ဒါေပမယ့္ ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ လူမွဳေရးရာၿပန္လည္တည္ေဆာက္မွဳမွာ ေၿပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ဒီအေလ့အက်င့္ကို ကိုယ္ကိုကိုယ္တိုင္တားၿမစ္ဖို႔ ကြ်န္ေတာ့္ရဲ့ အၾကံေပးေတြက တိုက္တြန္းၿပာဆိုလာပါတယ္။
အဲဒီအၾကံေပးမွဳဟာလိုက္နာဖို႔ေကာင္းမြန္တဲ့ အခ်က္ဆိုတာကြ်န္ေတာ္သိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ private jet စီးသြားရတာ ဘယ္ေလာက္အဆင္ေၿပသလည္းဆိုတာကိုလည္း ကြ်န္ေတာ္ မလိမ္ခ်င္ပါဘူး။
တစ္ေခါက္က ကြ်န္ေတာ္ ၿမိဳ႔ေလးၿမိဳ႔ကို ၂ရက္တည္းနဲ႔ ဆက္တုိက္သြားဖို႔ကိစၥၾကံဳလာပါတယ္။ ကြ်န္ေတာ္အဲဒီတုန္းက စီးနင္းသြားခဲ့တာကေတာ့ commercial class ေလယာဥ္ပါ။ စိတ္ပ်က္စရာေတြနဲ႔ၾကံဳခဲ့တာေပါ့ဗ်ာ။ ပထမဆံုးက အိုဟာရီမွာ ကားၾကပ္တဲ့ဒုကၡ။ ဟိုေရာက္ေတာ့လည္း မန္းဖစ္ကိုသြားဖို႔ေလယာဥ္ကလည္း ေနာက္က်တာနဲ႔ၾကံဳေရာ။ ေနာက္ဆံုးပိတ္အေနနဲ႔ကေလးတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ ဖိနပ္ေပၚမွာ လိေမၼာ္ရည္ေတြ ေမွာက္ခ်ပါေလေရာဗ်ာ။
အဲဒီမွာသြားဖို႔တန္းစီေနတုန္းမွာ အသက္သံုးဆယ္အရြယ္ေလာက္ ရွိတဲ့ လူတစ္ေယာက္က ကြ်န္ေတာ့္ဆီကို လွမ္းလာၿပီး စကားေၿပာပါတယ္။
သူေၿပာခ်င္တာက stem cell reserach နဲ႔ပါတ္သက္ၿပီး လႊတ္ေတာ္က ဒီႏွစ္မွာတစ္ခုခုကို ဆံုးၿဖတ္ေပးဖို႔ပါ။ သူကသူ႔မွာ ပထမအဆင့္ parkinson ေရာဂါရွိတဲ့အေၾကာင္း၊ ၿပီးေတာ့ သူ႔မွာ ၃ႏွစ္အရြယ္ပဲ ရွိေသးတဲ့ သားေလးတစ္ေယာက္လည္းရွိတဲ့အေၾကာင္းေၿပာပါတယ္။ သူကသူ႔မွာ သူ႔သားေလးနဲ႔အတူ ကစားႏိုင္ခြင့္အခြင့္အေရးရဖို႔အေတာ္ေလးနည္းပါးပါတယ္။ သူ႔အတြက္လည္းအခ်ိန္က တာ္ေတာ္ေလးေနာက္က်ေနၿပီး ဆိုတာသိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ တစ္ၿခားသူေတြလည္း သူ႔လိုမ်ိဳး အၿဖစ္မ်ိဳးၾကံဳမွာကို လက္မခံလိုတဲ့ ဆႏၵနဲ႔ေတာင္းဆိုခ်င္တာပါလို႔ ရင္နင့္ဖြယ္ေၿပာၾကားပါတယ္။
ခုမွကြ်န္ေတာ္ၿပန္စဥ္းစားမိတာက private jet နဲ႔သာသြားလိုက္ရင္ ဒီလိုတန္ဖိုးမၿဖတ္ႏုိင္တဲ့အခြင့္အေရးမ်ိဳးကို ဘယ္လိုလုပ္ၿပီးၾကံဳႏုိင္ေတာ့မလည္းဆိုတာပါပဲ။
အရာရာတိုင္းမွာ အေကာင္းနဲ႔အဆိုးဒြန္တြဲေနပါတယ္ဗ်ာ။
Translated from "Opportunity-Audacity of Hope by Barack Obama"
No comments:
Post a Comment