The Life of a Ballerina

ဟုိး ေရွးေရွးတုန္းက ဘဲေလးအက ကို အရမ္း ကတတ္ခ်င္တဲ့ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္ ရွိပါတယ္။ သူက အရမ္းကို တတ္ခ်င္လြန္းလို႔ သူ႔ကေလးဘ၀ တစ္ေလွ်ာက္လံုးမွာ မရပ္မနားပဲ သင္ၾကားခဲ့တယ္။
ဒါေပမယ့္လည္းေပါ့ သူမက သူမမွာ ဘဲေလးကဖို႔ ပင္ကိုယ္၊စြမ္းရည္ ပါလာတယ္၊မပါလာဘူးဆိုတာကို အၿမဲတမ္းပဲ သိခ်င္ေနခဲ့တယ္။

အဲလိုနဲ႔ပဲ တစ္ေန႔မွာ သူမေနထိုင္တဲ့ ၿမိဳ႔ကို နာမည္ၾကီး ဘဲေလး အကဖြဲ႔ တစ္ခုေရာက္လာပါေလေရာ။
မိန္းကေလးကလည္း သူမအတြက္ အခြင့္အေရးပဲဆိုၿပီး သူမ ဘ၀တစ္ေလွ်ာက္လံုး သိခ်င္တဲ့ အရာကို အဲဒီ အဖြဲ႔ က ဆရာထံ သြားေရာက္ေတြ႔ဆံုၿပီး၊ ေမးၿမန္းပါတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ ဆရာက ပထမဆံုးအေနနဲ႔ သူမကို ကၿပဖို႔ေၿပာပါတယ္။ ဒါေပမယ့္လည္းဘယ္ေလာက္မွ မၾကာလိုက္ဘူး ဆရာၾကီးက ေခါင္းကို တြင္တြင္ခါၿပီး မၿဖစ္ႏိုင္ပါဘူးလို႔ေၿပာလိုက္ပါေလေရာ။

အဲဒီမွာပဲ မိန္းကေလး က စိတ္ႏွလံုး အရမ္းကို ေၾကကြဲထိခိုက္ၿပီး၊ သူ႔ ဘဲေလးကဖို႔ အသံုးအေဆာင္ေတြ ကို အကုန္ပစ္၊ ဘယ္ေတာ့မွ မကေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးၿဖတ္လိုက္ပါတယ္။
ေနာက္ေတာ့အိမ္ေထာင္ၿပဳလိုက္ၿပီး၊ ကေလးေတြ အသက္ၾကီးလာတဲ့အခါမွာေတာ့ အခ်ိန္ပိုင္းအလုပ္တစ္ခုကိုပဲ ၀င္လုပ္ေနတာေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ ပဲ အခ်ိန္ေတြ ေၿပာင္း၊ လေတြေဟာင္းၿပီး ႏွစ္ေပါင္းေတာ္ေတာ္ၾကာ ကုန္သြာပါေရာ။
ေနာင္ႏွစ္အနည္းငယ္အၾကာမွာပဲ ဒီၿမိဳ႔ ကို လာခဲ့တဲ့ ဘဲေလးအဖြဲ႔ ကတစ္ေၾကာ့ၿပန္ ေရာက္ရွိလာပါတယ္။
တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ပဲ မိန္းကေလးနဲ႔ ဘဲေလးဆရာတို႔ ၿပန္ေတြ႔ၾကၿပန္ပါတယ္။

သူမက ဆရာၾကီးကို အလာပ၊သလာပ ေတြေၿပာၿပီး၊ သူမကို မွတ္မိလားမမွတ္မိ လားေမးတာေပါ့။ ေနာက္သူမက သူမ စိတ္ထဲမွာ မတင္မက်ၿဖစ္ေနတာကို ဆရာၾကီးကိုေမးၿပန္ေရာ။

သူမ သိခ်င္တာက ဆရာၾကီးကအရင္တစ္ခါ သူမေမးတုန္းက ဆရာၾကီးက သူ႔မွာ ပင္ကိုယ္စြမ္းရည္ မရွိဘူးဆိုတာ ဘာေၾကာင့္သိတာလည္းေပါ့။

ဆရာၾကီးက " မိန္းကေလး၊ အဲဒီတုန္းက ငါ မင္း ကတာကို ေသခ်ာမၾကည့္ခဲ့ပါဘူး။ ငါက ငါ့ဆီကို လာေတြ႔တဲ့သူတိုင္း ကို အဲလိုမ်ိဳးပဲ ေၿပာခဲ့တာပါ" လို႔ေၿပာပါတယ္။

ဒါနဲ႔ပဲ မိန္းကေလးက
" ေတာ္ေတာ္ရက္စက္ တာပဲ ဆရာၾကီးရယ္။ ဆရာၾကီးေၿပာခဲ့တဲ့ စကားလံုးေတြကို ကြ်န္မ ဘ၀ ကို လံုး၀ဖ်က္ဆီးပစ္လုိက္တာပါ။ ဆရာၾကီးသာ မေၿပာခဲ့ရင္ ကြ်န္မ ခုခ်ိန္ဆို နာမည္ၾကီးတဲ့ ဘဲေလးအကမင္းသမီး တစ္ေယာက္ ၿဖစ္ေနေလာက္ၿပီး" လို႔ ငို ရွိဳက္ၿပီး ေၿပာပါေလေရာ။

