ရွင္မဟာသီလ၀ံသဆို သံေ၀ဂရတုပိုဒ္စံု

အရညကင္၊ ေတာသို႔၀င္၍၊ ဓူတင္ရေအာင္၊ ရြာကိုေရွာင္မွ၊ ေလးေထာင္ထြာျဖတ္၊ အစြန္းလြတ္သား၊ ကိုင္းညြတ္ေကြးေကြး၊ ကုပ္လုပ္ေလးတာ၊ ျပန္ငါးရာျဖင့္၊ သခ်ၤာမွန္လွ၊ တေကာသ၌၊ ေနထကိန္းေအာင္း၊ သခၤမ္းေက်ာင္းလည္း၊ ေညာင္ေစာင္းဆန္႔႐ံု၊ တစံုသကၤန္း၊ ဖန္ရည္စြန္းသား၊ ခါးပန္း, သင္းပိုင္၊ ဓမၼက႐ိုင္, ပဲကြပ္၊ သပိတ္, အပ္ႏွင့္၊ ကိုယ္၀တ္, ဒုကုဋ္၊ လက္သုတ္ကိုင္သြား၊ ကရား, သားေရနယ္၊ ပခံုးလြယ္၍၊ ေလးဆယ္ကမၼ႒ာန္း၊ ကသိုဏ္း၀န္းလည္း၊ စီးျဖန္းထစ္ထစ္၊ ထြာေလးသစ္ျဖင့္၊ မခ်စ္ေဖာ္ေရြ၊ ကိုယ္ထည္းေနမွ၊ ဧကစာရ၊ မာန္ေစာင္ခ်လ်က္၊ ေလာဘမေစာ၊ လူမေႏွာသည္၊ တေတာထြက္လွ်င္၊ တေတာ၀င္၍၊ တပင္ထြက္သြား၊ တပင္နားလ်က္၊ ေခါင္းပါးအစာ၊ မွ်႐ံုသာလွ်င္၊ ပမာႏႈိင္းတု၊ ၾကက္ဥထက္ေျမႇာက္၊ ေဒါင္းဥေအာက္ျဖင့္၊ ေခ်ာက္ေခ်ာက္မမ်ား၊ လုပ္ေရစားမွ၊ ေလးငါးလုပ္ေလွ်ာ့၊ ေဖ်ာ့ေတာ့ကိုယ္လက္၊ ပစၥ၀က္လည္း၊ ေန႔ရက္အျမဲ၊ သံုးစြဲတိုင္းပင္၊ ရြတ္ဆင္ခ်င္မွ၊ သုတ္သင္အာပတ္၊ ပရိ၀ါသ္ႏွင့္၊ မာနတ္ဘန္သြင္း၊ မကင္းေစာင့္စည္း၊ သီလဆည္း၍၊ ပုလလည္းဆင္၊ က်င့္ေသာသြင္သို႔၊ ေအာင္ျမင္တမ္းခြန္၊ သာမ်ဳိးလြန္သည္။ ။ နိဗၺာန္ေရႊၿမိဳ႕ ေပ်ာ္မည္ဘို႔။

မယွဥ္သဘင္၊ စိတ္ကိုသင္၍၊ ေတာ၀င္ၿပီၿပီ၊ ညရီနံနက္၊ ခပ္ တံျမက္ႏွင့္၊ ကိုယ္လက္က်န္းေအာင္၊ သံုးေရေဆာင္၍၊ ေညာင္ေဗာဓိပင္၊ ေစတီျပင္ကို၊ သုတ္သင္လွည္းလ်က္၊ ေက်ာင္းသို႔တက္မွ၊ ဓမၼစၾကာ၊ မဟာသမယ၊ မဂၤလႏွင့္၊ ရတနသုတ္၊ ေမတၱသုတ္က၊ ေပါင္းခ်ဳပ္မကြာ၊ ခႏၶာ ေမာရ၊ ၀ဋၬသုတ္ပါ၊ ရတနာေရႊခ်ဳိင့္၊ တံတိုင့္ပမာ၊ ေစာင္ရန္းကာလ်က္၊ ေမတၱာျပဳၿပီး၊ ဆြမ္းခံနီးေသာ္၊ ၾကယ္ႀကီးနကၡတ္၊ အခါမွတ္လ်က္၊ လြယ္သြတ္ သပိတ္၊ ေမတၱာစိတ္ျဖင့္၊ ပရိတ္ရြတ္သြား၊ သင့္ရာနားမွ၊ ခါးပန္းပတ္ရစ္၊ ဒူးပုဆစ္မွ်၊ ရွစ္သစ္ခ်၍၊ ၀တ္ထ သင္းပိုင္၊ ထဲၿပိဳင္ေရာ႐ႈတ္၊ ဒုကုဋ္ ထိုထက္၊ ေလးသစ္တက္မွ၊ ႏွစ္ဘက္အစြန္း၊ အ၀န္းသပ္သပ္၊ အနားပါတ္လည္း၊ မခၽြတ္တာရွည္၊ ျမဲေအာင္ခ်ည္၍၊ လည္လက္ေကာက္၀တ္၊ ဖံုးလႊမ္းပတ္ရစ္၊ အိတ္သြတ္ေရက်င္း၊ မကင္းလက္ႏႈိက္၊ သပိတ္ပိုက္လ်က္၊ ငိုက္ငိုက္မ်က္ႏွာ၊ ျပင္းစြာမသြား၊ ရြာတြင္းၾကား၌၊ ရထားထမ္းပိုး၊ ေမွ်ာ္႐ိုးတည့္တည့္၊ ေလးေတာင္ၾကည့္၍၊ မလွည့္အာ႐ံု၊ ေရလုပ္ငံုသို႔၊ ေျခစံုေရွ႕တြင္၊ ရပ္သည္ ျမင္မူ၊ ပြတ္စင္ေရာင္ေမာင္း၊ စေလာင္းလက္စြဲ၊ လွဴဆဲဆဲ၌၊ လက္၀ဲလွစ္ခြါ၊ လက္ယာညြတ္ခံ၊ ၀ိနည္းကံႏွင့္၊ တစံတည္းပင္၊ ယြင္းမထင္သည္။ ။ မဂၢင္ ကူးတို႔ ေလွာ္မည္ဘို႔။

တစဥ္တျပင္၊ ဘံုသံုးခြင္၌၊ လြတ္ခ်င္ေသာေကြ၊ က်င့္ဘူးေလသား၊ သက္ေသ ေသာ္ကား၊ ေရေသာ္မ်ား၏၊ မင္းသားေတမိ၊ ဣသိဇနက္၊ ေတာထြက္ေလဘူး၊ ဂုဏ္အထူးႏွင့္၊ ေက်းဇူးမ်ားစြာ၊ သုေမဓာတို႔၊ ၿမိဳင္သာေတာဖ်ား၊ သစ္သီးစား၍၊ ေလးပါးျဗဟၼ၊ ၀ိဟာရကို၊ ရြရြစီးျဖန္း၊ ကမၼ႒ာန္းေၾကာင့္၊ မစြန္းသီလ၊ စ်ာန္ပ်ံရ၍၊ ျဗဟၼဘံုေန၊ ေပ်ာ္ဘူးေလ၏၊ လူ႔ေျပခါသင့္၊ သစၥာပြင့္က၊ ထိုႏွင့္တကြ၊ စ်ာန္မရတည့္၊ ေနာက္မွ၀ါသနာ၊ ပါစိမ့္ငွာလွ်င္၊ သဒၶါအလြန္၊ ရွိသင့္တန္ဟု၊ သုႆန္,႐ုကၡ၊ အရညႏွင့္၊ တူကြမကြာ၊ ေသာသာ, နိသစ္၊ က်ဳိက္လစ္ပံ့သကူ၊ ေဆာင္ယူျမဲဘိ၊ တိစီ၀ရိက္၊ က်င့္၀တ္စိတ္ျဖင့္၊ သိေႆာမကြာ၊ အရိယာတို႔၊ ယထာသႏၲတိ၊ မရွိႏႈိင္းျပိဳင္၊ ပတၱပိုင္ႏွင့္၊ ခ႐ိုင္ေရာ႐ု၊ ခလုပစၧာ၊ ဧကာသန၊ မလြတ္ရတည့္၊ ခံထဆြမ္း၀တ္၊ ပိ႑ပတ္ျဖင့္၊ မျပတ္သမၸဒါန္၊ အမွန္ျမဲပင္၊ ေရွးအစဥ္မူ၊ ဓူတင္အမ်ဳိး၊ သံုးဆယ့္ကိုးႏွင့္၊ က်င့္႐ိုးအမွန္၊ ဓိ႒ာန္၀ိကင္၊ ရွစ္ရပ္လံု႔လ၊ ေၾကာင့္ၾက ဆယ္ျဖာ၊ ပစ္ခြါေရွာင္ထ၊ အရိယတို႔၊ ၀ံသေလးသြယ္၊ စင္ၾကယ္သီလ၊ သေႏၲာသဟု၊ ဓမၼက်င့္မႈ၊ ဆဲ့ႏွစ္ခုကို။ ။ သာဓုနတ္တို႔ ေခၚမည္ဘို႔။


