ္ပါသလဲ.....။
၀ယ္သူ။ ။ ဘာမွေတာ့မတတ္ပါဘူး။
ဆိုင္ရွင္။ ။ ဟင္ဘာျဖစ္လို႔ ေစ်းႀကီးတာလဲ။
ဆိုင္ရွင္။ ။ မနက္တုိင္း ဟုိၾကက္တူေရြးႏွစ္ေကာင္က သူ႔ကို ဆရာႀကီးလို႔ေခၞေနလို႔ပါ။

ေပ်ာ္ရႊင္ရယ္ေမာႏုိင္ၾကပါေစ............

မတ္တပ္ပဲရပ္ပါ့မယ္..........................
ေက်ာင္းဆရာတစ္ဦးက သူကိုယ္တုိင္ ထုလုပ္ခဲ့ေသာ ႐ုပ္တုတစ္ခုကို စားပြဲေပၞ၌
တင္ထားကာ ေက်ာင္းသားမ်ားအား ေမးျမန္းေလသည္။
ေက်ာင္းဆရာ ။ ။ ဒီ႐ုပ္တုလက္ရာေပၞ မင္းတို႔အျမင္ေတြေျပာရမယ္၊ ကဲ ေဂ်ာ္နီ
ထၿပီးေျပာပါဦး။
ေဂ်ာ္နီ ။ ။ ဘာ႐ုပ္တုမွန္းကို မသိပါဘူးဆရာ။
ေက်ာင္းဆရာ ။ ။ မသိရင္ အတန္းအျပင္ထြက္၊ မတ္တပ္ရပ္၊ ကဲ ဆန္နီ ထၿပီးေျပာ။
ဆန္နီ ။ ။ ကၽြန္ေတာ္ မတ္တပ္ပဲ ရပ္လိုက္ပါ့မယ္ ဆရာ။
ေက်ာင္းဆရာ ။ ။ ေဟ................

မွတ္မိလုိက္ပုံက........
လူတစ္ဦးအား တုိက္ၿပီးေမာင္းေျပးသြားေသာ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ပြားသည့္ေနရာသို႔
ယာဥ္ထိန္းရဲတစ္ဦး
ေရာက္ရွိလာၿပီး အနီးရွိကေလးငယ္မ်ားအား ေအာက္ပါအတိုိင္း ေမးေလသည္။
ယာဥ္ထိန္းရဲ ။ ။ ယာဥ္တိုက္မႈျဖစ္ေတာ့ မင္းတုိ႔ဒီေနရာမွာ ရွိေနလား။
ကေလးငယ္ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရွိေနပါတယ္။
ယာဥ္ထိန္းရဲ ။ ။ ယာဥ္တုိက္တာမင္းတို႔ ေတြ႔မွာေပါ့။
ကေလးငယ္ ။ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမင္လိုက္ပါတယ္။
ယာဥ္ထိန္းရဲ ။ ။ ဒါဆိုရင္ ေမာင္းေျပးသြားတဲ့ ကားနံပါတ္ကို မွတ္မိလား။
ကေလးငယ္ ။ ။ ဟုတ္ကဲ့ မွတ္မိပါတယ္။
ယာဥ္ထိန္းရဲ ။ ။ ဒါဆိုရင္ အဲဒီကားနံပါတ္ကို ေျပာျပပါဦး။
ကေလးငယ္ ။ ။ ဂါလန္ ၁၅၀၀။
ယာဥ္ထိန္းရဲ ။ ။ ေဟ..................။

ကားအနီႀကီးသာေမာင္းလာခဲ့ပါ...............
မီးသတ္ဌာနသို႔ အေရးေပၞတယ္လီဖုန္း၀င္လာသျဖင့္ တာ၀န္က် အရာရွိတစ္ဦးက ဖုန္းနား
ေထာင္ေလသည္။
အရာရွိ ။ ။ အမိန္႔ရွိပါခင္ဗ်။
ဖုန္းဆက္သူ ။ ။ ဆရာ ျမန္ျမန္ေလးလာခဲ့ပါ။ ဒီမွာမီးေလာင္ေနလို႔။
အရာရွိ ။ ။ ဟုတ္လား............ ဘယ္ေနရာလဲ၊ ေနရာ ေျပာပါ။
ဖုန္းဆက္သူ ။ ။ စိတ္ေတြလႈပ္ရွားလြန္းလို႔ ေနရာကိုေတာင္ ဘယ္လိုေျပာရမလဲ မသိေတာ့ဘူး။
အရာရွိ ။ ။ ဒါဆိုကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုလာရမလဲ။
ဖုန္းဆက္သူ ။ ။ ကားအနီႀကီးသာေမာင္းလာခဲ့ပါဗ်ာ။
အရာရွိ ။ ။ ဗ်ာ.............