ဒါေပမယ့္ ဆရာၾကီးက ၿပန္ေၿပာတာက
" ငါကေတာ့ ငါ့အၿပစ္မဟုတ္ဘူးလို႔ ထင္တယ္။ မင္းဆီမွာ တကယ္ ပင္ကိုယ္ အရည္အခ်င္းရွိရင္ မင္း ငါေၿပာတာကိုလည္း ဂရုစိုက္ နားေထာင္မွာမဟုတ္ဘူး။ ၿပီးေတာ့ ခုလို လြယ္လြယ္ေလးနဲ႔ လည္း မင္းၾကိဳက္တာကို စြန္႔လႊတ္ႏုိင္မွာ မဟုတ္ဘူး။ ေသခ်ာ စဥ္းစားၾကည့္ပါဦး" လို႔ ေၿပာလိုက္ပါတယ္။

Okie.

So, here, whom was to be blamed for and why should he/she be blamed?

How our inner Ego sometimes misjudges a PERSON

A lady in a faded grey dress and her husband, dressed in a homespun suit walked in timidly without an appointment into the Harvard University President's outer office. The secretary could tell in a moment that such backwoods, country hicks had no business at Harvard and probably didn't even deserve to be in Harvard.

"We want to see the President" the man said softly.

"He'll be busy all day" the secretary snapped.

"We'll wait" the lady replied.

For hours the secretary ignored them, hoping that the couple would finally become discouraged and go away. They didn't and the secretary grew frustrated and finally decided to disturb the president.

"Maybe if you see them for a few minutes, they'll leave" she said to him.

The President, with dignity, strutted toward the couple.

The lady told him

"We had a son who attended Harvard for one year. He loved Harvard. He was happy here. But about a year ago, he was accidentally killed. My husband and I would like to erect a memorial to him, somewhere on campus."

The president wasn't touched....He was shocked.

"Madam "he said, gruffly, "we can't put up a statue for every person who attended Harvard and died. If we did, this place would look like a cemetery."

"Oh, no," the lady explained quickly "We don't want to erect a statue. We thought we would like to give a building to Harvard."

The president rolled his eyes. He glanced at the gingham dress and homespun suit, and then exclaimed,

"A building! Do you have any earthly idea how much a building costs? We have over seven and a half million dollars in the physical buildings here at Harvard."

For a moment the lady was silent. The president was pleased. Maybe he could get rid of them now.

The lady turned to her husband and said quietly,

"Is that all it costs to start a university? Why don't we just start our own?"

Her husband nodded. The president's face wilted in confusion and bewilderment. Mr. and Mrs. Leland Stanford got up and walked away, traveling to Palo Alto, California where they established the University that bears their name.

Stanford University, a memorial to a son that Harvard no longer cared about.

Most of the time we judge people by their outer appearance, which can be misleading.... And in this impression, we tend to treat people badly by thinking they can do nothing for us. Thus we tend to lose our potential good friends, employees or customers.

Remember In our Life, we seldom get people with whom we want to share grow our thought process. But because of our inner EGO we miss them forever.

It is you who have to decide with whom you are getting associated in day to day life.

I end this beautiful story with a note:

Small people talk about others,

Average people talk about things,

Great people talk about ideas.

FROM: SHEELA KOCHAR

From Audacity of Hope (Opportunity)

အဲဒီထဲက ဆံုးၿဖတ္ရမယ့္ ဆံုးၿဖတ္ခ်က္တစ္ခုကေတာ့ လႊတ္ေတာ္အမတ္ေတြက private jets ေတြကို ေစ်းေပါေပါ ပထမတန္းစား(First-class) လက္မွတ္ခေပးရုံနဲ႔ စီးနင္းသြားလာႏုိင္တဲ့အေလ့အက်င့္ကို ရပ္တန္႔ဖို႔ပါပဲ။ တကယ္ေတာ့ ဒီကိစၥကို လႊတ္ေတာ္မွာ မဲခြဲဆံုးၿဖတ္မယ္ဆိုရင္ မေအာင္ၿမင္မွာက ေသခ်ာသေလာက္ရွိေနပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ လူမွဳေရးရာၿပန္လည္တည္ေဆာက္မွဳမွာ ေၿပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒီအေလ့အက်င့္ကို ကိုယ္ကိုကိုယ္တိုင္တားၿမစ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ အၾကံေပးေတြက တိုက္တြန္းၿပာဆိုလာပါတယ္။

အဲဒီအၾကံေပးမွဳဟာလိုက္နာဖို႔ေကာင္းမြန္တဲ့ အခ်က္ဆိုတာကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ private jet စီးသြားရတာ ဘယ္ေလာက္အဆင္ေၿပသလည္းဆိုတာကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မလိမ္ခ်င္ပါဘူး။