From ေမဓါ၀ီဘေလာ့ခ္

စေလဆရာႀကီး ဦးပုညဆို - သံေ၀ဂေတးထပ္

(၁)
အေဇၨ၀ သုေ၀း၀၊ ခုေတြးဆျပန္လွန္။ ယေန႔လား နက္ျဖန္၊ ရက္မွန္မွန္ မသိ။ အနိစၥလကၡဏာ၊ သန္ဘက္ခါ ဆံုးစမရွိ။ ။ လူ႔အသက္ပံုပမာ၊ ပဒုမၼာေနထိ။ ကုန္မကြာ ေႂကြရိလို႔၊ ဇာတိပ သေႏၶ။ ၀ဋ္ဒုကၡာ သံသာ၀ဲ၊ တနဲစီ ျဖစ္ပ်က္သာေပြ။ ။ ေနာင္ရိကၡာ ပါေလေအာင္၊ အ႒ေဂၤ သီလႏွင့္။ တလ ေလးရက္၀ယ္၊ ျမဲပါေတာ့မယ္။ က်န္ႏွစ္ဆယ့္ ေျခာက္ရက္၀ယ္၊ ငါးပါးကြယ္ သီလႏွင့္ေလး။

(၂)
ေန႔ျမင္လို႔ ညေပ်ာက္၊ ေၾကာက္စရာ့ ႐ုပ္ေကာင္။ ဤကာယ ပုပ္ေဟာင္ကို၊ မဟုတ္ေအာင္ ၾကံဘူး။ မေမြ႔လို႔ ယေန႔ခြါမယ္၊ ျပည္ေဇယ်ာကမ္းသို႔ ရည္စူး။ ။ သည္၀ဋ္က ကိုယ္လြတ္ေရွာင္မယ္၊ ေထရ္ထြဋ္ေခါင္ ထံဦး။ ဓမၼေခ်ာင္ ေတာင္ထူး၊ ေနာင္ကူးလိမ့္ေျပာင္ေျပာင္။ ေလးတရာ ေရႊဆီေမႊးငယ္ႏွင့္၊ ခင္ခင္ေလး ထံုးေနၾကေသွ်ာင္။ ။ မုန္းပါေပါ့ မဖုန္းေခါင္ငယ္၊ ေက်ာ့သံုးေတာင္ သင္ရိတ္လို႔၊ ေရႊစိတ္က အႏုျမဴ၊ စိုးမရြံ႕သူ၊ ၾကင္မေမြ႕လို႔ ခင္ေလ့လူကို၊ သာဓုမူ ေခၚရစ္လို႔ေလး။

(၃)
ဗဟန္းေခ်ာင္ ရိပ္သိဂၤ၊ နိဗၺိႏၵပြါးယူ။ ဆိတ္ၿငိမ္စြ မွားမကူေအာင္၊ တရားယူ က်င့္သံုး။ ကိေလသ ယုတ္ဓေမၼကို၊ သမုေစၦ ကင္းျဖတ္အထံုး။ ။ စက္ၾသဃ ၀ဋ္ေႏွာင္ဟာကို၊ လြတ္ေအာင္သာ ခြါ႐ုန္း။ အရိယာက်င့္ထံုးျဖင့္၊ ဆင့္ဆင့္သံုး ဘာ၀နာ။ ကသိုဏ္းစ်ာန္ ဆင္ျမန္း၊ တင္ကမၼ႒ာန္း ပြါးခ်င္ေတာ့သာ။ ။ မ႐ႈလစ္-လူ႔ျဖစ္ဟာကို၊ ဥေပကၡာ ပယ္ကန္႔လို႔။ နယ္အျပန္႔ ျပည္သီ၀ံ၊ ျမန္းဖို႔ စိတ္ညႊန္။ အ၀ိဇၨာ့ တဏွာ၀န္ကို၊ မဟာမြန္ ပယ္ေၾကာင္းကြဲ႕ေလး။

(၄)
မုေလး႐ံု ေတာမွာ၊ ေဒါနလမ္း ေျမညီ။ ေလွ်ာက်စမ္းေရသင္းခ်ီတယ္၊ ေရႊႏွင္းဆီကန္ေခ်ာင္း။ လြမ္းမတတ္ စကား၀ါဂူမွာ၊ နံ႔သာျဖဴ ေလးေမာင့္ စံေက်ာင္း။ ။ စပယ္ခ်ပ္ သရဖီေခ်ာင္မွာ၊ ခြါညိဳေတာင္ ခိုေအာင္း။ ေမႊးနံ႔သာ စုေပါင္း၊ ႏုေညာင္ေစာင္းထက္မွာ။ ပဒုမၼာၾကာသကၤန္း၊ ခါဆင္ျမန္း ေတာ္ေမြ႕ေပ်ာ္ရာ။ ။ ပန္းေသာ္က တံတိုင္းကာတယ္၊ ဇီဇ၀ါမုတ္ျခားလို႔၊ တံခါးက ခ်ယားႀကိဳင္၊ သင္းတဲ့ ဂႏိုင္။ ယုဇန မဟာၿမိဳင္မွာ၊ ကမၻာတိုင္ မွီးမယ္ပေလး။

(၅)
၀တ္ေၾကာင္ကို လြတ္ေအာင္႐ုန္းပါလို႔၊ ထြတ္ေခါင္ဘုန္းစံရာ။ မေမြ႕လို႔ ယေန႔ခြါမယ္၊ မေမ့ပါတရား။ သခၤါရျဖစ္ပ်က္ပံုကို၊ ႏွစ္သက္ပံု ေ၀းတဲ့စိတ္ထား။ ။ ေတာင္ထူးတဲ့ ေခ်ာင္ဦးသာမွာ၊ ေနာင္ကူးရာမမွား။ ျဗဟၼစိုရ္ ပိုပြါးလို႔၊ ကိုယ္တရားက်င့္ညီ။ ဖန္ေလွ်ာ္ေတ ၀တ္လဲႏွင့္၊ ကၽြတ္ပြဲကို လွမ္းမဲ့၀သီ။ ။ ေမာင္ဆင္သ-တဲ့ လွႏွင္းဆီငယ္၊ စိတ္တူညီ မယ္လႊတ္ပ။ ေနာင္ကၽြတ္ဖို႔ တကိုယ္ေရ၊ ျမန္းမယ္ပ-ေလ။ ကမၼ႒ာန္းႏွင့္ မဂ္လမ္းေႁခြမယ္၊ စက္ခန္းရေ၀ စံရစ္ရွာေတာ့ေလး။