လူမွန္ေနရာမွန္

"ေမာင္ဘေမာင္. မင္း ဘယ္လုိ ေယာက်္ားလဲကြယ့္။ မင္းမိန္းမကေတာ့
ကိုယ္၀န္ႀကီးနဲ႔ ထင္းခြဲေနတယ္။ မင္းက်ေတာ့ ဒီခံုေပၚမွာ ေအးေအးေဆးေဆး
မယ္ဒလင္ ထိုင္တီးေနတယ္"

"မတတ္ႏိုင္ဘူး ေဒၚေဒၚ. သူမွ မယ္ဒလင္ မတီးတတ္တာ။"




စဥ္းစားပါ

ဆရာက တပည့္ကို ေမးသည္။

ဆရာ.....၀င္ၿပီးရင္ ျပန္မထြက္ခ်င္တာ ၂ ခု ရိွတယ္။ အဲဒါဘာလဲ သိလား?

တပည့္.....မသိပါဘူးဆရာ. ေက်းဇူးျပဳၿပီ ရွင္းျပေပးပါ။

ဆရာ.....တစ္က. ျမန္မာက်ဳးပစ္၊ ၀င္ၿပီးရင္ ျပန္ကို မထြက္ခ်င္ေတာ့ဘူး။

တပည့္.....ေနာက္တစ္ခုေရာ ဆရာ.

ဆရာ.....မင္းဟာမင္း စဥ္းစားဦးမွေပါ့ကြ။ ေနရာတကာ ငါ့ကိုခ်ည္း အားကိုးမေနနဲ႔...




မတူၾကဘူး

"ခင္ဗ်ား ခြက္ထဲ ၀ီစကီ ထပ္ထည့္ ေပးရမလား."

"ဟင့္အင္း မထည့္နဲ႔! ကၽြန္ေတာ္ ၀ီစကီ ေသာက္ၿပီးရင္ ညအိပ္လို႔မရဘူး"

"ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ခင္ဗ်ာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဘက္ပဲ။ အိပ္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္ ၀ီစကီ
ေသာက္လို႔ မရဘူး"




ပြဲစား

"ပြဲစားဆိုတဲ့ စကားလံုးကို အဓိပၸာယ္ ဖြင့္ျပပါ."

"ဥပေဒေဘာင္ထဲက ေခါင္ပံုျဖတ္သမား"




ျမစ္နဲ႔ပင္လယ္

ကမ္းတစ္ဖက္ပဲ ရိွရင္ ပင္လယ္၊ ကမ္းႏွစ္ဖက္ ရိွရင္ ျမစ္



ခက္ေအာင္ မလုပ္ပါနဲ႔

စိတ္ေရာဂါ အထူးကုဆရာ၀န္၏ ေဆးခန္းေရွ႕တြင္ ခ်ိတ္ထားေသာ စာတန္း

ဆရာ၀န္ႏွင့္ ေတြ႔ရန္ ေစာင့္စားေနၾကေသာ လူနာမ်ားခင္ဗ်ား။ မိမိတုိ႔
ခံစားေနရေသာ ေရာဂါလကၡဏာမ်ားကို အခ်င္းခ်င္း မဖလွယ္ၾကပါႏွင့္။
ေရာဂါဇစ္ျမစ္ကို ေဖာ္ထုတ္ရာတြင္ အခက္အခဲ ျဖစ္ေစႏိုင္ပါသည္။



ျပင္ဆင္မႈ

"သမီး.....မီးဖိုေခ်ာင္ထဲက ပန္းကန္ျပား ငါးခ်ပ္ယူခဲ့စမ္း"

"ဘာလုပ္ဖို႔လဲ ေမေမ"

"သမီးေဖေဖနဲ႔ စကားေျပာစရာရိွလို႔"




အခ်စ္

"ေမာင့္ကို ခ်စ္ရဲ႕လားဟင္"

"အရူးအမူးကို ခ်စ္တယ္"

"ေမာင့္အတြက္ အသက္ကို အေသခံႏိုင္ပါ့မလား."

"ဟင့္အင္း.....ခင့္အခ်စ္က အၿမဲတမ္း ရွင္သန္ေနတဲ့ အခ်စ္ေလ"




ခ်စ္တဲ့အေၾကာင္းပဲေျပာပါ

"ရွင္ ကၽြန္မကို ခ်စ္တယ္ေနာ္"

"သိပ္ကို ခ်စ္တယ္"

"အဲဒါဆို ဘယ္ေတာ့ လက္ထပ္ၾကမလဲဟင္"

"ေဟ့ ေဟ့...ေခါင္းစဥ္ကို ျဗဳန္းစားႀကီး ေျပာင္းမပစ္နဲ႔ေလ."