တစ္ေခါက္က ကြ်န္ေတာ္ ၿမိဳ႔ေလးၿမိဳ႔ကို ၂ရက္တည္းနဲ႔ ဆက္တုိက္သြားဖို႔ကိစၥၾကံဳလာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အဲဒီတုန္းက စီးနင္းသြားခဲ့တာကေတာ့ commercial class ေလယာဥ္ပါ။ စိတ္ပ်က္စရာေတြနဲ႔ၾကံဳခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ပထမဆံုးက အိုဟာရီမွာ ကားၾကပ္တဲ့ဒုကၡ။ ဟိုေရာက္ေတာ့လည္း မန္းဖစ္ကိုသြားဖို႔ေလယာဥ္ကလည္း ေနာက္က်တာနဲ႔ၾကံဳေရာ။ ေနာက္ဆံုးပိတ္အေနနဲ႔ကေလးတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ ဖိနပ္ေပၚမွာ လိေမၼာ္ရည္ေတြ ေမွာက္ခ်ပါေလေရာဗ်ာ။

အဲဒီမွာသြားဖို႔တန္းစီေနတုန္းမွာ အသက္သံုးဆယ္အရြယ္ေလာက္ ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို လွမ္းလာၿပီး စကားေၿပာပါတယ္။

သူေၿပာခ်င္တာက stem cell reserach နဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး လႊတ္ေတာ္က ဒီႏွစ္မွာတစ္ခုခုကို ဆံုးၿဖတ္ေပးဖို႔ပါ။ သူကသူ႔မွာ ပထမအဆင့္ parkinson ေရာဂါရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔မွာ ၃ႏွစ္အရြယ္ပဲ ရွိေသးတဲ့ သားေလးတစ္ေယာက္လည္းရွိတဲ့အေၾကာင္းေၿပာပါတယ္။ သူကသူ႔မွာ သူ႔သားေလးနဲ႔အတူ ကစားႏိုင္ခြင့္အခြင့္အေရးရဖို႔အေတာ္ေလးနည္းပါးပါတယ္။ သူ႔အတြက္လည္းအခ်ိန္က တာ္ေတာ္ေလးေနာက္က်ေနၿပီး ဆိုတာသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ၿခားသူေတြလည္း သူ႔လိုမ်ိဳး အၿဖစ္မ်ိဳးၾကံဳမွာကို လက္မခံလိုတဲ့ ဆႏၵနဲ႔ေတာင္းဆိုခ်င္တာပါလို႔ ရင္နင့္ဖြယ္ေၿပာၾကားပါတယ္။

ခုမွကြ်န္ေတာ္ၿပန္စဥ္းစားမိတာက private jet နဲ႔သာသြားလိုက္ရင္ ဒီလိုတန္ဖိုးမၿဖတ္ႏုိင္တဲ့အခြင့္အေရးမ်ိဳးကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးၾကံဳႏုိင္ေတာ့မလည္းဆိုတာပါပဲ။

အရာရာတိုင္းမွာ အေကာင္းနဲ႔အဆိုးဒြန္တြဲေနပါတယ္ဗ်ာ။

Translated from "Opportunity-Audacity of Hope by Barack Obama"

ေရတြင္းထဲက ၿမည္း

တစ္ေန.မွာ လယ္သမားတစ္ေယာက္ရဲ.ျမည္းဟာ ေရတြင္းထဲက်သြားတယ္။ လယ္သမားက ဘာလုပ္ရမလဲလို. ၾကိဳးစားအေျဖရွာ ေနတုန္းျမည္းကေတာ့နာရီမ်ားစြာ သနားစဖြယ ္ေအာ္င ို ေန ပါတယ္။

ေနာက္ဆံုးေတာ့ လယ္သမားက ျမည္းဟာ အသက္လည္းၾကီးျပီ ေရတြင္းကလည္း ဘယ္နည္း နဲ.မဆို ဖို.ပစ္ဖို. လိုအပ္ေနျပီမို. ျမည္းက ိုျပန္မရယူသင့္ေတာ့ဘူးလို. ဆံုးျဖတ္လိုက္ပါတယ္။

ဒါေၾကာင့္လည္း လယသမားက အိမ္နီးခ်င္းေတြကို လာကူဖို. ဖိတ္ေခၚလိုက္ပါတယ္။သူတို.အား

လံုးဟာ ေဂၚျပားေတြကိုကိုင္ျပီး ေျမၾကီးေတြကို ေရတြင္းထဲ ယက္ထည္.ၾကပါေတာ့တယ္။

အဲဒီအျခင္းအရာေတြေၾကာင့္ လယ္ယာေျမထဲက တျခားတိရစ္ဆာန္ေတြအားလံုးဟာ အလြန္ပဲ

ေခ်ာက္ခ်ားသြားခဲ့ၾကပါတယ္။အေၾကာင္းကေတာ့ ျမည္းဟာ သူတို.ရဲ. သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနလို.ပါပဲ။ဒါေပမယ့္ သူတို.က သူကို ဘာမွ မကူညီႏိုင္တာကို သိထားခဲ့ၾကပါတယ္။