(၆)
ေဘာ္မမီွ ေဇာ္ဂီေလ့၊ ေမွ်ာ္ရည္၍ သိကၡာ။ ေတာ္ၾကည္ေမြ႕ရိပ္သာမွာ၊ အ၀ိဇၨာ မသန္း။ လိုဏ္နႏၵ ေခ်ာင္ေကငူ၀ယ္၊ ေတာင္ေ၀ပူ ဆိတ္ၿငိမ္တဲ့လမ္း။ ။ ပုတီးႏွင့္ အၿငီးေျဖမယ္၊ သစ္သီးေခၽြဆြတ္လွမ္း။ နည္းေထြေထြ ၀ဋ္ခန္းက၊ ကၽြတ္တန္းကို ရည္ရြယ္။ မွန္မေသြ ဆံေခြရစ္ပါလို႔၊ ဖန္ေရသစ္ လဲပါေတာ့မယ္။ ။ ေနာင္ကူးဖို႔ ေသာင္ထူးကို ရြယ္တယ္၊ ေဖာင္မွဴးမယ္ ဉာဏ္ေဇာႏွင့္၊ မွန္ေႏွာတဲ့ သံေယာဇဥ္၊ ေသာကမယွဥ္။ မက္ေလာဘ မေမြ႕ခ်င္တယ္၊ ယေန႔ပင္ ျမန္းမယ္ပေလး။


From ေမဓါ၀ီ ဘေလာ့ခ္

အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖဆို သံေ၀ဂေတးထပ္

(၁)
ထံုးေရႊေရာင္ ေႏွာင္မေၾကာ့ခ်င္ဘူ႔း၊ ေတာင္တေမာ့ ေဗြစြန္။ ေမွ်ာင္ကေတာ့ ေဟ၀န္မွာ၊ ေျမသလြန္ စက္ကိန္း။ က်င့္ၿခိဳးျခံ ေျဖေဖ်ာ္တယ္၊ ေနရာေတာ္ ေတာသစ္ရြက္စိမ္း။ ။ ပင္စကား၀ါ့ ရိပ္သာမွာ၊ အ၀ိဇၨာေဖ်ာက္သိမ္း။ တသိကၡာ ေစာင့္ထိန္းလို႔၊ တေယာက္ၿငိမ္းၾကံစည္။ ကမၼ၀ါ ေရႊစာထမ္းပါလို႔၊ ေခမာလမ္း ကူးလိုက္ပါေတာ့မည္။ ။ ဆြတ္လွမ္းလို႔ ကၽြတ္တမ္းကိုရည္တယ္။ ၀တ္ပန္းထည္ ဆင္သစ္ႏွင့္။ ၾကင္ခ်စ္သူ ေဖာ္မေခၚ၊ ျမန္းခ်င္ေပါ့ေနာ္။ ေမတၱာသြန္းတဲ့ ငယ္ကၽြန္းေဖာ္ငယ္၊ အလြန္းေတာ္ ေျပရစ္ရွာေတာ့ေလး။

(၂)
ေလာကဓံ ျပည္ဓေလ့ကို၊ သည္ယေန႔သိမ္းမည္။ ၾကည္မေမြ႕ကိန္းနယ္ကို၊ ၿငိမ္းလြယ္ေအာင္ ၾကံေပါ့။ သူေတာ္ျမတ္ ခႏၲီ၀ါလို၊ စံမွီရာ ယြန္းစို႔ အေသာ့။ ။ သခၤါရျဖစ္ပ်က္ ေမွာင္ကို၊ ႏွစ္သက္ေပါင္ တန္ေတာ့။ သစ္နက္ေရာင္ ဖန္၀ါေပ်ာ့ႏွင့္၊ ကႏၲာေၾကာ့ ရိပ္လယ္။ ခင္ေလးေမာင္ ေစနာထူးပါလို႔၊ ေခမာကူး ၾကည္လိုက္ပါေတာ့မယ္။ ။ သို၀ွက္လို႔ ကိုယ္တြက္ရြယ္တယ္၊ ဖိုလ္မဂ္ကြယ္ ရည္စူးလို႔။ ၾကည္ႏူးတဲ့ ဘာ၀နာ၊ ပြါးခ်င္ေတာ့သာ။ ၀ဋ္ကိန္းက လြတ္ၿငိမ္းခြါတယ္၊ ဒြတၱိ ံသာ ျမဲခ်င္ေပါ့ေလး။

(၃)
နန္းသေျပပင္ညြန္႔ႏွင့္၊ စမ္းေရကြန္႔ရိပ္ျပန္။ ပန္းေဟ၀န္႔ ဗိမာန္၊ အဓိ႒ာန္ တင္ျမန္း။ ပင္လံုးကၽြတ္ ပြင့္ေ၀ျဖာတယ္၊ ဧကစာသံုးတဲ့ သခၤမ္း။ ။ ျမတ္ႏြယ္ညြန္႔ တည္မရာမွာ၊ လွည့္လက်္ာ ေခြျမန္း။ စည့္မ်က္ႏွာ ေျမၾကငွန္း ငယ္သို႔၊ ေခၽြျမန္းလို႔ စိတ္သာ။ တင္စလြယ္ ဆင္ျခယ္သ၊ အ႒ဂၤ သံုးေဆာက္တည္ကာ။ ။ တကိုယ္ေမြ႔ ဆိတ္ၿငိမ္ရာ၀ယ္၊ နိဗၺိႏၵာ ၾကည္ေဇာႏွင့္။ သည္ေတာၿမိဳင္ေ၀ပူ၊ ပန္းစံုကၾကဴ။ ကမၼ႒ာန္းရ အုတ္ဂူမွာ၊ ႐ုကၡမူ ေပ်ာ္ဆံုးပေလး။

(၄)
ႏွစ္ကိုယ္တူ ၾကံရာက်ေအာင္၊ ကႏၲာရ လွမ္းမယ္။ ဖလ္ၾကာႂကြ နန္းလယ္မွာ၊ စံျမန္းတယ္ မေမြ႕။ မူျခားလို႔ ဂူအားကို ရွာမယ္၊ လူပါးရာ ျမန္းစို႔ တေမ့။ ။ သံသာရ ရဟတ္နယ္ကို၊ ျပတ္ခ်င္တယ္ ယေန႔။ ေမပါလွ်င္ ေခၽြတာလို႔ ေရြ႕ႏိုင္ရဲ႕၊ ေသလာေကြ႕ ၿမိဳင္လယ္။ နိဗၺဴကို စိတ္တူႂကြရေအာင္ ဘိကၡဴမ လုပ္ပါေတာ့ကြယ္။ ။ ပုတီးႏွင့္ ခရီးလယ္မွာ၊ ၿပီးစလြယ္ ဟန္သိမ္းလို႔။ ဖန္ပိန္းေၾကာ့ နံ႔သာနီလြင္၊ လဲစို႔ ခင္ခင္။ ခိုင္တေၾကာ့ နဂိုရ္ယဥ္ငယ္၊ မၿငိဳျငင္ စမ္းပါႏွင့္ေလး။