ျမင္းၿပိဳင္ပြဲ

ျမင္းၿပိဳင္ပြဲ က်င္းပေနစဥ္ ျမင္းတစ္ေကာင္က တျခားတစ္ေကာင္ကို ေမးသည္။

"မင္းဆီမွာ ျမင္းေကာင္ေရအား ဘယ္ေလာက္ရိွသလဲကြ"




သင္ခန္းစာ

သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ ရိွၾကသည္။ တစ္ေယာက္က အရက္ေသာက္သည္ ေနာက္တစ္ေယာက္က
လံုး၀ မေသာက္ေခ်။ တစ္ေန႔ အရက္ေသာက္သူ အရက္မူးမူးျဖင့္ ကားတက္ေမာင္းသည္။
အရက္ မေသာက္သူကို တက္ႀကိက္မိသည္။ အရက္ မေသာက္သူ ပြဲခ်င္းၿပီး ေသသြားသည္။

သင္ခန္းစာ - ေသာက္လွ်င္ေသမည္၊ မေသာက္လွ်င္လည္း ေသမည္။



မဟာ့မဟာ ျပႆနာ

"ပီတာ မင္းအေဖက ဘယ္သူလဲ" ဆရာမက ပီတာေလးကို ေမးသည္

"ဟာ ဆရာမလဲ လုပ္ၿပီ.....ဒီကိစၥနဲ႔ပဲ အိမ္မွာ အေဖနဲ႔အေမ အၿမဲ ရန္ျဖစ္ေနက်ဗ်..."




ျငင္းပါ

"ေဒါက္တာ...ကိုယ္၀န္မရိွေအာင္ ဘာလုပ္ရမလဲ.ဟင္"

"ဟင့္အင္းလို႔ ေျပာ"




မ်က္စိဆရာ၀န္

အခန္းထဲ၀င္လာေသာ အမ်ိဳးသမီးကို ဆရာ၀န္က ေျပာသည္။

"အ၀တ္အစား ခၽြတ္လိုက္ပါ"

"ေဒါက္တာ ကၽြန္မ နားကိုက္တာ လာျပတာပါ"

"အဲဒါဆို နား၊ ႏွားေခါင္းနဲ႔ လည္းေခ်ာင္း ဆရာ၀န္ဆီ သြားပါ"

"ရွင္က ဘယ္သူလဲ"

"မ်က္စိ ဆရာ၀န္"




ေခြးစကား

တယ္လီဖုန္းသံ ျမည္လာသည္။ ေခြးမွလြဲ၍ အိမ္ထဲတြင္ မည္သူမွ မရိွေခ်.....
တယ္လီဖုန္းကို ေခြး ေကာက္ကိုင္လုိက္သည္။

"၀ုတ္"

အခုစကားေျပာေနတာ ဘယ္သူလဲ

"၀ုတ္"

"စကားကို သဲသဲကြဲကြဲ ေျပာစမ္းပါ"

"ေသေသခ်ာခ်ာ နားေထာင္၊ ၀တစ္ေခ်ာင္းငင္ တသက္ ၀ုတ္၊ ၀ုတ္ ၀ုတ္"




ကေလးႀကီးလည္း လိုတာကိုး

"ကေလးေတြရဲ႕ စဥ္းစားဥာဏ္ အားေကာင္းလာေစတဲ့ ဗိုက္တာမင္ေဆး ရိွပါသလားရွင္"

"ရိွပါတယ္ ကေလးရဲ႕အသက္က ဘယ္ေလာက္ပါလဲ"

"၁၀ ႏွစ္၊ ၁၂ ႏွစ္နဲ႔ ၄၅ ႏွစ္...."




နားမထိုင္းဘူး

"ေဒါက္တာ ကၽြန္ေတာ္ ႏွားေစးေနတယ္ ခင္ဗ်..."

"ဒီေလာက္ေအာ္ေျပာစရာ မလိုဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္ နားမပင္းဘူး၊ နားလည္းလား"

"ကိုင္း.....ကိုက္တဲ့ သြား.ဘယ္သြားလဲ ေျပာ"




ပိန္နည္း

အလြန္၀ေသာ အမ်ိဳးသမီးလူနာက ဆရာ၀န္ကို ေျပာသည္။

"ေဒါက္တာ.....ပိန္ဖို႔အတြက္ ဘာေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲ ဟင္"

"ေခါင္းကို ဘယ္ေစာင္းလိုက္၊ ညာေစာင္းလိုက္ လုပ္ေပးပါ။"

"တစ္ေန႔ ဘယ္ႏွစ္ႀကိမ္ လုပ္ရမလဲ"

"ခင္ဗ်ားကို အစာစားဖို႔ ဖိတ္ေခၚတဲ့ အခါတိုင္း"




ကူညီခ်င္ပါတယ္

ေယာက်္ားႀကီးတစ္ေယာက္ အမ်ားသံုး အိမ္သာထဲထိုင္ေနသည္။ ကိစၥၿပီးေသာအခါ
အိမ္သာထဲ စကၠဴရွာသည္။ ဘယ္မွာမွ မေတြ႔ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ေဘးခန္းကို
တံခါးေခါက္ၿပီး ေမးသည္။

"ခင္ဗ်ားဆီမွာ စကၠဴပို မပါဘူးလားခင္ဗ်ား"

"မပါဘူး...အဲ လိုခ်င္ရင္ေတာ့ ခဲတံေပးႏိုင္တယ္၊ ယူမလား ဟင္"