ျမည္းဟာ ပထမေတာ့ ဘာျဖစ္ေနတယ္ဆိုတာကို သေဘာေပါက္သြားျပီး ထိတ္လန္.တၾကား

ေအာ္ဟစ္ငိုယိုပါတယ္။အဲဒီေနာက္ သူက ျငိမ္ျငိမ္သက္သက္ ေနျပလို. အားလံုးကအံ့အားသင့္

သြားၾကတယ္။ေဂၚျပားနဲ.ေျမၾကီးအနည္းငယ္ ယက္ထည္.ျပီးတဲ့အခ်ိန္မွာ လယ္သမားဟာ ေရ

တြင္းထဲကို ငံု.ၾကည္.လိုက္မိတယ္။ၾကည္.ျပီးေတာ့အံ့အားသင့္ သြားပါတယ္။

ျမည္းဟာ သူ.ေက်ာကုန္းေပၚ ေျမၾကီးေတြက်လာတိုင္း အံ့ဖြယ္တစ္စံုတစ္ခုကို ျပဳလုပ္ေနပါ

ေတာ့တယ္။ သုူဟာေျမၾကီးေတြကို ခါခ်တယ္။ ျပီးေတာ့ အဲဒီ ေျမၾကီးေတြေပၚ ေျခေထာက္နဲ.

နင္းတက္ျပီး ေျမဖို.ပါတယ္။ လယ္သမားရဲ. အိမ္နီးခ်င္းေတြက ေျမၾကီးေတြကို သူ.ကိုယ္ေပၚ

ဆက္လက္ယက္ခ်ေနတာေၾကာင့္ သူကလည္း အဲဒါေတြကို ခါခ်ျပီး ေျခေထာက္နဲ.နင္းဖို.ေန

လိုက္တယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ျမည္းဟာ ေရတြင္းႏွူတ္ခမ္းေဘာင္ေပၚ ေျခေထာက္နဲ. နင္း

တက္ျပီး ခပ္သြက္သြက္ေလွ်ာက္သြားပါေတာ့တယ္။

သင္ခန္းစာ- ဘ၀က ေဂၚ ျပားျဖင့္ေျမၾကီးမွန္သမွ်ကို သင့္အေပၚ ကို ယက္ခ်ပါလိမ့္မည္။

ဒုက္ခအသီးသီးဟာ အပၚသို.တက္ရာအဆင့္တစ္ဆင့္ျဖစ္ႏိုင္၏။ သင္ေတြ.ၾကံဳရ

ေသာအျဖစ္အပ်က္သည္ အဲဒီအေပၚ သင္ဘယ္လိုတံု.ျပန္သည္ ဆိုတာေလာက္

အေရးမၾကီးပါ။ လက္မေလၽွာ့ျခင္းျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္တို.ဟာ အနက္ဆံုးေရတြင္းထဲက

ထြက္လာႏိုင္ပါတယ္။

Credit to original uploader

ေမ်ာက္တစ္အုပ္နဲ႔ ဦးထုပ္သည္(ေကာင္းသန္႔)

တစ္ခါတုန္းက ဦးထုပ္ေရာင္းသမားတစ္ေယာက္ဟာ သူ႕အိမ္ကထြက္ၿပီး ေစ်းကို
သြားေရာင္းတယ္….။

ဦးထုပ္ေတြကို ျခင္းႀကီးႏွစ္လံုးထဲမွာထည့္ၿပီး အလယ္က၀ါးလံုးနဲ႕လွ်ိဳၿပီး
ထမ္းလာတယ္…။

ေနပူလို႕ ဦးထုပ္တစ္လံုးကို သူေဆာင္းထားတယ္…။ လမ္းတစ္၀တ္မွာ
ေညာင္ပင္ႀကီးတစ္ပင္ေအာက္သူေရာက္လာတယ္…။

ျခင္းေတာင္းႀကီးႏွစ္ေတာင္းကို ေနပူထဲမွာ ထမ္းလာရေတာ့ သူအလြန္ေမာေနၿပီး…။

ေညာင္ပင္ႀကီးရဲ႕ အရိပ္ေအာက္ေရာက္ေတာ့ ေအးျမသြားတယ္..။
ေခတၱထိုင္နားခ်င္စိတ္ေပါက္သြားတယ္…။ ျခင္းေတာင္းႀကီးကို ပစ္ခ်ၿပီး
ေညာင္ပင္ႀကီးကို မွီနားလိုက္တယ္…။ ေျခပစ္လက္ပစ္ အနားယူရင္း
သူအိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္…။ အိပ္ယာက ႏိုးလို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့
သူ႕ျခင္းေတာင္းထဲမွာ ဦးထုပ္ေတြ တစ္လံုးမွမရွိေတာ့ဘူး..။