(၅)
ႏွစ္ကိုယ္တူ ဆံခ်လို႔၊ ၾကံၾကစို႔ သက္လယ္။ သံသာရစက္နယ္ကို၊ ထြက္လြယ္ေအာင္ ရည္စူး။ ခ်စ္တဲ့ေဘ စိတ္တူညီလွ်င္၊ ဘိကၡဴနီ လုပ္ခဲ့ ေက်ာ့မွဴး။ ။ ဘ၀တိုင္း တသာကီရယ္၊ ပါရမီဆုထူး။ ညာမဒီ ခ်စ္ဦးႏွင့္၊ က်ဴးရင့္ကာ ႏွစ္ကိုယ္။ နိဗၺာန္တိုင္ စိတ္သန္မႈ၊ ဓိ႒ာန္ျပဳ ေတာင္းဆုပန္ဆို။ ။ သမၻဴလႏုပ်ဳိလို၊ ကုသိုလ္ေတာ္တရားႏွင့္။ လင္သား၀တ္ ဤငါးျဖာ၊ ျမဲပမကြာ။ ေဖခ်စ္တဲ့ ခင္ကညာရယ္၊ ရည၀ါ ခိုေအာင္းစို႔ေလး။

(၆)
သလြန္ေတာ္ ဂမုန္းပြင့္မွာ၊ ကုံးဆင့္ဆင့္ ျပဳကာ။ အံုးစြင့္စြင့္ႏုစြာ၀ယ္၊ ယုဇနာ ရွိန္ေႂကြ႕။ ေရႊညဥ့္႐ံု လြန္ဆန္းေပြတယ္၊ ဇြန္ပန္းေငြ ျဖန္းေရြ႕သိမ္ေမြ႕။ ။ အိပ္ရာေတာ္ သတ္ေမႊးထံုတယ္၊ နတ္ေသြးလႈံဓေလ့။ ျမတ္ေလးငံု အေျပ့ႏွင့္၊ ျပကေတ့မူရာ။ ျခင္ရံေတာ္ တကယ္ဆန္းငယ္က၊ စပယ္ပန္း လွပ္လွပ္သာျဖာ။ ။ သဇင္ပန္း မုတ္သီဟာမွာ၊ ဇီဇ၀ါ တန္တိုင္းႏွင့္။ ကသိုဏ္းက် ဂႏၶမာ ေတာင္ရံ၊ ႏွင္းရီျမကန္။ ။ ေက်ာက္စိမ္းျမ ဒီဃာရံကို၊ ညီလာခံ ကြန္႔မယ္ပေလး။
***
အခ်ဳပ္တန္းဆရာေဖရဲ႕ သံေ၀ဂ ေတးထပ္တခ်ဳိ႕ထဲမွာ ေတာထြက္တာေတာင္ အေဖာ္ေလးနဲ႔မွတဲ့။ အင္းေလ … ဒါေၾကာင့္လည္း သူေတာ္ေကာင္း သူျမတ္ေလာင္းေတြအတြက္ ပါရမီျဖည့္ဘက္က အေရးႀကီးေပတာကိုး။ နိဗၺာန္ကို တေယာက္ထဲ သြားရမွာ ပ်င္းတဲ့ အေတာင္ႏွစ္ဆယ္၀တ္ေတြ ဆရာေဖ့ ေတးထပ္ေလးေတြ ဖတ္ၿပီး ေက်နပ္ႏွစ္သက္ၾကမယ္ ထင္ပါရဲ႕။


From ေမဓါ၀ီ

ျဖစ္ရေလ

ေမာင္ႀကီးႏွမ ခိုင္သဇင္
ဘယ္ဆီမ်ားလဲ ဟင္။
ေခါင္းမွာ ရြက္လို႔ ေရအိုးတင္
ေရခပ္သြားမယ္ရွင္။

ေရအိုးထမ္းလို႔ လိုက္ခဲ့ခ်င္
လိုက္ရမလား ဟင္။
ေမာင္ႀကီး ေမတၱာ ပန္းကိုဆင္
လက္ထပ္မလားဟင္။
ေမာင္ႀကီးသေဘာ အတိုင္းပင္
နာယူပါ့မယ္ရွင္။

ႏွမေလးရဲ႕ ေမြးဖခင္
ဘာလုပ္စားမလဲ ဟင္။
ထြန္ထယ္ရုန္းလို႔ လယ္ကြင္းျပင္
လယ္လုပ္စားတယ္ရွင္။
ေမာင္ႀကီးႏွမ ခိုင္သဇင္
ပစၥည္းရွိလားဟင္။
ႏွမေလးရဲ႕ အဆင္းပင္
ပစၥည္းပါပဲရွင္။
သည္လိုျဖင့္လဲ ခိုင္သဇင္
မယူႏိုင္ဘူးထင္။
ယူပါလို႔မ်ား ပ်ဳိေလးခင္
ေျပာဘူးလို႔လားရွင္။ ။

ပြဲေတြ ့အမွား

ဟုတ္ပေလ၊ႏွဳတ္ေခြ်ဟရမွာၿဖင့္၊ ပုေဗၺစထင္ေလရဲ့။ ။
ေကာသလငယ္တို႔၊ဘ၀အသေရလန္းပါတဲ့။
ေရႊနန္းစံ ရာနရိန္မွ၊ ခါခ်ိန္တန္ ပ်က္စၿမဲဟာမို႔၊ စြဲမိသံေ၀၊ ။
အကုသိုလ္ ဃာတကတ္ရယ္က၊ ယခုလိုလာလို ့ၿဖတ္တာေၾကာင့္၊ ဇရပ္သို ့ေၿပးရေလ၊ ေခြးေသလို ့ေသရၿငား။ ။
သိလ်က္ပင္၊ ၀ိပါက္ၾကမၼာငင္ထင့္၊ ေရႊဥာဏ္ရင္ မေ၀ခြဲႏုိင္ဘု၊ ပြဲေတြ ့အမွား။ ။


ဦးပုည ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္အခ်ဳပ္ က်ခံေနရခ်ိန္မွာ ေရးထားေသာ ကဗ်ာဟုဆိုပါသည္။
ၿမင္းကြန္းၿမင္းခံုတိုင္ အေရးေတာ္ပံုတြင္ အခါေပးသည္ဟုစစ္ေမးေတြ ့ရွိသၿဖင့္ၿမိဳ ့၀န္ဦးသာအိုးထံ အက်ယ္ခ်ထားစဥ္ ၁၂၉၉-ခု၊နယုန္လတြင္ ဦးသာအိုးက အၿငိဳးအေတးႏွင့္ အဆံုးစီရင္မွဳကိုခံရသည္။
မင္းတုန္းမင္းၾကားသိေသာအခါ " လူကိုေခြးသတ္ေလၿခင္းဟုမိန္ ့ေတာ္မူေလသည္။"

ဤကဗ်ာတြင္ ဦးပုည၏ ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ခံစားမွဳကို ေပၚလြင္စြာေတြ ့ရွိႏုိင္ေပသည္။

သေျပႏုခ်ိန္

ဘဂ၀ါဘုရားစက္ပ်ံ နိဗၺာန္ေကာင္းကင္ စခန္းေပေပါ့
ပါဒနက္သန္ ဗိမာန္ေက်ာင္းသခၤမ္းတြင္မွ
ခေအာင္း ကညင္သဖန္းငဲ့ျပင္
ထေနာင္းပင္ တစ္နန္းရယ္တဲ့ ၀နာက ဘယံအငူ

(အိုကြယ္) အေပါင္းဘ၀င္ခ်မ္းေစဖို ့
အေကာင္းတမင္ မွန္းမွန္းျပီး
ေဒါင္းအဆင္ဆန္းေတြနဲ ့ ပ၀ါအလံထူ။