ေလွ်ာ့မေျပာနဲ႔

လူနာအမ်ိဳးသမီးႀကီးကို စမ္းသပ္စစ္ေဆးၿပီးေနာက္ ဆရာ၀န္က ေျပာသည္။

"အင္း ေခါင္းက ေနာက္္ေနတယ္၊ အစာအိမ္လည္း သိပ္မေကာင္းဘူး၊ ဒီၾကားထဲ
ခင္ဗ်ားရဲ႕ ေသြးတုိးႏႈန္းက အေတာ္ေလး ျမင့္ေနျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔ ခင္ဗ်ား
အသက္ဘယ္ေလာက္ ရိွၿပီလဲ"

အမ်ိဳးသမီးက မပြင့္တပြင့္ ေျဖသည္။

"၂၈ ႏွစ္ပါ"

"ဪ မွတ္ဥာဏ္လည္း မေကာင္းဘူးကိုး"




ဂီတစာဆို

နာမည္ႀကီး ဂီတစာဆိုကို သတင္းေထာက္က ေမးသည္။

"ဆရာ...ဆရာ ဘယ္တုန္းက သီခ်င္းစေရးပါသလဲ ခင္ဗ်ား"

"ကၽြန္ေတာ့္ ဇနီး ေျခာက္ေယာက္ေျမာက္ ကေလးေမြးတဲ့အခါမွာ ကၽြန္ေတာ္ရဲ႕
ဖန္းတီးႏိုင္မႈစြမ္းအားကို တျခားေနရာမွာ အသံုးခ်ရေတာ့မယ္လို႔ နားလည္လိုက္
ကတည္းကပဲဗ်ာ။"

Jokes of the mail (1)

ဒီအခ်ိန္ေရာက္လာရင္....

ေဆးခန္းတစ္ခုတြင္ ဆရာဝန္ ေရာက္မလာေသာေၾကာင့္ လူနာအားလုံုး လည္တဆန့္ဆန့္
ျဖစ္ေနၾကသည္။ ထို့ေၾကာင့္ သူနာျပဳ ဆရာမက အားေပးစကား ေျပာလိုက္သည္။ “
အားနာလိုက္တာရွင္...ဒီေန့မ ွ ဆရာက အစည္းအေဝးတစ္ခု မျဖစ္မေနတက္ေနရလို့။
သည္းခံၾကပါရွင္...ခဏေန ေရာက္ေတာ့မွာပါ”
ထိုတြင္ လူတစ္ေယာက္က ထေျပာလိုက္သည္။
“ ဆရာမ ေက်းဇူးျပဳျပီး ကြ်န့္ေတာ့္ နာမည္ေလး ဖ်က္လိုက္ပါေတာ့၊ ကြ်န္ေတာ္
သြားစရာေလး ရွိေနေသးလို့ပါ ”
“ ေစာင့္လက္စနဲ့ ခဏေလး ေစာင့္လိုက္ပါ့လား။ ဒါနဲ့..ရွင္က ဘာေရာဂါျဖစ္ေနလို့လဲ ”
“ ကြ်န္ေတာ္က အရက္ျဖတ္မလို့ပါ။ ဒါေပမယ့္ ဒီအခ်ိန္က ကြ်န္ေတာ္ ေသာက္ေနက်
အခ်ိန္ေလ..နည္းနည္းေတာင္ ေနာက္က်သြားျပီ ”
( မွတ္ခ်က္။ ။ အခ်ိန္ႏွင့္ ဒီအရည္သည္ လူကို မေစာင့္ပါ )


တတ္လိုက္ပါေပ့ကြယ္...........

“ သူငယ္ခ်င္း ငါ ဘီအီးခ်လာတာ ၾကာျပိ၊ ငါ အခုထိ ဘီအီးရဲ့ အဓိပၸယ္ကို မသိေသးဘူး။ ”
“ ျမင္းစီးျပီး အထီးမွန္း၊ အမမွန္း မသိဆိုတာလို ျဖစ္ေနျပီ။ ငါ
ရွင္းျပမယ္...'B' ဆိုတာက Bottle၊ 'E' ဆိုတာက Economics၊ အဓိပၸယ္က
ပုလင္းနဲ့ စီးပြားေရး လုပ္စားတာေပါ့ကြာ ”
“ ေၾသာ္...လက္စသတ္ေတာ့...ဘီအီးဆို တာ ပုလင္းခြံေကာက္တဲ့ သူကို ေျပာတာကိုး ”
( BE ဆိုသည္မွာ အစိုးရ အရက္ျဖဴဆိုင္ ေခတ္က အရက္ျဖန့္ျဖဴးေသာ ကုမၼဏီ၏ အမည္
ျဖစ္သည္။ အျပည့္အစံုမွာ BURMA ENTERPRISE DISTILERY COMPANY ျဖစ္ျပီး
B.E.D.C ကို BE ဟု အလြယ္ ေခၚျခင္းျဖစ္သည္။ )

..............................
................................................................................................