သူ႕ရင္ဘတ္မွာ ကပ္္ထားတဲ့သူ႕ဦးထုပ္ပဲက်န္ေတာ့တယ္…။ ဦးထုပ္ေတြ
ဘယ္ေပ်ာက္သြားသလဲလိုက္ရွာေတာ့ ေညာင္ပင္ေပၚက
ေမ်ာက္တစ္အုပ္ရဲ႕ေခါင္းေတြေပၚေရာက္ကုန္တယ္…။ အဲဒီဦးထုပ္ေတြ သူျပန္ရေအာင္
ဘယ္လိုလုပ္ရပါ့မလဲဆိုၿပီး အႀကံထုတ္တယ္…။ သူက အားတဲ့အခ်ိန္မွာ
အၿမဲစာဖတ္တဲ့အက်င့္ရွိေတာ့ ျပႆနာတစ္ခုကို ေခါင္းေအးေအးထားၿပီး
စဥ္းစားေျဖရွင္းတတ္တယ္…။ နာရီ၀က္ေလာက္စဥ္းစားၿပီး သူအႀကံရသြားတယ္…။

သူ႕လက္ထဲက ဦးထုပ္ကို ေခါင္းေပၚမွာ ျပန္ေဆာင္းၿပီး
ေမ်ာက္ေတြျမင္သာတဲ့ေနရာကို ထြက္လိုက္တယ္…။
ေမ်ာက္ေတြျမင္ေလာက္ၿပီထင္ေတာ့မွ ဦးထုပ္ကိုခၽြတ္ၿပီး ေခါင္းကုတ္ျပတယ္…။
ေမ်ာက္ေတြကလည္း သူ႕ကို အတုခိုးၿပီး ဦးထုပ္ခၽြတ္ေခါင္းကုတ္ၾကတယ္…။
ဒါနဲ႕ပူလြန္းလို႕ ဦးထုပ္ေတာင္မကိုင္ခ်င္တဲ့ပံုစံနဲ႕ သူက ဦးထုပ္ကို
ေျမႀကီးေပၚကို ပစ္ခ်လိုက္တယ္…။ ေမ်ာက္ေတြကလည္း သူလုပ္တာျမင္ၿပီး
သူတို႕လက္ထဲက ဦးထုပ္ေတြကို ပစ္ခ်လိုက္ၾကတယ္…။ ဒီေတာ့မွ သူဟာ
ေမ်ာက္ေတြပစ္ခ်တဲ့ဦးထုပ္ေတြ အလ်င္အျမန္ေကာက္ၿပီး
ျခင္းထဲထည့္လိုက္ေတာ့တယ္…။

ဒီနည္းနဲ႕ ေမ်ာက္ေတြလက္ထဲက ဦးထုပ္အားလံုးကို သူျပန္ရလိုက္သတဲ့…။

ေနာင္ႏွစ္ေပါင္း (၂၀) ၾကာတဲ့အခါ ေစာေစာက ဦးထုပ္သည္ႀကီးရဲ႕ ေျမးကေလးက
ဦးထုပ္အေရာင္းထြက္သတဲ့…။
သူ႕အဘိုးအိပ္စက္နားခဲ့တဲ့ေညာင္ပင္ႀကီးေအာက္ေရာက္ေတာ့
ဦးထုပ္ေတာင္းကိုခ်ၿပီး အနားယူျပန္သတဲ့….။ ေျခပစ္လက္ပစ္နားရင္း
အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္…။

အိပ္ရာက ႏိုးေတာ့ျခင္းထဲက ဦးထုပ္ေတြမရွိေတာ့ဘူး…။ ေညာင္ပင္ေပၚက
ေမ်ာက္ေတြေခါင္းေပၚေရာက္ေနတယ္…။ ဒီေတာ့ သူ႕အဘိုးေျပာခဲ့ဖူးတာ အမွတ္ရၿပီး
သူ႕အဘိုးနည္းအတိုင္း ဦးထုပ္ေတြျပန္ရေအာင္ ႀကိဳးစားတယ္…။ သူက
ဦးထုပ္ကိုခၽြတ္ၿပီး ေခါင္းကုတ္တယ္..။ ေမ်ာက္ေတြကလည္း
သူ႕လိုလိုက္လုပ္တယ္..။ သူက ဦးထုပ္ေတြနဲ႕ ယပ္ခတ္ျပျပန္တယ္…။
ေမ်ာက္ေတြကလည္း သူတို႕ဦးထုပ္ေတြနဲ႕ ယပ္ခတ္ၾကျပန္တယ္…။

ေနာက္ဆံုးမွာ သူကလက္ထဲက ဦးထုပ္ကိုလႊင့္ပစ္လိုက္တယ္…။ ၿပီးေတာ့
သူ႕လိုဦးထုပ္ေတြ ပစ္ခ်မလားဆိုၿပီး ေမ်ာက္ေတြကို ေမာ့ၾကည့္တယ္…။
ဘယ္ေမ်ာက္မွ ဦးထုပ္ကို ပစ္မခ်ၾကေတာ့ဘူး…။ လက္ထဲမွာ
အေသဆုပ္ကိုင္ထားၾကတယ္…။သူလည္းအံံ့ၾသေငးေမာၾကည့္ေနတုန္း ေမ်ာက္တစ္ေကာင္က
သူပစ္ခ်လိုက္တဲ့ဦးထုပ္ကို ေကာက္ၿပီး သစ္ပင္ေပၚတက္သြားသတဲ့…။