(ေၾသာ္) ေျပအမွဳေပမို ့
ေငြခရုငယ္ႏွင့္
ေဇယ်တုပါကြဲ ့
သေျပႏုခ်ိန္ တင္ရန္ပန္းေတြကလဲ မ်ားလိုက္ပါဘိသႏွင့္
ေဖပုရွိန္ အဂၤလန္နန္းေျမသြား တို ့မွာျဖင့္
အားေျမာက္ဖြယ္ ၾကံလြယ္ဖန္လြယ္ႏွင့္
အႏၱရာယ္ ရန္စြယ္ေမာင္းတဲ့ျပင္
ျမန္နယ္ကို ျပန္လြယ္ေၾကာင္းေတြႏွင့္
ဆုေတာင္းကာ ပတၴနာဆင္တဲ့ျပင္
ဆရာအရွင္ မင္းရို ့ကိုရင္မွိဳင္းမွာျဖင့္
လယ္ကိုင္းသူ အရြယ္သင့္ေတြနဲ ့
မယ္ျမင့္ေခၚ ေကသာ၀တီရဲ ့ျပင္
ေခမာေထရီ ေမရီေၾကာ့ေၾကာ့ ရႊန္းတို ့ႏွင့္
မဟာအလံု အညာမံုရြာ တစ္၀ွန္းငဲ့ျပင္
ဟံသာဒဂံုပါ စံရာသထံုကြန္းဆီက
လြမ္းရက္မေမ့သူေတြမွာေနာ္ကြယ္
ဆြမ္းသက္ေစ့လွဴ။

(ေၾသာ္) အရင္းညႊန္ရမွာျဖင့္
အခင္းျဖင့္ လြန္ခဲ့ေပါ့
သတင္းခၽြန္ မင္းမြန္ တစ္ပါးေပေပါ့
အတြင္း၀န္ေတြပါ ကင္း၀န္တို ့သြားစဥ္က
ခုမ်ားေလာက္ စခန္းလမ္း မၾကည္ျဖဴ
(အို) အရမ္းမညီသူေတြကျဖင့္
ကလက္တက္တက္ ပ်က္တက္တက္နဲ ့
ရက္ရက္စက္စက္ ျပည္တည္တည္ေျပာ
(မယ္ျမင့္ရယ္) မန္းျပည္ဇမၺဴဟာလဲ
အပ်က္သီသီေစာ။

န၀င္းကိုက္ျပီ
အင္းသုိက္စာ အခါညီလုိ ့မို ့
ျမန္မာျပည္သာမည္အေၾကာင္းေတြနဲ ့
ေရွးေဟာင္းကို ေနာင္ျပန္မဲ့
တေဘာင္ထံ အစပ္ေတးမွာေတာ့
ျမတ္ေလးႏြယ္ စြယ္ေတာ္ေခ်ာင္းမွာလ
ေဒါင္းအိုးေ၀ တြန္သံသာမွျဖင့္
မြန္ ျမန္မာ ဗဟို နဂို ့ရ္တြင္မွ
ပ်ိဳ ့တို ့ေမာင္ ၀ါ၀ါ၀တ္ကိုလ
ေဒါင္းခြပ္မည္ ထင္ရည္မွန္းၾကေပေတာ့
မန္းျမစ္ညာ ေတာင္ေတာ္ေစာင္းတြင္မွ
ကမၺ႒ာန္းခ်စ္ရွာသူေတြပါ ေနာင္ေသာ္ျဖင့္
ေကာင္းၾကေပလိမ့္
ေဗြေကာင္းကင္ ေရေခ်ာင္းတြင္ ဘူမိန္ဦးမွာလ
ေနေစာင္းလွ်င္ ေရႊေဒါင္းသူရိန္ ျမဴးပါလို ့
တြန္က်ဴးသံသာ ေတ်တ်ာပံုသို ့
ကြန္ ့ျမဴးဖန္၀ါ " ေကကာ " စံုေပါ့
ေသလာရဂံု ၀နာ အလွည့္အေစာင္းတြင္မွ
ေဇယ်ာဘံုသာတဲ့ေက်ာင္းဆီက
(အမယ္မင္း) ေကာင္းအတိတ္ႏွင့္ ေၾကာင္းနိမိတ္
ေထြရာ ေစာလိုက္ေတာ့
ေသာင္းထိပ္ ေရႊျမန္မာတစ္ေၾကာတြင္ျဖင့္
(အို မယ္စႏၵာရဲ ့) ေဒါင္းပရိတ္ေတာ္ေၾကာင့္
ေကာင္းဟိတ္ ေဇယ်ာေသာ။

ေလးခ်ိဳးၾကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မွိဳင္း

အခ်စ္နဲ႔အမုန္း

ခ်စ္တယ္ၾကိဳက္တယ္
ဆိုေပတယ္လို ့
ေသေအာင္ပင္ဆုေတာင္း
ေၾကာင္းဆံုမွေပါင္း။

မုန္းတယ္မုန္းတယ္
ဆိုေပတယ္လို ့
ေသေအာင္ပင္က်ိန္ဆဲ
ေၾကာင္းဆံုမွကြဲ။ ။
အမည္မသိေရွးစာဆို

ကံတရားအေၾကာင္းကို ေရးဖြဲ ့ထားတဲ ့ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ပါ။
ကံအေၾကာင္းတရားဟာ နားလည္ရခက္ေၾကာင္း ရိုးရိုးရွင္းရွင္းနဲ ့ရွင္းလင္းထားတာပါ။
စာအနည္းငယ္နဲ ့ထိထိမိမိ ဖြဲ ့ထားႏုိင္ပါတယ္။
မ်ိဳးေက်ာ့ၿမိဳင္စကားနဲ ့ဆိုရရင္ေတာ့

" ခ်စ္တိုင္းလည္းမညား၊ စကားကိုသာ တီးတိုးေရရြတ္မိကာ" ေပါ့....

လယ္ေစာင့္တဲ

မိုးေရတက္ေရ တစ္ေဖြးေဖြး
ကြင္းက်ယ္တေ၀းေ၀း။

လယ္ေစာင့္တဲေလးေၿခတံရွည္
မိုးကုပ္ေအာက္မွာေန။

ၾကာၿဖဴတစ္ပြင့္ နီတစ္ပြင့္
တဲႏွင့္ပနံသင့္။

မင္းသု၀ဏ္

ဘ၀နဲ႔အလွ

ဒီကဗ်ာေလးကေတာ့ ကြ်န္ေတာ္အရမ္းၾကိဳက္တဲ ့ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ ပါ။

ဘ၀နဲ ့အလွ

ၿမင္ၿမင္သမွ် ဤေလာက၀ယ္
အလွတို ့ၿဖင့္ ၿပည့္ဘိ၏။

ၿမင္ၿမင္သမွ်၊ ဤေလာက၀ယ္
အလွတို့ၿဖင့္၊ ၿခယ္သၿဖင့္လည္း
ၿမင့္ခြင့္ရွိမွ၊ ၿမင္စြမ္းရ၏။

အလွဟူၿငား၊ ၿမင္သည္ထားဦး
ခံစားသိတတ္၊ ခံယူတတ္မွ
က်ိဳးၿမတ္ပီတိ၊ ရင္၀ယ္ၿငိ၏။

ဪ...
လူ ့ၿပည္ေလာက၊ ရခဲစြကို
ရလွာဘ၀၊ တစ္ခဏ၀ယ္
အလွမၿမင္၊ လွမမင္ပဲ
ၿမင္ရန္မေဖြ၊ ေဖြရန္မသိ
ငါၿဖစ္ဘိမူ၊ ငါ၏ဘ၀
ထိုခဏသည္
မည္မွ်ရွံဳးလိုက္ေလမည္နည္း။ ။

ေမာင္စြမ္းရည္

အလွကိုၿမင္ႏုိင္သိႏုိင္ခံစားႏုိင္ၾကပါေစ။ ။

စံပယ္ငံု

စံံပယ္တဲ ့ေလးရုံ။
မေလးကြယ္ မပန္ထိုက္
ပန္းၿပတ္ခိုက္ၾကံဳ။
အပြင့္ရယ္ကုန္
တစ္ငံုက်န္ပါေသးရဲ ့၊
ပန္ခ်င္သူ ညိုႏြဲ ့ေႏွာင္း ရယ္၊
ေခါင္းၿဖီးခဲ ့ေလး။