ေသမင္းႏႈတ္ခမ္း ခရီးသြား လုပ္ငန္း

- အလုပ္ဖိစီးျပီး စိတ္ပင္ပန္းေနသူမ်ား
- သမက္ႏွင့္မတည့္ေသာ ေယာကၡမမ်ား
- ေယာကၡမႏွင့္ မတည့္ေသာ သမက္မ်ား
- အိမ္ေထာင္ေရး အဆင္မေျပသည့္ ေယာက်ၤားႏွင့္ မိန္းမမ်ား အတြက္
ေမတၱာလက္ေဆာင္ ဝယ္ေပးသင့္သည့္ “ ေသမင္းႏႈတ္ခမ္း ” ခရီးစဥ္မ်ားႏွင့္
ဝန္ေဆာင္မူ့မ်ားမွာ......
၁။ ဘရိတ္ မေကာင္း၊ စက္ မေကာင္း၊ ၾကမ္းခင္း မေကာင္းသည့္ ကားမ်ားျဖင့္ သြားရမည္။
၂။ လမ္းခရီးတြင္ ထမင္းက်န္၊ ဟင္းက်န္၊ ထမင္းသိုး၊ ဟင္းသိုးမ်ားျဖင့္ ဧည့္ခံမည္။
၃။ လမ္းခရီးတြင္ ေရငတ္ေျပေစရန္ ငံျပာရည္ ပုလင္းမ်ားကို လိုသေလာက္ ေပးမည္။
၄။ လမ္းခရီးတြင္ အမူးအေမာ ေျပေစရန္ နာမည္ၾကီး “ ေခ်းလူးေသးလူး ကုမၼဏီ ”
မွ ထုတ္လုပ္သည့္ ေခ်းေခ်ာ့ကလက္၊ ေခ်းပရုတ္ဆီမ်ား ( ေၾကာ္ျငာသည့္ အေနျဖင့္
) ကို အခမဲ့ ေပးမည္။
၅။ ေအးေအးေဆးေဆး တည္းခိုလိုသူမ်ားအတြက္ ေရခဲတိုက္ စီစဥ္ေပးမည္။
၆။ ဇိမ္ခံလိုသူမ်ားအတြက္ ၾကမ္းပိုးကိုက္သည့္ အိပ္ရာမ်ား စီစဥ္ေပးပါမည္။
၇။ အဆင့္ျမင့္ျမင့္ တည္းခိုလိုသူမ်ားအတြက္ ထန္းပင္ထိတ္ဖ်ားတြင္ ပုခက္ဆင္ေပးပါမည္။
၈။ လမ္းခရီးတြက္ အပ်င္းေျပေစရန္အတြက္ အစအဆံုး ရန္ျဖစ္သည့္ ျမန္မာ
ဗီြဒီယိုကားမ်ားျဖင့္ ေဖ်ာ္ေျဖေပးပါမည္။
ကြ်န္မတို့ သြားမည့္ ခရီးစဥ္မ်ားမွာ.....
၁။ ပင္လယ္ေမ်ာ့ ေပါသည့္ ေရခ်ိဳးဆိပ္တြင္ တစ္ညအိပ္ ( ထိုမွ )
၂။ ငါးပူတင္းေပါသည့္ ေရခ်ိဳးဆိပ္တြင္ တစ္ညအိပ္ (ထိုမွ)
၃။ ငါးမန္းေပါသည့္ ေရခ်ိဳးဆိပ္တြင္ တစ္ညအိပ္ (ထိုမွ ခရီးသည္မ်ား က်န္ေသးလွ်င္)
၄။ ေတာင္္တက္ခရီးစဥ္ ( အင္းေလးကန္အတြင္းသို့ ကန္ခ်သည့္) အပန္းေျဖ
ခရီးစဥ္....( ထိုမွ ခရီးသည္ က်န္ေသးလွ်င္)
၅။ ေတာင္ေအာက္ခရီးစဥ္ ( သတိ ဘရိတ္ပိုက္ ျဖဳတ္ေပးမည္)
ပိုက္ဆံ မတတ္ႏုိင္ပါက...အလကား ေခၚေဆာင္ပါမည္။

.............................................................................................................................

သိတတ္တယ္.....

သားက ညတိုင္း ေမေမနဲ႔အိပ္ေတာ့ ေမေမက "သား ၾကီးလာလို႔ မိန္းမယူရင္ေကာ
ေမေမနဲ႔ပဲအိပ္မလား!"

"ေမေမနဲ႔ပဲ အိပ္မွာေပါ့"

"ဒီလိုဆိုရင္ ေမေမ့ေခြၽးမ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ"

"ေဖေဖနဲ႔ အိပ္ခိုင္းလိုက္မယ္"

ေဖေဖက သားစကားကို ဝင္ေထာက္တယ္ "အင္း.. ဒီကေလး ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ သိတတ္လိုက္တာ"

.................................................................................................................................