သစ္ပင္ေပၚ ေျပးမတက္ခင္ အဲဒီေမ်ာက္က သူ႕ကိုစကားတစ္ခြန္းေျပာသြားတယ္…။



´´မင္းမွာ အဘိုးရွိသလို တို႕မွာလည္း အဘိုးရွိတယ္ဆိုတာ မေမ့နဲ႕ေလ´´ တဲ့…..။



အခက္အခဲတစ္ခုခု ေတြ႕ႀကံဳလို႕ လုပ္ေနက် နည္းေဟာင္းအတိုင္း ေျဖရွင္းဖို႕
ေတြးမိတဲ့အခါ ဒီပံုျပင္ေလးကို အမွတ္ရပါေစ…။



ပံုျပင္ေလးကေတာ့ဒါပါပဲ….။

မတူညီေသာတူညီမွဳ

အေဆာက္အဦးတစ္ခုေရွ့မွာ မ်က္မၿမင္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ဦးထုပ္တစ္လုံးကို ေၿခေထာက္နားခ်ထားၿပီး ထုိင္ေနတယ္။ “ကၽြန္ေတာ္မ်က္ၿမင္တစ္ေယာက္ပါ..ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ကူညီၾကပါ.” ဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ေလးခ်ၿပီးေတာ့ေပါ့။ ဦးထုပ္ထဲမွာေတာ့ အေၾကြေစ့ေလးအနည္းငယ္ပဲ ေတြ႔ရတယ္.
အေဆာက္အဦးတစ္ခုေရွ့မွာ မ်က္မၿမင္ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ဦးထုပ္တစ္လုံးကို ေၿခေထာက္နားခ်ထားၿပီး ထုိင္ေနတယ္။ “ကၽြန္ေတာ္မ်က္ၿမင္တစ္ေယာက္ပါ..ေက်းဇူးၿပဳၿပီး ကူညီၾကပါ.” ဆုိတဲ့ ဆုိင္းဘုတ္ေလးခ်ၿပီးေတာ့ေပါ့။ ဦးထုပ္ထဲမွာေတာ့ အေၾကြေစ့ေလးအနည္းငယ္ပဲ ေတြ႔ရတယ္.

ဒီအခ်ိန္မွာပဲ လူတစ္ေယာက္ အဲဒီေကာင္ေလးအနားၿဖတ္ေလွ်ာက္လာတယ္။ သူ႔အိတ္ေထာင္ထဲက အေၾကြေစ့ အနည္းငယ္ ထုတ္ၿပီး ေကာင္ေလးရဲ႔ ဦးထုပ္ထဲ ပစ္ထည့္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့.. ပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ေ၀့၀ုိက္ၾကည့္လုိက္ၿပီး.. ေကာင္ေလးေထာင္ထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကို ေကာက္ယူလုိက္ၿပီး.. စာအနည္းငယ္ကို ေနာက္ေက်ာမွာေရးလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ လူတုိင္းၿမင္ႏုိင္မဲ့ ဘက္ကို သူေရးထားတဲ့စာေလးၿမင္သာေအာင္ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကိုေထာင္ထားလုိက္တယ္။


မၾကာခင္မွာပဲ.. ဦးထုပ္ေလးထဲမွာ ၿပည့္လုၿပည့္ခင္ပါပဲ။ လူေတြက အဲဒီမ်က္မၿမင္ေကာင္ေလးကို ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ေငြသားေတြေပါ့။ အဲဒီ ေန႔မြန္းလြဲပုိင္းမွာပဲ ေကာင္ေလးရဲ႔ဆုိင္းဘုတ္ကုိ စာေၿပာင္းေရးခဲ့တဲ့သူ ၿပန္ေရာက္လာတယ္.. သူေရးခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္အက်ိဳး၀င္တယ္ဆုိတာ ၾကည့္ရန္ေပါ့.။ ေကာင္ေလးက လဲ အဲဒီလူရဲ႔ေၿခသံကုိ မွတ္မိတယ္ေလ.. သူကုိေမးလုိက္တာေပါ့..“ခင္ဗ်ားက..ဒီမနက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆုိင္းဘုတ္ကို ေၿပာင္းလုိက္တဲ့သူ မဟုတ္လား? ခင္းဗ်ားဘာေတြေရးခဲ့တာလဲဗ်?”
အဲဒီလူကၿပန္ေၿပာတယ္ “ငါအမွန္တရားကိုပဲ ေရးလုိက္တာပါ. ဒါေပမယ့္ ငါေရးလုိက္တာနဲ႔ မင္းေရထားတာက နည္းလမ္းမတူဘူးကြ”။ အဲဒီလူ ဘာေရးခဲ့သလဲဆုိေတာ့..
“ ဒီေန႔က အရမ္းသာယာလွပတဲ့ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ..ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မၿမင္ေတြ႔ႏုိင္ဘူးေလ”
ခင္ဗ်ားတုိ႔ ပထမဆုိင္းဘုတ္နဲ႔ ဒုတိယဆုိင္းဘုတ္ အတူတူပဲလုိ႔ထင္သလား?