အမည္မသိေရွးစာဆို

ကြ်န္ေတာ္ ဖတ္ဖူးတဲ ့ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္မွာေၿပာထားတဲ ့ဒီကဗ်ာဟာ အဓိပၸါယ္ဆင့္ပြားရွိတဲ ့အမ်ိဳးအစားလို ့ေၿပာပါတယ္။ ကဗ်ာရဲ ့အဓိပၸါယ္ကေတာ့ဒီလိုပါ။

ဘုရားငါးဆူပြင့္မယ့္ ဒီကမၻာမွာ ေလးဆူေသာဘုရားတို ့ဟာပြင့္ေတာ္မူၿပီးၿဖစ္ပါတယ္။ကဗ်ာမွာ " တစ္ငံုက်န္ပါေသးရဲ ့" လို ့ေၿပာထားတာကေနာင္ပြင့္မည့္ ဘုရားတစ္ဆူကို ဆိုလို တယ္လို ့ေၿပာထားပါတယ္။
ေနာင္ပြင့္ေတာ္မူမယ့္ အရိေမတၱယ် ဘုရားကိုဖူးခိုက္ၾကံဳလိုလွ်င္ ဒါန၊သီလ၊ဘာ၀နာတို ့ကို ေလ့က်င့္ၾကပါလို ့ " ပန္ခ်င္သူ ညုိႏြဲ ့ေႏွာင္းရယ္ ေခါင္းၿဖီးခဲ ့ေလး။" လို ့ဖြဲ ့ဆိုထားတယ္လို ့ေၿပာပါတယ္။

သန္လ်င္က်ိဳက္ေခါက္ေစတီေတာ္ၾကီး ဆီသို႔

ပြင့္ေရာင္အပ ဖူးစညြန္ ့ကိုက္
ငံုလိုက္စဲစဲ ပုလဲသႏၱာ
နီလာၿခယ္နစ္ တင့္ေၾကာင္းရစ္သို ့
ရွင္ခ်စ္ရွိရာ ပန္းတကာလည္း
ကံုးလာေရႊစက္ ထိမူးဆက္၏
ဘဝဂ္ရပ္သူ နတ္လူဝွန္ေခ်ာက္
ညြတ္ခေရာက္သည္ က်တ္ေခါက္ေကာင္းကင့္ထြတ္တင္ေသာ ။

နတ္သွ်င္ေနာင္

ဪ နတ္သွ်င္သူ႔ေၾကာင့္ တေရးေမွာင့္ခဲ့

မဟာေစတီ ေမြသရီ၏
ေၿမညီခင္းၿပန္ ့ တလင္းသန္ ့ဝယ္
ႏွင္းပန္ ့တပဲ ဝတ္ၿဖဴလဲႏွင္ ့
နန္းထဲ နန္းေလ့
သီမေဝွ ့ဘဲ
ခ်မ္းေၿမ ့စိတ္ၾကည္
ပီတိ ရည္ၿဖင့္
ခို္င္တည္ ႏွလံုး
တေၿဖာင့္ သံုး၍
ေႏွာင္ထံုး ေကမင္
ေလွ်ာေၿဖ ခ်င္လည္း
နတ္သွ်င္ သူ ့ေၾကာင့္
တေရး ေမွာင့္ခဲ ့
မေၿဖာင့့္ၿပန္ ့ လြင္ ့
ေႏွာင္ၾကိဳး ဝင့္သည္
လူ ့လင့္ေငြ မ်က္ရည္တကား .."

ရာဇဓါတုကလ်ာ

ေၿပာလိုက္ပါဘိ ေဟာပါဘိ

ငါ့ညီေၿပာင္၀င္း၊ေမာင္သစ္ဆင္း
မင္း၏သက္လွယ၊္မင္းသားငယ္သည္
သက္ႏွစ္ဆယ္ပင္ၿပည့္ခဲ့ၿပီး။

သူသံုးႏွစ္သား၊ေဖာ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္
အူယားဖားယား
ကစားရာမွ၊ႏြားရုပ္ခ်၍
နတ္က်သည့္သြင္၊မင့္ရင္ခြင္သို ့
ေၿပး၀င္ပုန္းလာ၊သူ့မူရာကို
ငါၿမင္ခဲ့၏ ၊ မွတ္မိ၏။

မိုးကစိုစို ၊ က်ီးအုပ္ၿပိဳ၍
ထိုမွဤမွ ၊ တို ့လမ္းမတြင္
ပ်ံၾက၀ဲၾက၊ ငရဲထသို့
အံုၾကြၿမည္အာ၊ မသာယာကို
ငါၾကားခဲ့၏ ၊ မွတ္မိ၏။

ထိုေန့၌ပင္ ထိုခ်ိန္ထင္၏
သခင္ေအာင္ဆန္း ၊ ၿပည္သူ ့ပန္းသည္
ပြင့္လန္းခါစ ၊ ေၾကြလိုက္ရ၏။
ေၿမခသတင္း၊ မိုးၾကိဳးခြင္းသို ့
အိမ္တြင္းအိမ္ၿပင္၊ တို ့လမ္းခြင္၌
မခ်င္မရဲ၊ ၀မ္းနည္းခံခက္
မ်က္စိမ်က္ႏွာ၊ ညွိးၾကရွာသည္
ရြာဦးပိုင္းမွ၊ သခၤ်ိဳင္းထိ။

င့ါညီေၿပာင္၀င္း၊ေမာင္သစ္ဆင္း
မင္း၏သားငယ္၊ႏွစ္ဆယ္သက္စစ္
သူ တို ့ေခတ္၌၊တိုင္းခ်စ္ၿပည္ခင္
ၿမတ္ေစခ်င္၏။
မင္းၿမင္ငါၾကား၊ စကားဥဒါန္း
ဆန္း၏သတၱိ၊ ဆန္း၏သမာဓိ၊ ဆန္း၏ပညာ
ဆန္းမွာဆံုေပါင္း၊ေယာက္်ားေကာင္းတုိ ့၊ ေခါင္းေဆာင္သေဘာ
မင့္သားေခ်ာကို၊ေၿပာလိုက္ပါဘိ၊ေဟာပါဘိ။ ။

ဆရာေဇာ္ဂ်ီ

၀ါဆိုပြဲ

အေမဆိုဆဲ၊ ၀ါဆိုပြဲ
လွည္းကေလးနဲ ့ေၿပးရေအာင္။

ကုကၠိဳပင္ ၿမန္ၿမန္ခုတ္
လွည္းလုပ္ပေမာင္။

လွည္းလုပ္ရင္ၾကာေတာ့မယ္
မဘုတ္ဆံုတင္ပဆံုၾကီး
လွည္းလုပ္လို ့စီး။

မဲဇာေတာင္ေၿခ

မဲဇာေတာင္ေျခ၊ စီးေတြေတြတည့္၊ ျမစ္ေရ၀န္းလည္၊ ၿမိဳင္ေတာဆီက၊ ေရႊျပည္ကိုသာ၊ တရွာေတာ့မိ၊ မိုးရွိရွိလွ်င္၊ သီရိက်က္သေရ၊ တက္ၿဖိဳးေ၀သား၊ ေအာင္ေျမေၾကာ့ေၾကာ့၊ ကုန္းေမာ့ေမာ့ႏွင့္၊ ဘိုးေတာ့္ေကာင္းမႈ၊ တည္ထားျပဳသည္၊ ဇမၺဴ႕ဆီမီး၊ ေျခာက္ေရာင္ညီးမွ်၊ ဂူႀကီးသခင္၊ ေရႊလင္းပင္ႏွင့္၊ ေရႊျခေသၤ့ေမြ၊ စ၍ေရေသာ္၊ ေရႊေစတီႀကီး၊ အသီးသီးတည့္၊ ပိတ္ဆီးျခယ္သန္း၊ လွ်ပ္ေရာင္တန္းမွ်၊ ေရႊနန္းေရႊဘံု၊ အလံုးစံုကို၊ အာရံုမ်က္ျမင္၊ ဖူးေျမာ္ခ်င္၍၊ သည္တြင္ေရႊၿမိဳ႕၊ သည္သို႔ေစတီ၊ သည္ဆီေရႊနန္း၊ ေျဖာင့္တန္းေတာ့မည္၊ စိတ္ကရည္သည္၊ ေရႊျပည္ဌာန ေ၀းေသာေၾကာင့္ ။