ဆရာ၀န္ရဲ႔ စမ္းသပ္ပံု

အမ်ဳိးသမီးတစ္ဦး ကေလးေခၚျပီး ကေလးေဆးရံုကို ေရာက္လာခဲ့တယ္။
ဆရာ၀န္။....။ ကေလးကို မိခင္ႏို႔ တိုက္တာလား.. ႏြားႏို႔တိုက္တာလား...
အမ်ိဳးသမီး။....။ မိခင္ႏို႔ပါ။
ဆရာ၀န္။....။ ကြ်န္ေတာ္ စမ္းသပ္မလို႔ ခင္ဗ်ား အကၤ်ီကို ခြ်တ္လိုက္ပါ။
အမ်ဳိးသမီး။...။ ဟင္.. ဘာလို႔လဲ..
ဆရာ၀န္။....။ စိတ္မပူပါနဲ႔။ ဒါ ေဆးရံုပါ။ က်ဴးလြန္တာေတြ မရွိပါဘူး။

အမ်ဳိးသမီးက ယံုတစ္၀က္ မယံုတစ္၀က္နဲ႔ ဆရာ၀န္ရဲ႔ အစမ္းသပ္ကို ခံလိုက္တယ္။
ခဏေလာက္ စမ္းသပ္ျပီး ဆရာ၀န္က “ ခင္ဗ်ားမွာ မိခင္ႏို႔ရည္မွ မရွိတာ။
ဒါေၾကာင့္ ကေလးက အာဟာရ ျပတ္ေနတာေပါ့” လို႔ ေျပာေတာ့ အမ်ဳိးသမီးက
“ကြ်န္မမွာ ဘယ္လိုလုပ္ျပီး မိခင္ႏု႔ိရည္ ရွိမလဲ။ ကြ်န္မက သူ႔အန္တီ” လို႔
ေဒါသတၾကီး ျပန္ေအာ္လိုက္တယ္။

....................................................................................................................................

ေဒါက္တာ ဘာမီတြန္

ဟိုးတုန္းက ..ၿမိဳ႕တစ္ၿမိဳ႕မွာ ဆရာဝန္တစ္ေယာက္ရိွသတဲ႔။

အဲဒီဆရာဝန္က ဘယ္လိုလူနာလာလာ ဘာမီတြန္သာ(Burmeton) ေပးတတ္သတဲ႔။

တစ္ေန႔ အဲဒီၿမိဳ႕က အမ်ိဴးသမီးတစ္ေယာက္ဟာ ဆရာဝန္ကို ပညာစမ္းလိုတဲ႔
စိတ္နဲ႔ သူရဲ႕ သမီးၿဖစ္သူကုိေခၚၿပီး ဆရာဝန္ဆီသြားတာေတာ႔တာပဲ…

အမိ်ဳးသမီး….ဆရာ ကၽႊန္မသမီးေလး ဗိုက္ေတြအရမ္းနာေနလို႔ပါ..

ဆရာဝန္….ဘာမွမပူပါနဲ႔ဗ်ာ ေရာ႔ ဘာမီတြန္ေလးေသာက္လိုက္..

အမ်ိဳးသမီးကေတာ႔ မေက်နပ္တ႔႔ဲ မ်က္နွာနဲ႔ ၿပန္ထြက္လာေလရဲ႕။

ဒါနဲ႔ ေနာက္တစ္ေန႕ထပ္သြားၿပန္ေတာ႔တာပဲ..။

အမ်ိဳးသမီး…..ဆရာ ကၽႊန္မ ရာသီလာတာ ရက္မမွန္လို႔ ဆရာ။

ဆရာဝန္…. ဘာမွမပူပါနဲ႔ဗ်ာ ေရာ႔ ဘာမီတြန္ေလးေသာက္လိုက္။

ဒီတစ္ခါလည္း အမ်ိဳးသမီးက မေက်မနပ္နဲ႔ဘဲ ၿပန္ခဲ႔ တယ္။ ေနာက္တစ္ရက္

အမ်ိဳးသမီး….ဆရာ ကၽႊန္မအမ်ိဳးသား အရက္ေသာက္မ်ားၿပီး အိပ္ရာထဲလဲေနလို႔ပါ။

ဆရာဝန္….ဘာမွမပူပါနဲ႔ဗ်ာ ေရာ႔ ဘာမီတြန္ေလးေသာက္ ခိုင္းလိုက္။

ဒီတစ္ခါေတာ႔ ဘယ္လိုမွ သည္းမခံနိုင္ေတာ႔တဲ႔ အမ်ိဳးသမီး က

…..ဆရာ ကၽႊန္မ ကေလးမလိုခ်င္လို႕ သားဆက္ၿခားခ်င္လို႔ပါ။

ဒီတစ္ခါေတာ႔ ဆရာဝန္ေခါင္းေတာ္ေတာ္စားသြားၿပီ း
ဟိုေတြးဒီေတြးလုပ္ေနပါတယ္။ ဒါကိုႀကည္႕ၿပီး အမ်ိဳးသမီး ကေတာ႔
အေပ်ာ္ႀကီးေပ်ာ္ေနတာေပါ႔။ ဒါေပမယ္႔ သူ႔ရဲ႕အေပ်ာ္ေတြဟာ
ဆရာဝန္ရဲ႕စကားေႀကာင္႔ ဆိတ္သုဥ္းသြားေလရဲ႕။
ဆရာဝန္ေၿပာလိုက္တာက”’ခင္ဗ်ားအမ်ိဳးသားကို ဘာမီတြန္ တိုက္လိုက္””’ ဟူ
သတည္း။

...............................................................................................................................