တူတာေပါ့ဗ်ာ.. ဆုိင္းဘုတ္ႏွစ္ခုလုံးက ေကာင္ေလးဟာမ်က္မၿမင္ တစ္ေယာက္ပါဆုိတာ ေဖာ္ၿပထားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ပထမဆုိင္းဘုတ္က ေကာင္ေလးမ်က္မၿမင္ဘူးဆုိတာ ရုိးရုိးေလးေရထားတာေလ။ ဒုတိယဆုိင္းဘုတ္က်ေတာ့.. လူေတြ အရမ္းကိုကံေကာင္းၾကတာပဲ. သူတို႔ေတြက မ်က္မၿမင္ေတြ မဟုတ္လုိ႔႔ေလ။

ဒုတိယဆုိင္းဘုတ္က အက်ိဳးၿဖစ္တယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အံ့အားသင့္ဖြယ္ေတြ႔ၿမင္ရၿပီမဟုတ္လား?
လူတစ္ဖက္သားကို ေက်းဇူးတင္ရာမွာ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ၊ စဥ္းစားၾကံစမႈေတြကို လုိက္ေလ်ာညီေထြစြာ ေၿပာဆုိေဖၚၿပတတ္ဖုိ႔ပါပဲ...
တၿခားသူမ်ားကို..ေကာင္းမြန္ေသာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ဖိတ္ေခၚပါ။ ဘ၀မွာ ဆင္ေၿခဆင္လက္ေတြ၊ ပူေဆြး၀မ္းနည္းစရာ အခ်စ္ကိစေတြနဲ႔ မေနထုိင္ပါနဲ႔။ ဘ၀က မင္းကို ငိုေကၽြးစရာ အခု ၁၀၀ ေပးလာခဲ့လွ်င္.. မင္းမွာ ရယ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ အခု ၁၀၀၀ ေလာက္ ဘ၀ကို ၿပန္ၿပလုိက္ပါ။ မင္းမွာ ၀မ္းနည္းပူေဆြးစရာေတြ မရွိခဲ့ဖူးလုိ႔ သေဘာထားလုိက္ပါ။ လက္ရွိဘ၀ကိုု ယုံၾကည္မႈေတြနဲ႔ ဆုပ္ကိုင္ထားလုိက္ပါ။ အနာဂတ္အတြက္ ေၾကာက္ရြံမႈေတြကင္းရွင္းေအာင္ၿပင္ဆင္ထားလုိက္ပါ။ ယုံၾကည္မႈကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားၿပီးေတာ့ ေၾကာက္ရြံမႈကိုိ ဖယ္ရွားလုိက္ပါ။

Great men say, 'Life has to be an incessant process of repair and reconstruction, of discarding evil and developing goodness…. In the journey of life, if you want to travel without fear, you must have the ticket of a good conscience.'

The most beautiful thing is to see a person smiling…
And even more beautiful is, knowing that you are the reason behind it!!!

ဒီအခ်ိန္မွာပဲ လူတစ္ေယာက္ အဲဒီေကာင္ေလးအနားၿဖတ္ေလွ်ာက္လာတယ္။ သူ႔အိတ္ေထာင္ထဲက အေၾကြေစ့ အနည္းငယ္ ထုတ္ၿပီး ေကာင္ေလးရဲ႔ ဦးထုပ္ထဲ ပစ္ထည့္လုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့.. ပတ္၀န္းက်င္ကို တစ္ခ်က္ေ၀့၀ုိက္ၾကည့္လုိက္ၿပီး.. ေကာင္ေလးေထာင္ထားတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကို ေကာက္ယူလုိက္ၿပီး.. စာအနည္းငယ္ကို ေနာက္ေက်ာမွာေရးလုိက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ လူတုိင္းၿမင္ႏုိင္မဲ့ ဘက္ကို သူေရးထားတဲ့စာေလးၿမင္သာေအာင္ ဆိုင္းဘုတ္ေလးကိုေထာင္ထားလုိက္တယ္။


မၾကာခင္မွာပဲ.. ဦးထုပ္ေလးထဲမွာ ၿပည့္လုၿပည့္ခင္ပါပဲ။ လူေတြက အဲဒီမ်က္မၿမင္ေကာင္ေလးကို ထည့္ေပးလုိက္တဲ့ ေငြသားေတြေပါ့။ အဲဒီ ေန႔မြန္းလြဲပုိင္းမွာပဲ ေကာင္ေလးရဲ႔ဆုိင္းဘုတ္ကုိ စာေၿပာင္းေရးခဲ့တဲ့သူ ၿပန္ေရာက္လာတယ္.. သူေရးခဲ့တာ ဘယ္ေလာက္အက်ိဳး၀င္တယ္ဆုိတာ ၾကည့္ရန္ေပါ့.။ ေကာင္ေလးက လဲ အဲဒီလူရဲ႔ေၿခသံကုိ မွတ္မိတယ္ေလ.. သူကုိေမးလုိက္တာေပါ့..“ခင္ဗ်ားက..ဒီမနက္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆုိင္းဘုတ္ကို ေၿပာင္းလုိက္တဲ့သူ မဟုတ္လား? ခင္းဗ်ားဘာေတြေရးခဲ့တာလဲဗ်?”
အဲဒီလူကၿပန္ေၿပာတယ္ “ငါအမွန္တရားကိုပဲ ေရးလုိက္တာပါ. ဒါေပမယ့္ ငါေရးလုိက္တာနဲ႔ မင္းေရထားတာက နည္းလမ္းမတူဘူးကြ”။ အဲဒီလူ ဘာေရးခဲ့သလဲဆုိေတာ့..
“ ဒီေန႔က အရမ္းသာယာလွပတဲ့ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ..ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ မၿမင္ေတြ႔ႏုိင္ဘူးေလ”
ခင္ဗ်ားတုိ႔ ပထမဆုိင္းဘုတ္နဲ႔ ဒုတိယဆုိင္းဘုတ္ အတူတူပဲလုိ႔ထင္သလား?