သဲသာေသာင္ေျမ၊ ျမစ္ကမ္းေျခလည္း၊ အေၾကတျပင္၊ တို႔ေအာက္ခြင္၀ယ္၊ ေရယဥ္ပတ္၀န္း၊ ေပ်ာ္ဘြယ္ထြန္းလိမ့္၊ တကြ်န္းေလာက္ပင္၊ ေ၀းမည္ထင္ခဲ့၊ စီးသြင္ညိဳရစ္၊ မဲဇာျမစ္လည္း၊ ထစ္ထစ္ထြန္းဘိ၊ ခ်ံဳအတိႏွင့္၊ ေတာႀကီးဆိတ္ညံ၊ ဆည္းက်ံက်ံ၀ယ္၊ ဓူ၀ံမေပၚ၊ မေမွ်ာ္ပါရ၊ ေနကိုတလည္း၊ ဘယ္ကေရွ႕ေနာက္၊ ဘယ္ေတာင္ေျမာက္ဟု၊ ေတြးေထာက္မမွန္၊ ဖန္ဖန္အံ့ၾသ၊ ႀကံတိုင္းေမာစြ၊ ဘယ္ေတာဘယ္ၿမိဳင္၊ မသိႏိုင္ခဲ့၊ မခုိင္စိတ္၀မ္း၊ ေန႔တိုင္းလြမ္းရွင့္၊ ကင္းစမ္းေတာင္က၊ ေလဦးစ၍၊ ေနာက္မွေလရွည္၊ အတည္တည္သည္၊ ေလျပည္လာက ေအးေသာေၾကာင့္။

ပြဲခါေညာင္ေရ၊ သြန္းၿမဲေပတည္း၊ ရုိေသသဒၶါ၊ ထံုးစဥ္လာျဖင့္၊ မဲဇာရပ္သူ၊ ေတာင္းဆုယူသည္၊ ေရႊဂူေတာ္ႏွင့္၊ ရႈတိုင္းတင့္သား၊ မိုးျမင့္သီေခါင္၊ မဲဇာေခ်ာင္က၊ တစ္ေတာင္လံုးမႈိင္း၊ စ၍ဆိုင္းေသာ္၊ ေတာင္တိုင္းရွက္၍၊ ၀န္းကာေ၀ွ႔လည္း၊ ေတာင္ေငြ႕ေ၀ေ၀၊ အေထြေထြႏွင့္၊ ေလလည္းေရာရာ၊ မိုးမပါဘဲ၊ သံ၀ါေျဖာက္ေျဖာက္၊ ဆီးႏွင္းေပါက္လည္း၊ မိုးေလာက္ျပင္းထန္၊ သြန္းခ်ျပန္ေသာ္၊ ယုဂန္ထင္ရွား၊ ေတာင္ေတာ္ဖ်ားက၊ ရထားယာဥ္သာ၊ ေနစၾကာလည္း၊ ေရာင္၀ါမထြန္း၊ ခ်မ္းရွာလြန္း၍၊ တည့္မြန္းခ်ိန္ေန၊ ေရာက္လြယ္ေစဟု၊ ေစ့ရည္လွည့္လည္၊ တလ်က္ျမည္သည္၊ ေနျခည္ျဖာမွ ေႏြးေသာေၾကာင့္။

ရတု

လက္၀ဲသုႏၵရအမတ္

ခြင့္သာခိုက္ကမွမလိုက္ခ်င္လွ်င္

ငါးအာရံုအင္အစု
ခင္မႈႏွင့္ေန႔ကုန္
နင္ယခုေမ႔ ပံုလို
ေတြ႕မႀကံဳစခန္း။

ပါယ္ေလး၀ ေသာကဘံုမွာ
ေမ်ာရရံု ရွိေတာ့ခမန္း။

ေအာက္အ၀ီစိ ေသာင္းအငူမွာ
ေခါင္းမျပဴစတမ္း။
ႏွစ္အရွည္ နစ္မည္လမ္းကိုလ
နင္ေမွ်ာ္စမ္း နင့္ကို။

ေဒသနာ ထင္အလင္းရယ္ႏွင့္
နင္အဖ်င္း ပိုထက္သာပို။
ဒီေလာဘ အမိုက္အိုကို
မလိုက္လို ေရွာင္ပစ္လုိ႔
ေနာင္အသစ္ တကယ္ျပင္လွ်င္
ေကာင္းဖို႔အစဥ္။

ခြင့္သာခိုက္ကမွ မလုိက္ခ်င္လွ်င္
အမိုက္နင့္ျပင္ ရွိေသးေလလိမ့္မလား။
ခြင့္သာစဲကမွ မႏႊဲခ်င္လွ်င္
အလြဲနင့္ျပင္ ရွိေသးေလလိမ့္မလား။
ခြင့္သာတုန္းကမွ မရုန္းခ်င္လွ်င္
အရွံဳးနင့္ျပင္ ရွိေသးေလလိမ့္မလား။
(လယ္တီဆရာေတာ္)

ရဲခဲ့သည္ပါ့

ၿမစ္တန္းမွာတဲ့ေလၾကမ္းဆင္၊
ထန္လိုက္ေလ ေလမုန္တုိင္း
လွဳိင္းကေဘာင္ဘင္

တလွိဳင္းထြက္ တလွိဳင္း၀င္၊ ေဗဒါခင္ ၿဖစ္နဲ၊
ေရလွိဳင္းဗလေပြနဲ႕
မုန္တိုင္းေလ ေရတရိုးမွာ၊ စိုးရြံမွာပဲ၊

ၿမစ္ရိုးမွာတဲ့ မိုးသက္ဆင္၊
လွ်ပ္ၾကိဳးပ်ံ မိုးသံထစ္၊ မိုးစစ္ဘုရင္၊
မိုးညစ္လို႕ ၿမစ္မၿမင္၊ ေဗဒါခင္ ၿဖစ္နဲ၊
ေရလွိဳင္းဗလေပြနဲ႕
မုန္တိုင္းေလ ေရတရိုးမွာ စိုးရြံမွာပဲ၊

စိုးမရြံ တြန္႕မတုန္၊
မိုးႏွင့္ေလ ေရရွဳပ္ေထြး၊ ေရြးမွ်မၿဖံဳ ၊
ဆန္လုိက္ၿပန္တံု ၊ စုန္လိုက္ၿပန္ရ
ေခါက္ေပါင္းမေရႏိုင္လို႕
ေဗဒါခိုင္ သည္ၿမစ္ထဲ၊ရဲခဲ့သည္ေပါ့။ ။