လဲမယ္ေလ........

တစ္ခါက လူသားစားတဲ့ေတာကလူရိုင္းသားအဖဟာ အိမ္မွာခ်က္ဖို႔အသားမရွိေတာ့
တာနဲ႔ ျမိဳ႕အစြန္နားအထိ တက္လာၾကတယ္။ ေတြ႕တဲ့သူကိုဖမ္းေခၚလာျပီး
ခ်က္စားဖို႔ေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔လူအရိပ္အေျခေစာင့္ေနတုန္း သူတို႔နားကို မိန္းမပိန္ပိန္
တစ္ေယာက္ျဖတ္လာတယ္။
သားကေမးတယ္ " အေဖ၊ အဲဒီမိန္းမကို ခ်က္စားရေအာင္ ဖမ္းသြား မလား.." ဆိုေတာ့
အေဖက " ေနဦး ဒီမိန္းမက ပိန္လြန္းတယ္။ အရိုးၾကီးပဲ။ စားလို႔မေကာင္းဘူး။ "
ေနာက္မိန္းမ၀၀တစ္ေယာက္ျဖတ္လာေတာ့.....
သားကေမးတယ္ " အေဖ၊ ဒီတစ္ေယာက္က ၀၀တုတ္တုတ္ၾကီး စားလို႔ေကာင္းမယ္။
ဖမ္းသြားရေအာင္..." အေဖကလည္း " ဒီတစ္ေယာက္က ၀လြန္းတယ္။
ငါတို႔စားလို႔ကုန္မွာမဟုတ္ဘူးတဲ့ "
ဒီလိုနဲ႔ေစာင့္ၾကည့္ေနရင္း ကိုယ္လံုးကိုယ္ထည္လွလွပပမိန္းမတစ္ေယာက္ျဖတ္လာတယ္။
သားကလည္း " အေဖ ဒီတစ္ေယာက္ဆိုအေနေတာ္ပဲ။ ပိန္လည္းမပိန္၊ ၀လည္းမ၀ဘူး။
ဖမ္းသြားရေအာင္..." လို႔ေမးတယ္။ အေဖကလည္း
" ဟုတ္တယ္၊ ဒီတစ္ေယာက္ကအေတာ္ပဲ။ ဖမ္းသြားရေအာင္။ အိမ္ေရာက္ရင္
မင္းအေမကို ခ်က္စားၾကတာေပါ့သားရယ္ …"

............................................................................................................................

ထၾက....ထၾက...

လူတစ္ေယာက္က ေဆးရံုသြားၿပီး ညညအိပ္မရတဲ့အေၾကာင္း ဆရာဝန္ကို
ေဆြးေႏြးတိုင္ပင္တယ္။ ဆရာဝန္က ညအိပ္တဲ့အခ်ိန္ အိပ္ေပ်ာ္ႏိုင္ဖို႔
တစ္ခုခုကို တတြတ္တြတ္ရြတ္ဆိုၿပီးအိပ္ဖို႔ အႀကံေပးလိုက္တယ္။ ဒါေပမယ့္
အရာမေရာက္ခဲ့ဘဲ ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္မွာ ဆရာဝန္ဆီ သူျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။

ဒီတစ္ခါ ဆရာဝန္က သူ႔ကိုေနာက္အႀကံတစ္ခု ေပးလိုက္တယ္။ ညေရာက္တာနဲ႔ အဲဒီလူက
"ေျခညိဳးေတြအိပ္ပါ... ေျခသလံုးအိပ္ပါ... ဒူးေခါင္းအိပ္ပါ..." နဲ႔
မ်က္စိအထိ သူ႔ခႏၶာကိုယ္အားလံုးကို တေျဖးေျဖး အိပ္ေမြ႔ခ်ေနခဲ့တယ္။
အိပ္ေပ်ာ္ခါနီးမွာ ဝတ္လစ္စလစ္နဲ႔ ညဝတ္အကၤ်ီဝတ္ၿပီး ဝင္လာတဲ့မိန္းမကို
ေတြ႔ေတာ့ အဲဒီလူက သူခႏၶာကိုယ္ကို ပုတ္ၿပီး ေျပာလိုက္တယ္။

"ထ.. ထ.. အားလံုး.. ထၾက" ဟူတည္း။

...........................................................................................................................

ဂလို....ဂလို...