တူတာေပါ့ဗ်ာ.. ဆုိင္းဘုတ္ႏွစ္ခုလုံးက ေကာင္ေလးဟာမ်က္မၿမင္ တစ္ေယာက္ပါဆုိတာ ေဖာ္ၿပထားတာပါပဲ။ ဒါေပမယ့္ ပထမဆုိင္းဘုတ္က ေကာင္ေလးမ်က္မၿမင္ဘူးဆုိတာ ရုိးရုိးေလးေရထားတာေလ။ ဒုတိယဆုိင္းဘုတ္က်ေတာ့.. လူေတြ အရမ္းကိုကံေကာင္းၾကတာပဲ. သူတို႔ေတြက မ်က္မၿမင္ေတြ မဟုတ္လုိ႔႔ေလ။

ဒုတိယဆုိင္းဘုတ္က အက်ိဳးၿဖစ္တယ္ဆုိတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔အံ့အားသင့္ဖြယ္ေတြ႔ၿမင္ရၿပီမဟုတ္လား?
လူတစ္ဖက္သားကို ေက်းဇူးတင္ရာမွာ ကိုယ့္မွာ ရွိတဲ့ အေတြးအေခၚေတြ၊ စဥ္းစားၾကံစမႈေတြကို လုိက္ေလ်ာညီေထြစြာ ေၿပာဆုိေဖၚၿပတတ္ဖုိ႔ပါပဲ...
တၿခားသူမ်ားကို..ေကာင္းမြန္ေသာ ဥာဏ္ပညာႏွင့္ ဖိတ္ေခၚပါ။ ဘ၀မွာ ဆင္ေၿခဆင္လက္ေတြ၊ ပူေဆြး၀မ္းနည္းစရာ အခ်စ္ကိစေတြနဲ႔ မေနထုိင္ပါနဲ႔။ ဘ၀က မင္းကို ငိုေကၽြးစရာ အခု ၁၀၀ ေပးလာခဲ့လွ်င္.. မင္းမွာ ရယ္ရႊင္ၾကည္ႏူးဖြယ္ရာ အခု ၁၀၀၀ ေလာက္ ဘ၀ကို ၿပန္ၿပလုိက္ပါ။ မင္းမွာ ၀မ္းနည္းပူေဆြးစရာေတြ မရွိခဲ့ဖူးလုိ႔ သေဘာထားလုိက္ပါ။ လက္ရွိဘ၀ကိုု ယုံၾကည္မႈေတြနဲ႔ ဆုပ္ကိုင္ထားလုိက္ပါ။ အနာဂတ္အတြက္ ေၾကာက္ရြံမႈေတြကင္းရွင္းေအာင္ၿပင္ဆင္ထားလုိက္ပါ။ ယုံၾကည္မႈကို ခ်ဳပ္ကိုင္ထားၿပီးေတာ့ ေၾကာက္ရြံမႈကိုိ ဖယ္ရွားလုိက္ပါ။

Great men say, 'Life has to be an incessant process of repair and reconstruction, of discarding evil and developing goodness…. In the journey of life, if you want to travel without fear, you must have the ticket of a good conscience.'

The most beautiful thing is to see a person smiling…
And even more beautiful is, knowing that you are the reason behind it!

Credit to original writer

The Wolf and the Lamb

WOLF, meeting with a Lamb astray from the fold, resolved not to lay violent hands on him, but to find some plea to justify to the Lamb the Wolf’s right to eat him.

He thus addressed him:
“ Sirrah, last year you grossly insulted me.”
“Indeed,” bleated the Lamb in a mournful tone of voice, “I was not then born.”

Then said the Wolf,
“You feed in my pasture.” “No, good sir,” replied the Lamb, “I have not yet tasted grass.”

Again said the Wolf, “ You drink of my well.” “No,” exclaimed the Lamb, “I never yet drank water, for as yet my mother’s milk is both food and drink to me.”

Upon which the Wolf seized him and ate him up, saying, “ Well! I won’t remain supperless, even though you refute every one of my imputations.”

The tyrant will always find a pretext for his tyranny.