ေဗဒါလမ္းကဗ်ာ

ညိုၿပာၿပာ၊ လတာၿပင္ေၿခရင္း။
လိွူင္းတက္ရာေဗဒါတက္၊ လွိုင္းသက္ရာဆင္း။
ဆင္းရလည္းမသက္သာ။
အုန္းလက္ေၾကြေရေပါေလာ၊ ေမ်ာစုန္လို ့လာ။
အဆင္းနဲ ့အလာ၊ ေဗဒါမအေထြး။
အုန္းလက္ေၾကြ သူ ့နံေဘး၊ ေဆာင့္ခဲ ့ရေသး။
ေဆာင့္ခဲ့လည္းမသက္သာ။
ေနာက္တစ္ခ်ီဒီတစ္လံုး က၊ဖံုးလိုက္ၿပန္ပါ။
ၿမွဳပ္ေလေပါ့ ေပၚမလာ၊ မေဗဒါအလွ။
တစ္လံကြာ လွိဳင္းအၾကြေပၚလိုက္ၿပန္ရ။
ေပၚၿပန္လည္းမသက္သာ။
ေခ်ာင္းအစြယ္ ေၿမာင္းငယ္ထဲ က ဘဲထြက္လို ့လာ။
ဘဲအုပ္မွာတစ္ရာႏွစ္ရာ၊ ေဗဒါကတစ္ပင္တည္း။
အယက္အကန္ခံလို ့
ေဗဒါပ်ံ အံကိုခဲ၊ပန္းပန္လ်က္ပဲ။ ။

(ဆရာ)ေဇာ္ဂ်ီ

အလွရွိရာ

အလွရွိရာ၊ သြားခ်င္ပါဟု
ခါခါၿမည္တမ္း၊ သို ့ေရာ္ရမ္း၍
စိတ္၀မ္းမသာ၊ ရွိသည္တကား။

သူ ့ရြာသူ႕ၿပည္၊ သာလွသည္တည့္
စည္ပင္ခ်မ္းၿမ၊ ၀ေၿပာစြဟု
ၾကားရတိုင္းသာ၊ လွေၿမခ်ာသို ့
သြားပါလိုမိ၊ ေနမထိခဲ့။

ဤယေန႕ေသာ္
ခ်မ္းေၿမ့ၾကည္လင္၊ စိတ္၀ယ္ရႊင္တည့္
ေၿမၿပင္က်ယ္၀န္း၊ လယ္ယာခင္းႏွင့္
အင္းအိုင္ၿမစ္ေခ်ာင္း၊ ရွဳမေညာင္းတည့္
ေတာင္ေစာင္းေတာင္ထိပ္၊ ေစတီရိပ္၀ယ္
ေဆြမိတ္တူဆံု၊ ဖူးရတံုေသာ္
အာရုံသန္ ့စင္၊ ၾကည္ဘ၀င္ႏွင့္
မိခင္ေၿမၿမ၊ သာေလစြဟု
ႏွဳတ္ကဖန္ဖန္၊ ဆိုမိသံသည္
မိုးယံပဲ့တင္ ထပ္လိမ့္တည္း။

သူ ့ရြာသူ႕ၿပည္၊ သာေမာသည္ဟု
ႏွဳတ္ရည္စကား၊ ဘယ္သို႕ၾကားလည္း
ငါကား မတုန္လွဳပ္ၿပီတကား။ ။

ေခတ္စမ္းလကၤာ ေငြတာရီ(၁၉၅၇)



ကြ်န္ေတာ္အႏွစ္သက္ဆံုး ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ ၿဖစ္ပါတယ္။ ဖြဲ ့ထားပံုႏွင့္ ကာရံယူထားပံု ရုိးရွင္းသည့္ အတြက္လည္း ဖတ္ရသူအဖို႕လြယ္ကူစြာနားလည္ႏုိင္ပါတယ္။

ႏိုင္ငံရပ္ၿခားတြင္ ရွိၾကကုန္ေသာ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမမ်ားခင္ဗ်ား...

ကြ်န္ေတာ္တို႕တစ္ေတြသည္ တိုင္းတစ္ပါး၀ယ္ ေရာက္ရွိေနေပေသာ္ၿငားလည္း မိမိတို ့အားေမြးဖြားေပးရာ မိခင္ႏိုင္ငံအား ေမ့ကာသြားသင့္ေပ။ အေၾကာင္းမသင့္၍သာ ယခုအခါ ၀ယ္ အမိၿပည္အား တိမ္တိုက္မည္းမ်ား ဖံုးလႊမ္းေနၿခင္းၿဖစ္၏။ သို ့ေသာ္လည္း အမိၿပည္အား ပစ္ကာမထားၾကရန္ေၿပာၾကားလိုပါသည္။ ကမၻာ့ေၿမပံု ေပၚၾကည့္ရွဳပါေလာ့ ...ေဒါင္းမေလး ကေန ဟန္တည္ရွိေနသည့္ ကြ်န္ေတာ္တို႕ႏုိင္ငံကဲ့သို႕လွပေသာ ႏိုင္ငံအား ဘယ္မွာရွာႏိုင္မည္နည္း။ ၿပည္သူအမ်ားကိုပင္ၾကည့္ပါေလ။ တစ္ၿခားသူမ်ားႏွင့္မတူၿခင္းကား ကြ်န္ေတာ္တို႕မ်က္ႏွာမ်ားသည္ ယခုခ်ိန္၀ယ္ ဒုကၡဆင္းရဲမ်ားႏွင့္ ၾကံဳေတြ ့ေနေသာ္ၿငား အၿပံဳးမ်ားႏွင့္ၿပည့္ႏွက္ေနၿခင္းၿဖစ္၏။ ဟန္ေဆာင္ပန္ေဆာင္ ၿပံဳးထားၿခင္းမဟုတ္ ပင္ကိုယ္သဘာ၀ ေဖာ္ေရြတတ္သည့္သေဘာကိုၿပသေနၿခင္းသာၿဖစ္ပါ သည္ ။ အားနာတတ္ၿခင္း၊ ေဖာ္ေရြတတ္ၿခင္း ႏွင့္ဟန္ေဆာင္မွု ကင္းၿခင္း သည္ ကြ်န္ေတာ္တို ့လူမ်ား၏ပင္ကိုဂုဏ္ပင္ၿဖစ္သည္။ ဘုရား၊ တရား အား ရုိေသကိုင္းရွဳိင္းမွဳ သရုပ္သကန္ အား ေတာင္ေစာင္းေတာင္ထိပ္ ၀ယ္ကိန္း၀ပ္ စံပယ္ေနၾကကုန္ေသာ ပုထိုးေစတီမ်ားအား သက္ေသထားေၿပာၾကားႏုိင္ေပသည္။ ဤသို ့လွပစြာ တည္ရွိေသာ အမိၿပည္ အားကြ်န္ေတာ္တို ့လူမ်ားပင္ ၿပဳၿပင္လိုစိတ္မရွိေသာ္ မည္သူကလုပ္ေဆာင္ပါမည္နည္း။ သူ ့ရြာသူ ့ၿပည္၏ ဓေလ့စရုိက္၀ယ္ မိန္းေမာမေန ပဲ အမိေၿမအား ကမၻာ အလယ္တြင္ ဂုဏ္၀င့္ႏုိင္ေအာင္ ကြ်န္ေတာ္တို႔ ့ကိုယ္တိုင္ပင္လုပ္ေဆာင္သင့္ပါသည္ ဟု တိုက္တြန္းမိပါသည္။

"အာရုံသန္ ့စင္ ၾကည္ဘ၀င္ႏွင့္
မိခင္ေၿမၿမ သာေလစြဟု
ႏွဳတ္ကဖန္ဖန္ ဆိုမိသံသည္
မိုးယံပဲ့တင္ ထပ္လိမ့္မည္။"

(ေရးရင္းနဲ ့စကားေၿပလို ၿဖစ္သြားလို ့ တစ္ခုလံုးကို ဒီပံုစံ အတိုင္းေရးလိုက္တာပါ...)

ေရႊဗဟိုရ္စည္

ေရႊဗဟိုရ္စည္သံမ်ားကိုလ
မၾကားရၾကာေခ်ၿပီ
ေလးလရာသီ။

တိုင္း႒ာနီ
မဟုတ္ကယ္ပါၿပီ လို ့
ၾကက္သံကိုဗဟိုၿပဳရတယ္
ေတာသူ ့ရြာမို ့။ ။