ေသသြားတဲ့ လူသံုးေယာက္ကို ယမမင္းက ဘယ္လိုေသခဲ့ၾကသလဲလို႔ ေမးတယ္။

ပထမတစ္ေယာက္
အဲဒီေန႔က ကြၽန္ေတာ္အိပ္ရာထေနာက္က်လို႔ အဝတ္အစား သပ္သပ္ရပ္ရပ္ မဝတ္ေသးဘဲ
ကပ်ာကယာ အိမ္ေပၚထပ္က ေျပးဆင္းခဲ့တယ္။ တကၠစီတစ္စီး လွမ္းတားလိုက္ခ်ိန္
အေပၚထပ္ကေန အဝတ္ဘီရိုတစ္လံုး ျပဳတ္က်လာတယ္။ အဲဒီမွာ
ကြၽန္ေတာ္ေသသြားခဲ့တယ္။

ဒုတိယတစ္ေယာက္
အဲဒီေန႔က ကြၽန္ေတာ္ခရီးကေန အခ်ိန္ေစာၿပီးျပန္လာခဲ့တယ္။
ကြၽန္ေတာ္ျပန္လာတာကို အံ့ၾသဝမ္းသာေအာင္ဆိုၿပီး ကြၽန္ေတာ့္မိန္းမကို
ကြၽန္ေတာ္ႀကိဳမေျပာခဲ့ဘူး။ အိမ္ေရာက္ေတာ့ အိပ္ခန္းထဲကေန
ေယာက္်ားအသံတစ္သံၾကားလို႔ အခန္းထဲ ကြၽန္ေတာ္ေျပးဝင္သြားတယ္။
ျပတင္းေပါက္ကေန အျပင္ကိုလွမ္းၾကည့္ေတာ့ အဝတ္အစား မသပ္မရပ္နဲ႔
ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ကြၽန္ေတာ္ လွမ္းျမင္လိုက္တယ္။ ကြၽန္ေတာ္လည္း
စိတ္တိုတိုနဲ႔ အဝတ္ဘီရိုယူၿပီး အဲဒီလူေပၚ ပစ္ခ်လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေသေၾကာင္းႀကံလိုက္တယ္။

တတိယတစ္ေယာက္
ကြၽန္ေတာ္က အျပစ္မဲ့ပါ။ အသစ္ေတြ႔တဲ့ ေကာင္မေလးနဲ႔
ကြၽန္ေတာ္ၾကည္ႏူးေနတုန္း သူ႔ေယာက္်ား ျပန္ေရာက္လာခဲ့တယ္။ ရုတ္တရက္မို႔
ႀကံရာမရတာနဲ႔ အဝတ္ဘီရိုထဲ ကြၽန္ေတာ္ဝင္ပုန္းေနခဲ့တယ္။ အဲဒီမွာ "ဝုန္း"
ဆိုတဲ့အသံနဲ႔အတူ ကြၽန္ေတာ္ေသသြားခဲ့တာပါပဲ။
...............................................................................................................................

မသိဘူး

ေမာ္စကိုၿမိဳ႕လယ္ ေဂၚကီလမ္းအတိုင္း ညေမွာင္ရီပ်ဳိးစအခ်ိန္တြင္ ကိုဘဲဥ
လမ္းေလွ်ာက္လာသည္။
အရက္မူးေနေသာ လူတစ္ေယာက္ သူ၏အနားကပ္လာၿပီး ေမးသည္။
``ေဟ့ ဘဲဥ၊ ေကာင္းကင္မွာ လင္းေနတဲ့ဥစၥာဟာ ေနလား။ လလား ဟင္´´
``မသိဘူးဗ်၊ ကၽြန္ေတာ္ ဒီအရပ္က မဟုတ္ဘူး´´

.............................................................................................................................

ဘဲဥစစ္သား (၁)

တပ္သားဘဲဥ ကင္းေစာင့္ေနသည္။ လူတစ္ေယာက္ ျဖတ္လာသည္။ ဘဲဥ လွမ္းေအာ္ၿပီး ေျပာသည္။
``စကား၀ွက္ေျပာ´´
``ၾကက္ဖ´´
``ေအး.... သြား´´
ေနာက္တစ္ေယာက္ ျဖတ္လာျပန္သည္။
``စကား၀ွက္ေျပာ´´
``ႀကိဳးၾကာ´´
ဘဲဥက ေျပာလိုက္သည္။
``ႀကိဳးၾကာ မဟုတ္ဘူး။ ၾကက္ဖ။ ေအး... သြား´´

...............................................................................................................................

ဘဲဥစစ္သား(၂)

တပ္သား ဘဲဥ ကင္းေစာင့္ေနသည္။
``ရပ္လိုက္၊ ဘယ္သူလဲ´´
``ငါပါ။ တာ၀န္ၾကပ္ပါကြ။ ပုလင္းပါ ဆဲြလာတယ္ကြ´´
``တာ၀န္ၾကပ္သြား၊ ပုလင္းရပ္ေန´´

ဘဲဥ စစ္သား (၃)

ေမာ္စကိုမွ စစ္သင္တန္းၿပီးသြားေသာ ကိုဘဲဥ ေမြးရပ္ေျမသို႔ ျပန္ေရာက္လာသည္။
မိဘမ်ားက အျပစ္တင္ စကားေျပာသည္။

``ဟဲ့သား၊ ေမာ္စကိုမွာ သင္တန္းသြားတက္တဲ့ သုံးႏွစ္လုံးလုံး တို႔ဆီကို
ဘာျဖစ္လို႔ စာတစ္ေစာင္မွ မေရးတာလဲကြ´´
``ေဖေဖတို႔မွ လိပ္စာမေပးဘဲဟာ´´

Thx to မအိမ့္ေသြးနီ